Fardau, de dochter van Kek Mama columniste Claudia, heeft kroeshaar. Het leukste haar van de wereld vindt Claudia. Je kunt er namelijk van alles mee. Maar je moet er ook wat voor over hebben: “Vijf uur in een kapperstoel. En dan heb ik het nog niet eens over die keer dat Fardau luizen had.”

Andere kinderen huilen als ze naar de tandarts moeten. Mijn dochter traant om de kapper. Toen ze werd geboren, had ze al een kop met krullen. Of krulletjes, van die piepkleine schapendoes-krulletjes, maar dan pikzwart. Afro-American kinderen hebben gewoon het leukste haar ter wereld. Punt uit! Verrukt was ik toen ik haar als vijfdaagse baby in mijn handen kreeg, ik kon niet stoppen met haar haar te aaien, en durfde bijna geen krulletje af te knippen voor het vakje in het Consultatieboekje.

Nu ben ik heel blij dat ik toch gedaan heb, want no way dat ik nog aan d’r haar mag komen. Haar Surinaamse kapster Anoeska mag dat eigenlijk ook niet. Maar als je een Senegalese Twist wil, dan zul je wel moeten.

 

Ik.wil.niet

Het heeft twee jaar geduurd voordat Fardau weer naar de kapper wilde. Op haar achtste kapte ze er gewoon mee. IK. WIL. NIET. Omdat ik zelf ook moe was van het gesoebat én de uren durende lijdensweg vond ik het eigenlijk wel best. Dus lieten we de dreadlocks (voorheen met naald in haar uitgroei gestoken, geen wonder dat ze huilde) uitgroeien. Dat gaf wel een creatief Basquiat (New Yorkse graffiti-kunstenaar) lookje. Maar na een jaar werd het toch ietwat slordig.

Ben ooit in Artis aangesproken door Afrikaanse vrouwen (“Niet beledigd zijn, maar wij willen het haar van uw dochter wel doen”), en vreesde ook nu weer de blikken van Surinaamse moeders, die allemaal vanaf de geboorte al met kroeshaar kunnen macrameën. Maar hoe ik ook opwierp: “We moeten weer eens naar Anoeska”, hoe meer dochter met hakken in zand ging.

 

Duurde úren en úren

En opeens op een dag sprak ze toch die woorden uit. Ze wilde lang haar. Net als haar klasgenootjes. Dat daar een kapper aan te pas moest komen, die gedachte moest nog even indalen. Maar hoe vaker je iets herhaalt: ‘Lang haar? Dan naar Anoeska’, hoe dragelijker die gedachte.

Dus zaten we op een gure woensdagmiddag in Anoeska’s knusse salon. En er was niets, maar dan ook niets veranderd:

1. Het duurt nog steeds úren en úren. Vijf lange uren deze keer.
2. In die vijf uur ga je dan wel van kort naar lang. Huubhuubhuub Barbatruuc! Extensions op je tiende, hoe cool.
3. Het kost allemaal geen drol. Een fractie van wat ik zelf wegbreng naar mijn grachtengordel-hairstylist.
4. Het is nog steeds veel duw en trekwerk, want er wordt op de hoofdhuid gewerkt.
5. Er wordt nog steeds gehuild, maar nu geluidloos.
6. Het luizendrama kwam weer omhoog. Ooit op haar zevende had Fardau dunne lange vlechten – die er allemaal uit moesten toen er luis in bleek te zitten. Kroeshaar krijgt geen luis, zei een van de moeders op school. Ammehoela! Hopelijk hebben luizen minder trek in deze synthetische vlechten, bid ik dan maar, want…
7. Wat wordt het prachtig! Bijna heuplang. Langste haar van de klas.

Zwierige lange haren. Een beetje van jezelf, een beetje van Anoeska. De volgende dag vragen klasgenootjes waar ze dat haar kunnen krijgen. Nadeel blijkt een voordeel te zijn geworden, want ik hoor Fardau pochen: “Ik zit wel vijf uur bij de kapper hè”.

 

Claudia Straatmans (49) is hoofdredacteur van Nouveau en getrouwd met Wiepke. Ze zijn ouders van dochter Fardau (10 jaar).

fotoserie-breken-genderregels

Dat meisjes veel meer doen dan haren vlechten en met poppen spelen, bewijst deze krachtige fotoserie van Huffington Post. Hokjesdenken: wat is dat? Gewoon doen waar je zin in hebt en aantrekken wat je mooi vindt.

