Jan Heemskerk

Kek Mama columnist en vader Jan Heemskerk spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Hij legt het ons nog één keer uit. Deze maand: schoolfeestje organiseren.

 

De organisatie van het schoolfeest van zoon Willem gaat niet zonder slag of stoot, merkt Jan. "Mijn legendarische engelengeduld raakt in hoog tempo op. Een zenuwtoeval lijkt aanstaande."

Zoon Willem had een schoolfeest en dat werkt als volgt: een clubje kinderen uit de klas moet een feest organiseren, en de rest zijn de gasten. Aan de beurt: onze Willem en zijn vrienden Gijs, Jesse en Olivier. Ze laten lange tijd na dit aan hun ouders te melden, tot ongeveer een week of drie voor datum, en dan is er grote paniek in de tent. Er wordt inderhaast bij Jesse thuis een ouder-vergadering bijeengeroepen. Daar proberen de volwassenen opvoedkundig verantwoord de taken te verdelen en de jongens zelf te laten bedenken wat ze willen. Dat levert weinig op: iets met een dj en zwemmen. En chips en cola. En... chips! En cola! En... chips!

Zenuwtoeval nabij

De vaders, gemiddeld wat ongeduldiger en meer van de daden dan van de woorden, beginnen ideeën te spuien: “Lekker varen, is dat wat?”, probeert bootpapa. “Kunnen we naar een eilandje gaan en barbecueën”, doet vuurvader een duit in het zakje. “En een hindernisbaan bouwen”, zegt bootcamp daddy. “Maar wat nou als het regent”, werpt een moeder tegen. “En is het wel genóeg”, durft een kind nog hardop te twijfelen. “Misschien toch een dj?”, zegt moeder twee. “En ballonnen. Ballonnen zijn altijd leuk,” zegt mijn allerliefste. Ik heb inmiddels twee bakjes nootjes en vier witte wijn naar binnen gewerkt, zonder merkbaar kalmerend resultaat. Mijn legendarische engelengeduld raakt in hoog tempo op. Een zenuwtoeval lijkt aanstaande.

Het wordt een topfeest

Bootcampvader redt de dag. Hij maakt een lijst met activiteiten en verdeelt kordaat de taken. Bij zoveel besluitvaardigheid leef ik helemaal op en ik bied aan de Duitse
torpedobootjager van vriend Jos te regelen, een joekel van een schip waar makkelijk twintig man op kan. Als dan ook nog wordt besloten in geval van noodweer het hele feest naar de tuin van de ouders van Olivier te verplaatsen, en daar aan het eind van de dag een dj in de garage te laten draaien, is iedereen er gerust op: dit wordt een topfeest. En zo komt het zonder verdere tussenkomst van de zonen helemaal goed. We verzamelen surfplanken en peddels om te suppen, we kopen de halve groothandel leeg aan chips, cola en hamburgers en hebben genoeg pleisters om een middelgrote natuurramp te overleven.

'Hoop werk'

We varen naar het eiland; we doen daar kampvuur en hamburgers, zwemmen en volleybal. En tegen het donker schepen we iedereen weer in, zodat we op tijd zijn voor de dj, want die is best duur en staat nu voor twee klassieke Alfa Romeo’s te draaien. Dan is het elf uur en en het feest voorbij. Terwijl we naar de auto wankelen horen we nog net vriendje Gijs de legendarische woorden spreken: “Wel een hoop werk, zo’n feest.”

Jan Heemskerk (53) is radiopresentator en tv-maker, theaterkneus en boekenschrijver, maar eerst en vooral vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Je mag hem natuurlijk altijd mailen: jan@kekmama.nl

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >