Kek Mama-columnist Jan Heemskerk is vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Hij spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Deze maand legt hij nog één keer uit: opgroeien heeft zo z'n voor- en nadelen.
Ik had niet zoveel met de babytijd. Baby’s zijn zo verdomde fragiel en voor een zenuwlijer als ik is dat een bron van voortdurende zorg. Zijn ze stil, vraag ik me af waarom ze geen geluid maken, huilen ze, ben ik bezorgd dat er iets engs aan de hand is. Zijn ze warm, ben ik bang dat ze overkoken, voelen ze koel, doe ik ze vlug een duffeltje aan.
Het wordt een stuk beter, vind ik, als kinderen kunnen praten, al is het maar een beetje, zodat ze in ieder geval de basisemoties ‘pijn’, ‘honger’, ‘dorst’ of ‘moe’ kunnen verwoorden. En natuurlijk foutloos ‘papa lief’ kunnen zeggen. Bijkomend voordeel van de net-kunnen-praten-fase is dat ze dan ook nog niet bijzonder mobiel zijn en niet plotseling de straat ophollen, de trap aflazeren dan wel beginnen te grabbelen naar gloeiendhete koekenpannen. Dat heb je dan wel weer met kleuters, die beweeglijkheid, maar daar staat tegenover dat die al een beetje vatbaar zijn voor eenvoudige opdrachten zoals: “Papa is vijf minuten naar de bakker, beweeg je niet en als je gehoorzaam bent, krijg je straks een krentenbol.” Er is toch zeker een kans van één op vier, zou ik zeggen, dat je kleuter rustig blijft zitten spelen en niet, zoals mijn Pieter, op blote voeten via een alternatieve route naar de bakker kuiert, zodat ik hem misloop en hij even later – vredig kauwend op een krentenbol – door het meisje van de bakker wordt thuisgebracht, waar ik al in dolle paniek op zoek ben naar het verloren kind. Kleuters: best leuk, maar fundamenteel onbetrouwbaar.
Naarmate ze richting de tien gaan, naderen de meeste kinderen de volmaakte balans tussen dingen kunnen, gehoorzaam luisteren naar opdrachten en héél veel houden van hun ouders. Kinderen van een jaar of acht, negen, vinden alles leuk om te doen, lachen om ieder grapje dat je maakt, en willen nog volop worden geknuffeld. Toptijd. Uitgebreid van genieten en nooit meer vergeten.
Want daarna, vrees ik, gaat het bergafwaarts: de kinderen stromen vol met hormonen, krijgen een snor of borsten, zijn het nergens mee eens of willen de hele tijd worstelen om te laten zien hoe sterk ze zijn. Ze schreeuwen en gillen, nemen gasten met brommers mee naar huis, slopen werkelijk alles wat wel of eigenlijk niet kapot kan, inclusief diverse botten in hun eigen lichaam. Daarna vertrekken ze uit huis, wat meestal voor beide partijen een hele opluchting is.
En dus stellen we vast dat kinderen tussen de vijf en de tien het leukst zijn, maar dat je wonderlijk genoeg op alle leeftijden even veel van je kinderen houdt. Niet voor het eerst bedenk ik hoe schitterend de natuur dat allemaal toch heeft geregeld.
Dit artikel staat in Kek Mama 07-2017
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Moeders weten als geen ander hoe makkelijk je jezelf kunt wegcijferen. Werk, gezin, afspraken en alles wat tussendoor komt: voor je het weet, ren je jezelf voorbij. Ook Soundos El Ahmadi merkt dat ze een stap terug moet doen.
Soms brengt een nieuwe levensfase precies wat je nodig hebt. Dat geldt ook voor Karen Damen. De voormalige K3-zangeres heeft de afgelopen jaren veel meegemaakt, maar kijkt tegenwoordig met een grote glimlach naar haar leven.
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
André (32) en Roxeanne Hazes (33) ergeren zich mateloos wanneer oude bekenden van hun vader hen aanspreken met verhalen over de overleden volkszanger.
