“Sinds ze in groep 3 zit is mijn zesjarige dochter enorm op mij gericht, ze wil het liefst de hele dag op schoot. Ik heb de neiging eraan toe te geven. Is dat verstandig of juist niet?”
Lees verder onder de advertentie
ELS EN DO: “Sinds ze in groep drie zit, zegt u. Dit element tillen we even uit uw vraag. Wat is er aan de hand? Snapt ze niets van lezen? Is de juf niet lief? Wordt ze gepest? Of alles tegelijk? Dit moet u zien uit te vinden.
Ga even naast haar liggen
Als u haar ’s avonds onderstopt, bijvoorbeeld. Ga even naast haar liggen. En zeg dan: “Schatje, ik vind het gezellig dat je de hele tijd op schoot wil zitten, maar ik wil wel graag weten of je je ergens verdrietig over voelt.” Dan snijdt u het onderwerp groep drie aan. Als ze zelf niet weet wat haar bezielt gaat u als een speurhond met haar op zoek naar datgene wat haar niet lekker zit.
Lees verder onder de advertentie
Symbiotische pijn
‘De centrale puzzel van het ouderschap is steeds weer inschatten wanneer je wel rekening wilt houden met verdriet of woede van je kind, wanneer niet; wanneer je rustig uit je slof kunt schieten, wanneer niet; wanneer praten zin heeft en wanneer je gedram gewoon kapt.’ Dat schreef pedagoge Alice van der Pas zaliger, een idool van de tantes. Toen tante Do’s kinderen klein waren schreef Alice in haar dagboek: ‘Het ouderschap gaat gepaard met de neiging tot symbiotische pijn als je kind zich minder lekker voelt. Van dat symbiotische moeten beide partijen af.’
Lees verder onder de advertentie
Hierop voortbordurend zeggen wij: uw kind is een apart mens met eigen beentjes waarop het moet leren staan. Tegen een veilige achtergrond. Uw dochter uw schoot permanent ontzeggen is niet wijs. Haar de hele tijd op schoot nemen ook niet. Het is dus laveren geblazen. Dat kunt u, want ouders zijn door de evolutie uitgerust met het talent hun kinderen op te voeden. Luister naar uw intuïtie. U weet meer dan u denkt.
De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]