Je mag het natuurlijk niet zeggen, want als moeder hoor je alle leden van het kinderras enig, dolletjes en beresnoezig te vinden, maar ik ga hier eens eerlijk wezen: ik vind niet alle kinderen leuk.
Ik zal het uiteraard nooit laten merken, ik roep bij iedere speelafspraak stralend dat mi casa su casa is, ik deel perenijsjes uit, tover de klei tevoorschijn, ben bereid de kinderen met schmink te transformeren tot tijger dan wel piraat (“Mag ik ook een tatoeage van een oogbal?” “Tuurlijk, joh.”) en ik zet een lekker muziekje op, hoewel het met het laatste altijd oppassen geblazen is dat Lil’ Kleine niet per ongeluk in de Spotify-playlist staat want anders gaat zo’n keurig vriendje in zijn brave spencertje thuis natuurlijk luidkeels blèren: “Ik heb 1, 2, 3, 4 pillen gebruikt. Ik heb 1, 2, 3, 4 bitches in huis en me pupillen ja die liggen eruit want ik heb 1, 2, 3, 4 pillen gebruikt”, en dat maakt ook zo’n rare indruk.
Ach, doorgaans vind ik het enig, kindergrut over de vloer. Er is echter één uitzondering: Het Puriteintje. Iedere keer als Het Puriteintje komt spelen weet hij me namelijk op mijn tekortkomingen te wijzen. Na binnenkomst, als ik net “Welkom! Welkom!” heb geroepen, bromt Het Puriteintje: “Bij ons thuis gooien we de jassen niet op de grond.” Ik lach iets te hoog dat wij dat normaal ook noooooooit doen en serveer de kinderen een lekkere druiptosti. Het Puriteintje haalt zijn neusje op. “Ik eet alleen tosti met magere kaas.” Ik dep het vet met een servetje weg, en prent me in dat ik vriendelijk moet blijven. Ik roep: “Het is woensdagmiddag, laten we bioscoopje spelen!”, doe de gordijnen dicht en positioneer de jongetjes voor de tv met een fijne tekenfilm. “Wij kijken thuis geen tv overdag.” Ik had het kunnen weten. Bloednerveus word ik van dat kind, ik heb het gevoel dat ik voortdurend zak voor het verantwoorde moederexamen.
Maar net luisterde ik op het schoolplein een gesprek af tussen Miró en Het Puriteintje. Ze overlegden waar ze wilden spelen. Ik hoopte enorm dat ze naar hem zouden gaan, tot ik Het Puriteintje dat ene zinnetje hoorde zeggen. “Aaaaaah… kunnen we bij jou? Het is bij jullie altijd zo… gezellig.”
Nu sta ik volvette tosti’s te bakken voor Het Puriteintje, want ik heb me natuurlijk ernstig in hem vergist. Het is een schat van een kind.
Roos Schlikker (41) is journalist, schrijver, columnist en theatermaker, zowel letterlijk als figuurlijk. Samen met haar man heeft ze twee zonen: Miró (6) en Róman (4). Mail Roos op roos@kekmama.nl.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Moeders weten als geen ander hoe makkelijk je jezelf kunt wegcijferen. Werk, gezin, afspraken en alles wat tussendoor komt: voor je het weet, ren je jezelf voorbij. Ook Soundos El Ahmadi merkt dat ze een stap terug moet doen.
Soms brengt een nieuwe levensfase precies wat je nodig hebt. Dat geldt ook voor Karen Damen. De voormalige K3-zangeres heeft de afgelopen jaren veel meegemaakt, maar kijkt tegenwoordig met een grote glimlach naar haar leven.
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
Bijna 25 jaar nadat haar ouders Adam Curry en Patricia Paay hun leven lieten vastleggen, is het nu de beurt aan dochter Christina Curry. In Adam’s Family: 25 Jaar Later staat Christina en haar kersverse gezinnetje centraal.
