Het zoontje van Scary Mommy’s blogger Laura slaat andere kinderen. En ondanks dat ze weet dat dit niet hoort, voelt ze zich er niet schuldig over. ‘Ik ben het zat om mijn excuses aan te bieden’, schrijft ze.
Lees verder onder de advertentie
‘Iemand de schuld geven’
Toen Laura zelf nog geen moeder was en als docent voor de klas stond, had ze al snel haar mening over anderen klaar. ‘Ik moest dealen met lastige studenten: ze waren agressief, impulsief en konden moeilijk op het juiste pad blijven. Over hen dacht ik altijd: hoe zouden ze het thuis hebben? Ze moeten wel een slechte opvoeding en gebrek aan structuur krijgen. Ze zitten vast de hele dag voor een tv-scherm.’ Waarom Laura deze link legde? Daar heeft ze een duidelijk antwoord op: ‘Mensen willen altijd snappen waaróm iets gebeurt. Of beter nog: we willen iemand de schuld kunnen geven.’
En precies dat is de reden dat ze het nu zat is om zich schuldig te voelen als haar zoon een ander kind slaat. Laura: ‘Ik weet dat hij een goede, stabiele opvoeding krijgt. Ik ben huismoeder, we doen vaak leuke dingen en hij gaat een keer per week naar de opvang om socialer te worden. We hebben vaste routines als het gaat om eten en slapen en in ons huis slaan en duwen we niet. Maar raad eens? Hij neemt dat slechte gedrag toch over de laatste maanden. Overal waar we gaan wilt hij een ander kind pijn doen: hij gebruikt zijn handen eerder dan zijn mond.’
Lees verder onder de advertentie
‘Waar is het misgegaan?’
De blogger wil het gedrag van haar zoon niet goedpraten, maar één ding weet ze wel: ‘Hij is geen slecht kind. Hij is niet gemeen en niet stout: mijn zoon leert de wereld om zich heen kennen. Ik weet dat slaan niet goed is, maar ik zal hem altijd rustig terechtwijzen. Nooit meer zal ik mezelf afvragen: ‘Waar is het misgegaan?’.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Dat PFAS niet goed zijn voor onze gezondheid, is inmiddels bekend. Toch ontdekken onderzoekers steeds meer over de mogelijke gevolgen van deze hardnekkige chemicaliën.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.