Want ook vrouwen kunnen president worden...

 

...of skateboarder

 

...of schermer.

 

Lees ook
Dit meisje vindt gendernormen maar stom >

 

Vissen vangen? Kunnen dochters ook prima.

 

Net zo goed als dat jongens ballerina's mogen dragen...

 

...of meisjes graag motorrijden.

 

Ook meisjes kunnen sportieve dromen hebben...

 

...net zoals zij

 

...en zij.

 

En een meisje op de maan? Wie weet.

 

Eerst maar oefenen met een Lego-raket...

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Ionica Smeets checkt

Ionica Smeets (38) is wiskundige en moeder van Tex (7) en Rifka (2). In Kek Mama checkt ze de zin en onzin van opvoedfabels en -feiten: hoef jij dat niet meer te doen.

Soms flap ik het hele verhaal er ineens weer uit. Zoals laatst toen een lieve leidster op het kinderdagverblijf vrolijk vroeg of we nog een derde kindje zouden willen. Ineens hoorde ik mezelf ratelen over hoe het allemaal kantje boord was geweest bij Tex. Hoe ik met een zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis belandde en het niet lukte de bevalling op gang te krijgen. Hoe ik steeds verder wegzakte. En hoe uiteindelijk iemand uit een operatiekamer is geduwd, zodat Tex en ik met een spoedkeizersnede gered konden worden.
 

Bang

Het duurde jaren voor ik durfde te denken aan een tweede kind. De eerste jaren was ik op Tex’ verjaardag altijd wat verdrietig omdat ik terugdacht aan de angst en pijn bij zijn geboorte. Pas toen hij vier werd, was zijn verjaardag voor het eerst alleen maar een feestelijke dag.

Die verjaardag zat inmiddels ook Rifka in mijn buik. Na lang twijfelen durfden we het toch nog een keer te proberen. Met extra veel controles in het ziekenhuis en medicijnen om een zwangerschapsvergiftiging te voorkomen. Ik was zo bang dat het desondanks mis zou gaan. Ik begon pas aan de babykamer toen ik 28 weken zwanger was, omdat vanaf dat moment de overlevingskans van de baby boven de 95 procent lag. Het voelde als een groot cadeau toen Rifka een paar maanden later gezond in haar wiegje lag.
 

Cijfers om stil van te worden

In Nederland worden jaarlijks tussen de 160.000 en 210.000 kinderen geboren. En toch blijft het me verbazen hoeveel zwangerschappen er nog mislopen in deze moderne tijd: vorig jaar 881. Het zijn cijfers om stil van te worden.

Gelukkig dalen die cijfers langzaam maar zeker. Te vroeg geboren kindjes krijgen steeds betere zorg en we weten ook steeds meer over wat we kunnen doen om dood-geboorte te voorkomen. Eind vorig jaar verscheen bijvoorbeeld een Britse studie waaruit bleek dat bij moeders die op hun rug insliepen doodgeboorte twee keer zo vaak voorkwam als bij moeders die op hun linkerzij gingen slapen. Volgens de cijfers van dit onderzoek zou rugslapen in Nederland jaarlijks bij veertien doodgeboren kinderen een rol spelen.

Deze studie bewijst niet dat op je rug slapen de oorzaak is van doodgeboorte, maar het is een kleine moeite om zwangere moeders te adviseren op hun linkerzij in te slapen. De meeste zwangere vrouwen geven aan dat ze best een andere inslaappositie kunnen aanleren als dat nodig is. Overigens hoeven zwangere vrouwen die op hun zij gaan slapen niet te schrikken als ze ’s nachts op hun rug wakker worden, het blijkt vooral te gaan om de positie waarin je in slaap valt. En het blijft natuurlijk een heel kleine kans dat het misgaat als op je rug. Bij de meeste vrouwen die op hun rug slapen gaat het gewoon goed.
 

Zegeningen

Terug naar dat derde kindje. In mijn hoofd weet ik dat de risico’s klein zijn, maar ik durf het toch niet aan. Ik tel mijn zegeningen en ben dolgelukkig dat we nu met z’n vieren zijn.

 

 

Als je ook iets gecheckt wilt hebben: mail ionicacheckt@kekmama.nl


Dit artikel staat in Kek Mama 02-2018.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >