Door die petieterige (en bewegelijke!) vingers en tenen van je baby kan het knippen van nagels best een gedoe zijn. Daarom een paar tips om het je makkelijker maken.
Bij pasgeboren baby’s hoef je nog niet met een schaar of knipper aan de haal: tot drie maanden is vijlen (met een kartonnen vijl) het handigst omdat de nageltjes nog zacht zijn.
Stap 1: zorg ervoor dat je baby rustig ligt, bijvoorbeeld na een voeding of tijdens z’n slaapje
Stap 2: pak de vinger of teen van je baby vast en duw de huid naar beneden
Stap 3: vijl één kant op, anders ontstaan er scherpe randjes
Lees ook
‘Mijn zoontje is als de dood voor het knippen van zijn teennagels’ >
Na drie maanden zijn de nagels van je kind harder en kun je een babyschaar of -knipper gebruiken. En ook hierbij het fijnst om te wachten tot je kind moe is of slaapt. Dat scheelt jou een worstelpartij of hysterische huilbui.
Stap 1: pak de vinger of teen van je baby vast en duw de huid naar beneden. Blijft je kind bewegen, vraag dan of iemand anders het handje of voetje stil kan houden.
Stap 2: hou bij de vingers de vorm van de nagel aan en knip de nagels bij de tenen recht af
Knip je per ongeluk in z’n vinger? Spoel de boel dan af met koud water en druk er een gaasje op – is het bloeden zo gestopt.
Dat verschilt per kind, maar gemiddeld een à twee keer in de week. Teennagels groeien langzamer, dus die hoef je minder frequent bij te houden.
Meer tips? Volg Kek Mama op Facebook >
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
