Jan Heemskerk

Kek Mama columnist en vader Jan Heemskerk spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Hij legt het ons nog één keer uit. Deze maand: echte kerels.


ECHTE KERELS

Deze zomer ben ik een week met zoon Willem (11), zijn neef Koen (15) en mijn zwager Theo op mannenmidweek geweest. Het was een idee van Theo, die natuurlijk weet dat er een schat aan mannenwijsheid ligt opgeslagen in mijn machtig brein, en die meende dat het tijd werd te starten met de opleiding-tot-echte-man van onze zoons.

Aldus gingen wij aan boord van het familiejacht, gewapend met een Spotify-playlist met liedjes over bitches, drank, drugs en eenzame cowboys plus een ongenadige hoeveelheid mannenvoedsel. Inderdaad: witte bollen, roomboter, eieren, spek, kaas, steak, Bologna/curry-chips, snoep en zes appels, maar dat was een grapje van mama. Tevens hadden we 24 bier, vier flessen wijn, een wonderlijk kruidendrankje en een machtige variëteit aan fris, appelsap, Radlers en 0,0%-witbier, dat overigens echt niet te zuipen is.

We voeren uit onder de brandende zon, een frisse bries op halve wind, blikje bier in de knuist en het leven was goed. We spraken over dingen als ‘het eerste wat je aan een meisje vraagt dat je leuk vindt’ (‘wat doet je vader?’), en ‘het tweede ding dat je aan een meisje vraagt dat je leuk vindt’ (‘wat doet je moeder?’) en leerden de jongens hoe je moet plassen op een boot (wind mee).

Natuurlijk mocht een bezoek aan de Chinees niet ontbreken tijdens deze testosteronreis, en zo kwamen we terecht in De Proeftuin te Enkhuizen. Willem hield het op een portie kleine loempia’s, maar zijn neef bladerde gedecideerd naar de grotemensengerechten en sprak: “Wij nemen de rijsttafel Peking.”

De hele column van Jan staat in Kek Mama 10-2015. 

Jan Heemskerk (52) is radiopresentator en tv-maker, theaterkneus en boekenschrijver, maar eerst en vooral vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Je mag hem natuurlijk altijd mailen: jan@kekmama.nl
 

falende ouders

Niemand is perfect. Ook ouders niet, zo bewijzen deze hilarische momenten op Buzzfeed.

We doen ons best...

En proberen ze goed op te voeden....

 

Wait, stop! #nevermind #toolate #pottytraining #parentingfail #dadfail #donttellmom

Een bericht gedeeld door Phil Yeh (@philyeh) op

 
 

...maar dat lukt niet altijd

 
 
 
 

Soms hebben we íets teveel balgevoel...

 

...of last van de zwaartekracht

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geruzie kinderen stoppen
Beeld: Unsplash

De New Yorkse moeder Vered wilde altijd al drie kinderen. Die wens ging in vervulling, maar het continue geruzie van het stel kan ze missen als kiespijn. Zo maakte ze daar korte metten mee.

Vered schrijft op Scary Mommy hoe ze geniet van haar drie kinderen – tenzij ze aan het schreeuwen, slaan, duwen, schoppen, knijpen, schelden, zeuren en krabben zijn. Vered’s stresslevel schiet dan meteen omhoog en ze beschrijft hoe ze dan in een tweestrijd staat: ‘Moet ik de jongste verdedigen? Ze allemaal straffen? Ze een time-out geven? Het speelgoed waar ze om strijden afpakken? Ze hun excuses laten aanbieden? Ze in aparte kamers laten spelen?’

 

Niet ingrijpen

Vorig jaar liep het geruzie onderling echt uit de hand en zocht Vered hulp bij Tovah Klein, directeur van het Barnard College Center for Toddler Development. Deze specialist raadde haar simpelweg dit aan: ‘Laat de kinderen het zelf uitvechten. En als je daar niet bij wilt zijn, stuur ze dan naar hun kamer om de ruzie te beslechten.’ Volgens Klein werkt het juist averechts om als ouder in te grijpen in een ruzie: dan verandert namelijk de dynamiek en worden onbedoeld de kinderen tegen elkaar opgezet. Trek je je als ouder terug uit de ruzie, dan zullen de kinderen juist uiteindelijk samen een band krijgen.   

 

Lees ook
PERSOONLIJK: Deze ouders hebben altijd gillende ruzie op vakantie >

 

Uitgeput en overstuur

Vered schrijft hoe ze deze nieuwe aanpak thuis uitprobeerde. Tijdens de eerste ruzies moest ze echt op haar tong bijten: ‘Ik realiseerde me toen pas hoe vaak ik me met het gekibbel had bemoeid, en hoe veel energie me dat gekost had, waarna ik uitgeput en overstuur was. Terwijl de kinderen tien minuten later alweer samen speelden en alles vergeten waren.’ Vered paste haar tactiek aan. ‘Als ik ze zag ruziën, zei ik: ‘Jullie mogen ruzie maken, maar niet waar ik bij ben.’

 

Laat ze met rust

Vered: ‘Zonder mij  als cruciale speler werd het ruziën ineens een stuk minder interessant voor ze.  Het intrigeerde me: wat kunnen ouders doen om hun kinderen onderling een gezonde en liefdevolle band te laten krijgen? Het antwoord: ze met rust laten. Is er helemaal geen ruzie meer in huis? Absoluut niet. Maar nu ik er geen deel meer van uit maak, gaan de ruzies veel meer over de aanleiding zelf. En vechten om een lichtzwaard is nou eenmaal minder interessant dan ruziën over mijn liefde en aandacht.’

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >