Hoofdredacteur Nouveau en Kek Mama-columnist Claudia Straatmans schrijft elke maand eigenzinnig over moeder-dochterzaken. Deze maand: heb jij een donkere man?

“Heb jij een hele donkere man?” wordt mij vaak gevraagd als ik een foto van mijn dochter laat zien. En hoezeer ik ook fantaseer dat acteur Idris Elba mij geschaakt heeft, de realiteit is een stuk prozaïscher.

Enorm trots

Want komt mijn man in beeld (überFries, met rossige bakkebaarden, stoere truien én een wit hoofd) zie je opeens het perspectief van mensen veranderen. “O, is ze geadopteerd?”, volgt dan steevast. Ja. Mijn dochter is geadopteerd. En dat vind ik niet bijzonder, maar dat is het schijnbaar wel. Als mensen het vriendelijk vragen, vertel ik graag mijn verhaal. Vooral omdat ik zo enorm trots ben op mijn dochter. Op zondag 22 oktober 2006 kregen mijn man en ik dat o-zo-gewilde telefoontje uit Miami, Florida: “Jullie dochter is geboren.” Na jarenlange cursussen, huisbezoeken van de Kinderbescherming en actief achter een Amerikaanse adoptie-advocaat aan (het zogenaamde ‘zelfdoenerstraject’) was het dan zo ver. Als extra complicatie moest onze advocaat er rekening mee houden dat ik de veertig jaar naderde (een red flag situation – Amerikaans jargon - omdat de Nederlandse adoptiewet een strenge maximaal veertig jaar tussen jouw leeftijd en dat van het kind aanhoudt. (Ooit stuurde Piet-Hein Donner een wet naar de Kamer om daar 42 jaar van te maken, maar toen viel het kabinet, kwam Ernst Hirsch Ballin op Justitie en die draaide het weer naar veertig jaar.)

Fardau de Vries

Die zondag in oktober was ik 39,5 jaar en werd ik moeder van Fardau de Vries. Dat ze zo ging heten, moesten we voor de vlucht naar Amerika al beslissen. Haar retourticket werd van tevoren al geprint. Het was een gok, maar toen we haar – zes dagen oud - in de ogen keken wist ik: dit is een Fardau. Fries voor ‘stichtster van de vrede’. Dat is mijn blijde verhaal. Maar er wordt soms ook niet vriendelijk gereageerd. En dan ben ik sprakeloos. Zoals die keer, jaren geleden, in de Amsterdamse Molukkenstraat, waarbij een slalommende fietsterroriste op mijn geschrokken ‘Kijk uit’ in een seconde mijn situatie scande en terugbeet: “Ach jij, met je geadopteerde dochter.” Flabbergasted was ik. Hoe durfde ze? Hoe kon ze het mooiste wat ik heb zo neerzetten? Meteen herpakte ik mezelf, en wilde achter haar aan racen om haar eens goed de waarheid te zeggen. Mijn vriendin hield me tegen: “Laat het los, die vrouw is gek.” En ‘tuurlijk, dat is die fietstroela, maar zo zijn er meer domme, onwetende, kwaadwillende mensen op de wereld.

Kleurenblind

Mijn dochter is namelijk niet anders. Ze is zoals elke doorsnee tienjarige. Verslaafd aan Mysical-Ly, aan Sims 4, en aan Musical-Ly (ja, nog een keer, ze krijgt er namelijk géén genoeg van). Ach, wat zou ik wensen dat de wereld kleurenblind is. Dat is ze zelf in ieder geval wel. Als Jason Derulo zingt, wil ze bruin zijn, als Joy van Beautynezz een krullentang uitprobeert, baalt ze dat ze geen steil bruin haar heeft. Haar eigen zwierige dreadlocks vindt ze niet bijzonder. Nee hoor, haar bijzondere kenmerk, zegt ze, “is dat ik coole kleren heb.” Zo’n laconieke houding heeft ze ook als ik mijn benen insmeer met selftan onder het mom ‘mama wil bruinere benen’. Haar nonchalante reactie is dan: “Had je maar in Amerika geboren moeten zijn.” Fardau de Vries. Mijn Peerka Blakka. Ik wens dat ze zelf altijd kleurenblind blijft.

Claudia Straatmans (49) is hoofdredacteur van Nouveau, getrouwd met Wiepke Hein. Samen zijn zij de ouders van Fardau de Vries (10).

De tekst van deze column is gedeeltelijk eerder verschenen in JAN magazine.

fotoserie mannen vaderschap

Deze vaders werden van te voren niet gewaarschuwd voor ingewikkelde meisjeskleding, draagdoeken en babyvoeding. Resultaat? Een hilarische fotoserie.

De vader die z'n dochter een onvergetelijke dag had willen bezorgen...

 

Ook bij z'n zoon liep het anders dan gepland.

 

Of de vader die dacht dat een draagdoek omknopen...

 

Lees ook
'Papaklas' bereidt vaders voor op het vaderschap >

 

Een hapje opwarmen...

 

Z'n dochter aankleden...

 

Koekjes bakken...

 

Of eten klaarmaken simpel was.

 

Nee hoor. Het vaderschap gaat niet altijd over rozen.

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

12 redenen huilen kinderen

Het verkeerde boekje voorlezen, mensen die niet terugzwaaien of het moment dat ze erachter komen dat de snacks op zijn. Er zijn veel redenen voor kinderen om een potje te gaan grienen, maar soms kun je er als ouder geen touw aan vast knopen. Zo ook niet bij deze foto's.

Papa en ik


 

Toekomstige acteur

Tja...


 

Dat gaan we dus écht niet delen


 

Privacy wordt niet gewaardeerd


 

Soms weet je het ook gewoon niet


 

'Maar, waarom niet?'


 

Het gemiddelde ochtendritueel


Lees ook
Fotoserie: 8x creatieve wraakacties van kinderen >

 

En dit ook


 

Beetje besluiteloos


 

Is ook best eng


 

Het leven is ook zwaar

Bron: BoredPanda.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >