Beeld: Unsplash
Moeder Karell Roxas schrijft een brief aan haar dreumes. Haar ‘baby’, die deze zomer voor het laatst zo klein zal zijn.
Want toen ze haar zoon ’s avonds in bed legde, zag ze opeens hoe groot hij was, in zijn kleine ledikantje, schrijft ze op Motherly. ‘Je babyspek is elke ochtend weer een beetje verder verdwenen.’
‘Ik bedacht dat we je ledikantje eigenlijk moeten verwisselen voor een peuterbed. Maar ik blijf het uitstellen – deels omdat ik bang bent dat je dan opeens niet meer doorslaapt, maar ook omdat ik gewoon nog niet kan geloven dat het al zover is. Was je niet pas net je wieg ontgroeid?’
Karell heeft het gevoel dat het leven van haar dreumes een aaneenschakeling is van mijlpalen. ‘Deze zomer sprak je je eerste volzin (“Ik wil chocola”), en geef je opeens aan dat je luier verschoond moet worden, en je dus misschien wel zindelijk wordt.’ En daarmee realiseerde ze zich plotseling: ‘Dit is de laatste zomer dat je zo klein zult zijn.’
De laatste zomer vol babybrabbel. Waarin haar zoon ketchup “tjetjup” noemt en “Happy berrday you you” zingt wanneer iemand een kaars aansteekt. En ze haar zoon nog makkelijk kan dragen. ‘Want nu al pas je bijna niet meer in de wandelwagen – iets wat onvoorstelbaar leek toen ik je er voor het eerst in legde.’
Het is de laatste zomer dat hij in een ledikantje slaapt, met zijn lievelingsknuffels in zijn armen. En nog wat knuffels, boekjes en andere rommel die hij er inmiddels in heeft verzameld. De laatste zomer voordat hij naar de peuterspeelzaal gaat en vriendjes maakt. Zijn eerste stappen zet in een wereld zónder haar. ‘Ik ben er nog niet klaar voor, denk ik. Jíj bent er nog niet klaar voor.’
Al weet ze best dat dat niet waar is. Want met elk nieuw woordje dat hij leert, elk kledingstuk dat te klein wordt, ziet ze hoe haar zoon groeit in elk opzicht. ‘Dan wil ik voor altijd klein houden, en tegelijkertijd juist stimuleren. Ik vind het prachtig om te kijken door jouw ogen, en te zien hoe je groeit. Tot wíe je uitgroeit.’
Lees ook
‘Ik ben dol op mijn kinderen, maar ik mis de babytijd’ >
Het is de laatste zomer dat hij zo klein is, maar Karell vindt het goed zo. ‘Hoe heerlijk ik deze fase ook vind. Want terwijl jij je draai in de wereld leert vinden, leer ik ook. Hoe ik moeder moet zijn van een baby. En van een dreumes. En straks zelfs van een peuter.’
Maar tot die tijd geniet ze nog even van deze zomer. ‘Want we hebben nog liedjes te zingen, ijsjes te eten en zandkastelen te bouwen. Dus totdat we wel moeten, denken we gewoon nog héél even niet aan groter worden.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Naomi (30) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (3). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Er is opnieuw babyvoeding uit de schappen gehaald.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
Wat begint als een luchtig uitje, verandert al snel in een rit vol rauwe eerlijkheid en kippenvelmomenten. In Vier handen op één buik deelt Nilay (18) haar verhaal, eentje dat schuurt, raakt en laat zien hoe dun de lijn soms is tussen overleven en opgeven.
