verlatingsangst peuters
Beeld: Unsplash

‘Mamaaaaaa! Niet weggaan!’ Bijna iedere peuter heeft weleens last van verlatingsangst. Zo ontstaat het, en zo ga je ermee om.

Vroeg of laat krijg je er als ouder mee te maken: een kind dat zich stevig om jouw been vastklemt en niet meer van plan is om ooit los te laten – vaak gecombineerd met dikke tranen. Verlatingsangst komt veel voor bij peuters, en zo gaan jullie daarmee om.

 

Wat is verlatingsangst?

Allereest: verlatingsangst is een compleet normale emotie en hoort bij de ontwikkeling van je kind. Er is niet altijd een duidelijke oorzaak. Bij verlatingsangst is een kind bang om alleen gelaten te worden. Het speelt vaak op als een kind naar bed wordt gebracht, of een dagje naar opa en oma of het kinderdagverblijf gaat. Dus eigenlijk: als hun vader of moeder even niet meer in beeld is.

 

Lees ook
KIND: Je kind wil niet naar school, en nu? >

 

Hoe ontstaat het?

Als kindjes rond de een of anderhalf jaar zijn, krijgen ze het steeds bewuster mee als jij of je partner er even niet is. Maar ze snappen nog niet dat als jullie weg zijn, dat niet betekent dat jullie niet meer bestaan of nooit meer terugkomen. Maar ook voor iets oudere peuters en kleuters kan het heel beangstigend zijn als hun ouders ze even ergens achterlaten – al is de leidster of oma nog zo lief. Verlatingsangst herken je aan een kind dat huilt, zich aan jou vastklampt of niet wil gaan slapen in z’n eigen kamertje.

 

Hoe ga je ermee om?

Probeer altijd duidelijk te zijn tegen je kind: zeg waar jij naartoe gaat en benadruk dat je hem écht weer komt ophalen. Breng het positief: ‘Wat fijn dat je weer bij oma/met de kindjes kunt gaan spelen.’ Neem kort en bewust afscheid van je kind – glip dus niet stiekem weg, daar wordt een kind alleen maar onzekerder van. Loop niet steeds terug (‘nog één kusje’), dat zorgt voor verwarring – een pleister trek je er ook in één keer vanaf. Ga na het afscheid dus écht weg. Zit het je niet lekker? Bel na een half uurtje even naar de oppas: dikke kans dat je peuter allang weer vrolijk aan het spelen is. Heeft jouw peuter last van verlatingsangst bij het naar bed gaan? Rommel dan nog even boven: draai een wasje, ruim de badkamer op. Laat weten dat je er nog bent.

 

Gaat het vanzelf over?

In de meeste gevallen gaat verlatingsangst vanzelf weer over zodra een kind oud genoeg is om te begrijpen dat jij echt weer terugkomt. Wel kan het zijn dat bepaalde gebeurtenissen zoals een verhuizing, nieuwe school of echtscheiding, de angst weer aanwakkeren. Neem dit altijd serieus – wuif het dus niet weg – en leer je kind dat-ie op jou kan vertrouwen.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

buitenbaarmoedelijke zwangerschap
Beeld: Pixabay

Ze had gewoon flinke obstipatie, dacht Marieke (32) toen ze zich bij de huisarts meldde met buikpijn. Op de spoedeisende hulp werd een buitenbaarmoederlijke zwangerschap vastgesteld.

“De huisarts dacht aan een blindedarmontsteking, toen ik me ellendig van de pijn rechtsonder in mijn buik bij hem meldde. Zelf was ik er ook niet helemaal gerust op; ik kon al dagen niet naar de wc terwijl ik wel het gevoel had dat ik moest, en voelde me alles behalve lekker. ‘Misschien ben ik wel gewoon zwanger, hoor’, grapte ik nog – me geen seconde bewust dat het weleens echt zo zou kunnen zijn. Mijn vriend Lars en ik hadden pas drie maanden eerder besloten de pil in de kliko te gooien. ‘Ik bel de spoedeisende hulp dat je er nú aankomt’, reageerde de huisarts geschrokken, ‘hoe lang proberen jullie het al?’
 

