Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Renate (35) is juf in groep 5.
“De ouders van mijn leerling Sophia zag ik niet veel, maar dat gebeurt op mijn school wel vaker. Veel ouders werken allebei om hun huis in deze dure buurt te kunnen betalen. Bij het tienminutengesprek zijn de meeste ouders wel present.
Mijn verbazing was dan ook groot toen ik in plaats van de vader en moeder van Sophia een meisje van een jaar of achttien zag binnenkomen. Op dat moment kreeg ik via Social Schools – het communicatiesysteem van onze school met ouders – een berichtje van Sophia’s moeder: ‘Wij redden het niet, maar Sue doet het gesprek!’
Sue was de nieuwe au pair, net een week in functie. Ze sprak geen Nederlands en amper Engels. Ze zat te trillen als een rietje van de zenuwen. Ik pakte nog net geen glaasje limonade voor haar. De ouders heb ik maar een mail gestuurd met Sophia’s vorderingen. Nooit meer iets op gehoord.”
Chazia smijt potloden door de klas als ze overprikkeld raakt. “Ik wou dat ik het niet had, juf. Alle kinderen kijken. Ik wou dat ik het niet meer deed.” Juf Ineke bedenkt een oplossing. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
