Je mag het natuurlijk niet zeggen, want als moeder hoor je alle leden van het kinderras enig, dolletjes en beresnoezig te vinden, maar ik ga hier eens eerlijk wezen: ik vind niet alle kinderen leuk.
Ik zal het uiteraard nooit laten merken, ik roep bij iedere speelafspraak stralend dat mi casa su casa is, ik deel perenijsjes uit, tover de klei tevoorschijn, ben bereid de kinderen met schmink te transformeren tot tijger dan wel piraat (“Mag ik ook een tatoeage van een oogbal?” “Tuurlijk, joh.”) en ik zet een lekker muziekje op, hoewel het met het laatste altijd oppassen geblazen is dat Lil’ Kleine niet per ongeluk in de Spotify-playlist staat want anders gaat zo’n keurig vriendje in zijn brave spencertje thuis natuurlijk luidkeels blèren: “Ik heb 1, 2, 3, 4 pillen gebruikt. Ik heb 1, 2, 3, 4 bitches in huis en me pupillen ja die liggen eruit want ik heb 1, 2, 3, 4 pillen gebruikt”, en dat maakt ook zo’n rare indruk.
Ach, doorgaans vind ik het enig, kindergrut over de vloer. Er is echter één uitzondering: Het Puriteintje. Iedere keer als Het Puriteintje komt spelen weet hij me namelijk op mijn tekortkomingen te wijzen. Na binnenkomst, als ik net “Welkom! Welkom!” heb geroepen, bromt Het Puriteintje: “Bij ons thuis gooien we de jassen niet op de grond.” Ik lach iets te hoog dat wij dat normaal ook noooooooit doen en serveer de kinderen een lekkere druiptosti. Het Puriteintje haalt zijn neusje op. “Ik eet alleen tosti met magere kaas.” Ik dep het vet met een servetje weg, en prent me in dat ik vriendelijk moet blijven. Ik roep: “Het is woensdagmiddag, laten we bioscoopje spelen!”, doe de gordijnen dicht en positioneer de jongetjes voor de tv met een fijne tekenfilm. “Wij kijken thuis geen tv overdag.” Ik had het kunnen weten. Bloednerveus word ik van dat kind, ik heb het gevoel dat ik voortdurend zak voor het verantwoorde moederexamen.
Maar net luisterde ik op het schoolplein een gesprek af tussen Miró en Het Puriteintje. Ze overlegden waar ze wilden spelen. Ik hoopte enorm dat ze naar hem zouden gaan, tot ik Het Puriteintje dat ene zinnetje hoorde zeggen. “Aaaaaah… kunnen we bij jou? Het is bij jullie altijd zo… gezellig.”
Nu sta ik volvette tosti’s te bakken voor Het Puriteintje, want ik heb me natuurlijk ernstig in hem vergist. Het is een schat van een kind.
Roos Schlikker (41) is journalist, schrijver, columnist en theatermaker, zowel letterlijk als figuurlijk. Samen met haar man heeft ze twee zonen: Miró (6) en Róman (4). Mail Roos op roos@kekmama.nl.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Sommige situaties staan simpelweg niet in het grote handboek der opvoeding. Zoals betrapt worden op een moment dat absoluut niet voor kinderogen bedoeld was. En dan ook nog een bloedserieuze vraag krijgen die zó onschuldig is, dat je niet weet of je door de grond wilt zakken of keihard moet lachen.
