Steeds meer jongens worstelen met bigorexia (en ouders hebben het niet door)
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
Zeker, het gros van de ouders is hartstikke aardig. Maar er zijn er een paar die juf Maud liever niet in het donker tegenkomt.
Maud (36) is juf in groep 7 van een school voor speciaal basisonderwijs.
“Speciaal onderwijs, speciale baan, zeg ik vaak. En ook: speciale ouders. Begrijp me niet verkeerd, er zitten schatten bij, maar ook ouders die ik – onaardig, maar zo is het wel – liever niet in het donker tegenkom.
Zo ook de vader van Jayden uit mijn groep. Zo vaak zie ik hem niet, want doorgaans zit hij in de gevangenis, maar een tijd terug dook hij op op het schoolplein. Hij zei verder niets, stond daar maar gewoon. En in de zak van zijn broek zag ik heel duidelijk contouren die me de rillingen bezorgden. ‘Zie jij dat ook’, zei ik tegen mijn collega met wie ik op het plein stond. Ze trok wit weg. Want ook zij zag duidelijk dat hij een wapen in zijn zak had.
Even later kwam hij naar me toe. Of we even over Jayden konden praten. Ik zei snel dat dat alleen maar telefonisch kon. Beleid, in verband met corona. Toen ik zei dat hij me ’s middags kon bellen, knikte hij en liep weg. Hij heeft nooit gebeld. Ik heb hem sindsdien ook niet meer gezien.”
Juf Maartje zag bloed in de klas. Ze volgde het spoor en vond Isa in elkaar gedoken in een hoekje. Je leest het hier.