Beeld: Canva
Elke woensdag vertelt een leerkracht aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Yvonne (34) geeft les aan Leonieke in groep acht van het speciaal onderwijs.
Maandagochtend, rekenles. Ik zit voor een klas vol kinderen die kampen met ernstige gedragsstoornissen. Het zijn er twaalf. Ze kunnen niet functioneren in grote groepen, met alle prikkels en activiteiten, daarom zijn ze hier op school.
Johnny heeft bijvoorbeeld last van dwangneuroses en tics. Hij moet vaak naar de wc om zijn handen te wassen. Hij loopt geregeld naar de deur om te controleren of die niet op slot zit. Op zijn tafeltje ligt alles kaarsrecht: potloden, gum. Maartje is depressief. Ze is veel te mager omdat ze geen eetlust heeft, ze slaapt slecht, waardoor ze donkere kringen onder haar ogen heeft, en ze huilt veel. Ishaan heeft autisme. Hij maakt geen oogcontact, reageert panisch op onverwachte geluiden, kan niet tegen veranderingen, kan niet goed gezichtsuitdrukkingen aflezen.
Naast mijn tafeltje staat een scherm van anderhalve meter hoog. Een drieluik, met uitzicht op het bord. Daarachter zit Leonieke. Zij heeft een ‘norm-overschrijdende gedragsstoornis’, ook wel oppositioneel-opstandige gedragsstoornis genoemd. Ze verzet zich tegen alle regels, kan niet leren, kan geen relaties aangaan. Ook niet met haar ouders, de liefste mensen van de wereld. Ze steelt geld van hen, liegt tegen ze, loopt weg van huis.
Ze is snel driftig, vernielt dan spullen, van zichzelf en van andere kinderen. Laatst heeft ze vanuit het niets Maartje aangevallen, ze wist niet te vertellen waarom. Sindsdien zit ze achter dat schermpje. Om prikkels te vermijden. Ze kan de rest van de klas, inclusief mezelf, niet zien. Alleen het bord dus. Ze voelt zich daar blijkbaar prettig, want ze komt er niet achter vandaan.
Wel is ze vaak luidruchtig. Ze roept door de de klas, daar is iedereen aan gewend. Maar het afgelopen uur is ze stil. Ik geef rekenles in een aangenaam vredige sfeer, voor de verandering.
Opeens begint de klas te lachen. Ik kijk naar opzij. Daar piept Leoniekes gezicht boven het scherm uit. Ze heeft een maskertje van een poes op haar hoofd geplakt. Een poezenneusje met snorharen op haar wangen. En ze miauwt.
Het is zo’n geestig gezicht dat ik keihard in de lach schiet. Daarna pas schrik ik. Hoe heeft ze haar maskertje gemaakt? Van welk papier? En heeft ze een schaar? Ik kijk achter haar scherm en zie dat haar Nederlandse taalboek in stukjes is geknipt. Verder ligt er inderdaad een schaar. En lijm. Die heeft ze uit de knutselhoek.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan omdat zij, als agressief kind, die schaar te pakken heeft gekregen. Gelukkig heeft ze er iets leuks mee gedaan. Mijn hart ligt bij dit kind. Ik vind haar lief, met al haar niet-lieve kanten. Ze heeft een zware toekomst voor zich. Maar haar humor zal haar erdoorheen slepen.
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Juf Aty heeft het gedrag van leerlinge Carine verkeerd geïnterpreteerd. Je leest het hier.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
