Nadat mijn dochtertje thuiskwam van een logeerpartij bij haar kleine neefje, wilde ze weten waarom zij geen piemeltje heeft. Ze is drie jaar, dat lijkt me een beetje jong voor seksuele voorlichting. Of moet ik daar nu al mee beginnen?
Jazeker. In haar tempo. Vertel uw dochter wat ze weten wil en niet meer dan dat. Waarschijnlijk is ze voorlopig tevreden met het antwoord dat er jongens en meisjes zijn en dat jongetjes een piemeltje hebben. Op enig moment in de toekomst informeert ze: waar kom ik vandaan? (Antwoord: uit mama’s buik.) Vroeger of later vraagt ze zich af: hoe kwam ik uit die buik? (Dan licht u de functie van het geboortekanaal toe.) En ooit komt de hamvraag: hoe kwam ik in de buik? Dan pas doet u De Daad uit de doeken. Dit leidt niet zelden tot afschuw. Tante Do vroeg destijds geschokt aan haar moeder: “Maar dat hebben mevrouw en meneer Dievers (dat waren de overburen) toch niet gedaan?” Haar moeder moest haar teleurstellen: het echtpaar Dievers had twaalf kinderen. Tot Do’s opluchting zei haar moeder dat ze alleen aan sex moest doen als ze het zelf leuk vond (nooit, dacht Do).
Ten slotte komen we bij de regels voor veilig vrijen. Die moet uw dochter kunnen dromen als ze in de hormonen-wildernis van de middelbare school belandt. Gebruik duidelijke bewoordingen, anders dan Do’s moeder indertijd. Het heeft lang geduurd voor Do begreep dat ‘het gaatje tussen de benen van een mevrouw’ niet een voor het oog onzichtbaar gaatje ter hoogte van de knieholte was, maar de vagina. TIP Er zijn heel leuke voorlichtingsboekjes voor kinderen, bijvoorbeeld Het vrolijke vagina-boek en Het kleine piemelboek.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