'Voor ik het wist stond er een gynaecoloog'

Lam geslagen onderging ik nog geen twee uur later een echo. Zó ziek voelde ik me nou ook weer niet; bij een blindedarmontsteking crepeer je toch van de pijn? ‘Ik bel even naar de arts’, zei de echoscopist in het ziekenhuis, zonder me verdere uitleg te geven. Voor ik het wist stond er een gynaecoloog in de kamer.
 

Van dolblij naar diep ongelukkig

‘Kijk’, wees ze op het scherm. ‘Daar klopt het hartje.’ Ik was bijna acht weken zwanger, gokte ze. Ik sprong bijna van de tafel van geluk, maar begreep niet waarom verder niemand lachte. En waarom ik niks gemerkt had trouwens, want ik was dan wel wat moe en misselijk, maar ik was óók gewoon ongesteld geweest, dacht ik.

‘Het vruchtje is ingenesteld in je eileider’, zei de gynaecoloog. ‘Daar kan het niet overleven, en voor jou is zo’n buitenbaarmoederlijke zwangerschap ook gevaarlijk.’ Wat ik had aangezien voor menstruatie bleken bloedingen in mijn eileider; het was opmerkelijk dat het hartje van mijn kind nog klopte. Ik moest met spoed geopereerd worden om het weg te halen. Van dolblij naar diep ongelukkig in één seconde: zo’n emotionele duikval gun je niemand.
 

'Daar gaat onze kinderwens'

Diezelfde avond nog werd ik geopereerd. Mijn eileider was niet meer te redden en moest verwijderd worden. ‘Daar gaat onze kinderwens’, dacht ik. Ik was pas negentwintig. Maar de gynaecoloog, die de volgende ochtend meteen langskwam, was verbazingwekkend optimistisch. Zei: ‘Zit even twee volledige cycli uit om te ontzwangeren en herstellen, dan mogen jullie daarna weer aan de slag.’ Met één eileider zou ik nog steeds hartstikke vruchtbaar moeten zijn.
 

'Wat als het nog een keer fout zou gaan?'

Voor Lars en mij was het even schakelen. In minder dan vierentwintig uur tijd hadden we onze blijdschap om mijn zwangerschap moeten verruilen voor verdriet om ons niet levensvatbare kindje, en moest ik ook nog het verlies van mijn eileider verwerken. Het laatste waar ik nu aan dacht, was opnieuw zwanger worden; wat als het nog een keer fout zou gaan? Die kans was volgens de gynaecoloog inderdaad iets verhoogd, maar niet zodanig dat ik me er zorgen over hoefde te maken.
 

Een probleemloze zwangerschap

Mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap is inmiddels drie jaar geleden. Anderhalf jaar geleden werd Simon geboren, inderdaad na een probleemloze zwangerschap – voor de zekerheid wel onder begeleiding van de gynaecoloog. Dat heeft me minder bang gemaakt voor een volgende zwangerschap; Lars en ik knutselen hard aan een tweede baby.”

 

Lees ook
Dit zijn de meest voorkomende zwangerschapssymptomen >


 

Wat is het?

Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap nestelt een bevruchte eicel zich in op een andere plek dan de baarmoeder. Meestal in de eileider, maar heel soms ook in de buikholte of de baarmoederhals. Vaak komt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap door een eerdere beschadiging aan de eileider(s), bijvoorbeeld door een ontsteking of operatie, maar er kunnen tal van andere oorzaken zijn.

Of een zwangerschap buitenbaarmoederlijk is, merk je in eerste instantie meestal niet. Je kunt een positieve zwangerschapstest hebben, omdat je lichaam wel het zwangerschapshormoon HCG aanmaakt (hoewel vaak minder dan bij een ‘gezonde’ zwangerschap), waardoor je ook geen eisprong meer krijgt en dus niet meer ongesteld wordt. Ook kun je daardoor zwangerschapssymptomen krijgen als gevoelige borsten en misselijkheid. Uiteindelijk ontstaan vaak pijnklachten op de plek waar het vruchtje is ingenesteld, en kun je last krijgen van bloedingen.

Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kan nooit voldragen worden, omdat een baby alleen in de baarmoeder ruimte heeft om te groeien. Daarom kan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap die laat wordt opgemerkt gevaarlijk zijn; wanneer het vruchtje in de eileider is genesteld en te groot wordt, kan de eileider barsten.

Na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap wordt bijna zestig procent van de vrouwen gewoon weer zwanger. De kans dat dat uitmondt in een tweede baarmoederlijke zwangerschap is gelukkig relatief klein: zo’n tien tot twaalf procent.
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kerstvakantie begint
Beeld: Shutterstock

Hè hè, kerstvakantie. Daar denkt Jorinde Benner van alles bij. Zoals dit.

  1. Héérlijk, twee hele weken uitslapen!
     
  2. O nee, de kínderen hebben kerstvakantie. Ik heb alleen een paar vrije dagen.
     
  3. Zou oma een paar dagen tijd hebben om op te passen? Als ik een tulband voor haar bak?
     
  4. Waarom moet dat eigenlijk, twee weken vakantie? Twéé hele weken! Hebben andere mensen daar wél tijd voor dan?
     
  5. Wel gezellig, de kinderen de hele ochtend in pyjama’s en samen tulbanden bakken. En kerstliedjes draaien enzo.
     
  6. En dat ik even niet de generaal hoef uit te hangen omdat ze moeten opschieten met aankleden, omdat school zo begint. Of gymkleding op zweetsokkengeur moet controleren. En alle hoofdsteden van Europa moet overhoren. Stom dat ik nog altijd Boedapest en Boekarest door elkaar haal trouwens, als weldenkend mens.
     
  7. Echt lekker, vakantie. Gaan we eindelijk schaatsen, de Lego opnieuw in elkaar zetten, naar de film én een logeerfeest geven.
     
  8. Ze mogen eigenlijk best alle twee een afzonderlijk logeerfeest geven. Gezellig. Het is tenslotte vakantie.
     
  9. Wacht, is Kerstavond maandag al? Déze maandag? Wie heeft dat nou weer bedacht, drié dagen na de laatste schooldag? Zou de boodschappenbezorgdienst nog bereikbaar zijn?
     
  10. Nou, laat die nieuwe kerstoutfit dan maar zitten. Dat zwarte jurkje van vorig jaar herinnert vast niemand zich meer.
     
  11. Met een stropdas en gekamde haren ziet elke jongensoutfit er best kerstig uit, toch?
     
  12. Ik leg geen cadeautjes onder de boom hoor, het is net Sinterklaas geweest.
     
  13. Oké, eentje per kind dan.
     
  14. Vooruit, twee. Geldt dat ‘vandaag besteld, morgen in huis’ ook vlak voor kerst?
     
  15. Wacht even, dus die hele kerstvakantie bestaat eigenlijk maar uit vijf vrij te besteden dagen.
     
  16. Ze zijn te jong voor de late avondfilm hè?
     
  17. Nou, één gezamenlijk logeerfeest moet lukken. En die Lego kunnen ze ook bouwen zonder mij; kruip ik er met mijn laptop naast. Ook gezellig.
     
  18. Op nieuwjaarsochtend is er vast geen kip op de schaatsbaan. Als ik me nou een beetje inhoud met de champagne met oudjaar, redden we dat nog best…
     
  19. Yeah, right.
     
  20. Fijn, kerstvakantie. Ik vind ‘m alleen véél te kort.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >