Beeld: Getty
Beeld: Getty

Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (1). Ze was gelukkig getrouwd, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwachts zijn koffers pakte. Voor Kek Mama schrijft ze over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: de eerste verjaardag van zoon Dries, die best confronterend is.

Dinsdagavond gaat de deurbel. Mijn lieve vriendin staat op de stoep om me te komen helpen. Dries ligt al in bed en Jan zit vol verwachting te wachten op wat komen gaat. Ik loop naar zolder en pak uit een verhuisdoos een zak met slingers. Morgen wordt Dries precies 1 jaar. Samen met een opgewonden Jan en mijn vriendin versieren we de kamer. Een lange slinger van de voorkant naar de achterkant, ballonnen en een vlaggenlijn in de tuin. Jan vindt het prachtig en zet de ingepakte cadeaus bij de stoel van zijn kleine broertje.

 

Niet meer dan romantisch idee

Als Jan eindelijk slaapt, overzien mijn vriendin en ik het afgelopen jaar. 365 dagen geleden zat ik met een enorme toeter zenuwachtig tv te kijken in afwachting van mijn geplande keizersnede. Mijn ex en ik wisten allebei dat hij nog geen 24 uur later al ter wereld zou zijn. We hadden de enveloppen al geschreven en opvang voor de aankomende vier weken rond. Zo slecht als we voorbereid waren bij de eerste, zo goed waren we dat nu. Samen konden we de wereld aan. Dat ‘samen’ bleek 7 maanden later niet meer dan een romantisch idee.

 

'Lang zal ze leven' zingen

Reikhalzend had ik bij Jan uitgekeken naar zijn allereerste verjaardag, maar bij Dries was het een ander verhaal. Ik wist dat dit wel eens mijn laatste baby kon zijn. Koesteren wilde ik hem, zo lang mogelijk klein houden, onschuldig en onwetend. Als ik mijn twee jongens de volgende ochtend aan de versierde ontbijttafel zie zitten en Jan met zijn lieve hoge stemmetje ‘Lang zal ze leven’ hoor zingen, voel ik de tranen in mijn ogen. Van verdriet maar ook van geluk. Wat een confronterend moment; mijn lieve kleine Dries heeft nooit één verjaardag samen met zijn ouders gevierd. Het komt harder binnen dan gedacht. Een moment later schrik ik op door het gelach van beiden: de feestmuts van Dries is tot over zijn ogen gezakt. Wat een mooi stel, en wat fijn dat ik met hen samen ben op deze mooie dag.

 

Trots op dit gezin

De hele dag stromen de felicitaties binnen, vrienden en familie komen langs voor een gebakje, en kleine Dries is het stralende middelpunt. Hij geniet zichtbaar. En ik ook. Want hoe anders ik me het ook had voorgesteld een jaar geleden, ik mag én kan apetrots zijn. Trots op dit gezin dat helemaal van mij is. En ook al ontbreekt er een papa, een gezin zijn we zeker. Met ons drieën kunnen wij de wereld aan en kijk ik nu al uit naar volgend jaar, want wie weet zitten we er dan nóg wel fijner bij dan nu.

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >