Beeld: Getty
Beeld: Getty

Van de avontuurlijke vrouw die Yvonne (34) ooit was, is niets meer over. Ze is elke dag bang dat haar iets overkomt en haar kleuterzoon alleen achterblijft.

“Sinds ik moeder ben geworden, ben ik bang dat mij iets overkomt en mijn zoontje van vier alleen achterblijft. Die angst kan me zomaar ineens midden op de dag overvallen. Ik word duizelig, krijg hartkloppingen en buik­pijn. Vorige week vrijdag bijvoorbeeld, wilde ik naar de markt om lekkere bolletjes te halen voor tussen de middag. Maar halverwege werd ik bevangen door hevige, onredelijke angst en bezorgdheid die het zweet over mijn rug deden lopen. Ik heb me omgedraaid en ben naar huis gegaan. Dan maar geen bolletjes. Laatst overkwam me hetzelfde toen ik op de fiets boodschappen wilde doen. Ik kan het niet meer precies terughalen, misschien werd ik aan het schrikken gebracht door een auto – het was alsof een onbeduidend incident de angstgolven aan het rollen bracht. Ik weet dat mijn vrees op niets is gebaseerd, maar juist die ongeworteldheid maakt de paniek gemener en onverwachter. Het liefst zou ik aan de schoolpoort gaan staan om persoonlijk te controleren of mijn zoontje wel echt door de BSO wordt opgehaald. Achter een boom gluren of hij niet alleen achterblijft op het schoolplein.

Wekelijks last van

Toen er een invaljuf was, heb ik tot drie keer toe gebeld of de BSO hem wel had opgehaald. Pas toen ik hoorde dat hij zoet zat te spelen met de andere kinderen, kon ik ontspannen. Ik weet dat ik met dit soort overbezorgdheid de angst alleen maar in de kaart speel, maar ik kan het niet stop­pen. In het begin had ik er zo eens in de maand last van, nu is het wekelijks en soms houdt die verlamming dagenlang aan. Nog even en mijn zoon gaat er last van krijgen, dat mag ik nooit toestaan. Hoe doen andere moeders dat? Als ik hem ophaal van school ga ik altijd veel te vroeg van huis, om uit te sluiten dat ik ook maar een minuut te laat kom. Op een kinderfeestje kwam hij eens stoer vragen of hij mocht blijven logeren. Ik kon hem dat onmogelijk weigeren, maar ik heb wel die moeder gevraagd of ze de deur goed op het nachtslot deed. Jaja, zei ze lachend, en ik doe ook het traphekje dicht. Ik lachte schaapachtig mee. Het is ook om je te bescheuren, als het allemaal niet zo beklemmend was.

Gebeld door een onbekende vrouw

Voor de geboorte van mijn zoon was ik een ondernemende vrouw die skydiven hoog op haar bucketlist had staan, nu durf ik niet eens meer met vriendinnen uit. Ik ben bang om in de auto te stappen en de macht over het stuur kwijt te raken. Als passagier in de auto bij iemand anders is zo mogelijk nog enger, want dan geef ik de controle uit handen. Wie zorgt er voor mijn kereltje als ik er niet meer ben? Hij heeft alleen mij. Ik voed hem in mijn eentje op. Zijn vader verdween toen ik drie maanden zwanger was. Op een avond werd ik gebeld door een onbekende vrouw die een notitie had gevon­den waarop een afspraak stond met mijn vroedvrouw. Zij wilde weten wat dit te betekenen had, aangezien zij al jaren met deze man – mijn vriend dus – samenwoonde. We hebben een uur aan de telefoon gezeten. Al die maanden dat we samen waren, was hij dus ook met haar en ik had nooit iets gemerkt. Ik voelde me vol­ slagen belachelijk door zijn bedrog en met deze vrouw sprak ik af dat we beiden met hem zouden breken. Dat is gebeurd, maar ik was behoorlijk uit het veld geslagen en de rest van mijn zwangerschap moest ik in het reine zien te komen met mijn kennelijke onvermogen mensen en situaties juist te schatten.

Het beïnvloedt je leven

In diezelfde tijd overleed mijn vader na een complicatie in het ziekenhuis. Ik ben bevallen in een periode dat de wereld mij intens onveilig voorkwam. Toen begon het, de angst en de paniek. Eerst onmerkbaar en sluipend, daarna steeds venijniger. Mijn diepe ongerustheid bepaalt intussen niet alleen mijn stemmingen, maar beïnvloedt ook keuzen die op het eerste gezicht niets met mijn zoontje te maken hebben. Ik ben zelfs op zoek gegaan naar een andere baan omdat ik voor mijn werk in de spits in de auto moet zitten, iets waar ik steeds minder goed tegen kan. Carnaval heb ik afgezegd, omdat ik dan twee uur moet reizen en ik mag sowieso van mezelf niet meer dan twee glazen wijn drinken. Ik moet helder zijn voor als er gevaar dreigt.

'Ik moet af van die controlezucht'

Tot voor kort had ik er nooit zoveel over gesproken met anderen, maar vorige week beaamde een goede vriendin van mij wat ik al vermoedde: mijn bezorgd­heid heeft de vrouw die ik was totaal buitenspel gezet. Steeds vaker zijn er momenten dat ik mezelf niet meer leuk vind, omdat ik altijd maar nee zeg. Geen wonder dat vriendinnen me minder vaak meevragen en naar de Toppers gaan zonder mij. Er moet een einde komen aan deze dwangbuis. Binnenkort ga ik maar eens op zoek naar een psycholoog. Niet dat ik depressief ben, integendeel, ik geniet enorm van mijn kind. Ik moet alleen af van die controlezucht.

 

'Het liefst ben ik altijd bij mijn zoon om hem voor gevaar te behoeden'

Het gelukkigst ben ik op zondagochtend als mijn zoontje en ik een film opzetten en er iets lekkers bij pakken. Deze zondag was dat The Polar Express. Ik keek naar dat blonde hoofdje en dacht: het liefst ben ik dag en nacht bij je om je voor alle gevaar in de wereld te behoeden. Had ik maar net als andere vrouwen de zorg met zijn vader kunnen delen, dan was het nooit zo uit de hand gelopen. Het is niet gelukt een goede omgangsregeling te treffen. De vader ziet zijn zoon nooit. Misschien zou een nieuwe man helpen, al ben ik daar ook huiverig voor. Ik vind het ontzettend moeilijk anderen toe te laten in het leven van mijn kind. En dus vertaalt wat ik moederliefde noem, zich in de verstikkende en toe­ nemende vrees de greep op ons leven te verliezen.”

Dit artikel staat in Kek Mama 02-2016

 

falende ouders

Niemand is perfect. Ook ouders niet, zo bewijzen deze hilarische momenten op Buzzfeed.

We doen ons best...

En proberen ze goed op te voeden....

 

Wait, stop! #nevermind #toolate #pottytraining #parentingfail #dadfail #donttellmom

Een bericht gedeeld door Phil Yeh (@philyeh) op

 
 

...maar dat lukt niet altijd

 
 
 
 

Soms hebben we íets teveel balgevoel...

 

...of last van de zwaartekracht

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geruzie kinderen stoppen
Beeld: Unsplash

De New Yorkse moeder Vered wilde altijd al drie kinderen. Die wens ging in vervulling, maar het continue geruzie van het stel kan ze missen als kiespijn. Zo maakte ze daar korte metten mee.

Vered schrijft op Scary Mommy hoe ze geniet van haar drie kinderen – tenzij ze aan het schreeuwen, slaan, duwen, schoppen, knijpen, schelden, zeuren en krabben zijn. Vered’s stresslevel schiet dan meteen omhoog en ze beschrijft hoe ze dan in een tweestrijd staat: ‘Moet ik de jongste verdedigen? Ze allemaal straffen? Ze een time-out geven? Het speelgoed waar ze om strijden afpakken? Ze hun excuses laten aanbieden? Ze in aparte kamers laten spelen?’

 

Niet ingrijpen

Vorig jaar liep het geruzie onderling echt uit de hand en zocht Vered hulp bij Tovah Klein, directeur van het Barnard College Center for Toddler Development. Deze specialist raadde haar simpelweg dit aan: ‘Laat de kinderen het zelf uitvechten. En als je daar niet bij wilt zijn, stuur ze dan naar hun kamer om de ruzie te beslechten.’ Volgens Klein werkt het juist averechts om als ouder in te grijpen in een ruzie: dan verandert namelijk de dynamiek en worden onbedoeld de kinderen tegen elkaar opgezet. Trek je je als ouder terug uit de ruzie, dan zullen de kinderen juist uiteindelijk samen een band krijgen.   

 

Lees ook
PERSOONLIJK: Deze ouders hebben altijd gillende ruzie op vakantie >

 

Uitgeput en overstuur

Vered schrijft hoe ze deze nieuwe aanpak thuis uitprobeerde. Tijdens de eerste ruzies moest ze echt op haar tong bijten: ‘Ik realiseerde me toen pas hoe vaak ik me met het gekibbel had bemoeid, en hoe veel energie me dat gekost had, waarna ik uitgeput en overstuur was. Terwijl de kinderen tien minuten later alweer samen speelden en alles vergeten waren.’ Vered paste haar tactiek aan. ‘Als ik ze zag ruziën, zei ik: ‘Jullie mogen ruzie maken, maar niet waar ik bij ben.’

 

Laat ze met rust

Vered: ‘Zonder mij  als cruciale speler werd het ruziën ineens een stuk minder interessant voor ze.  Het intrigeerde me: wat kunnen ouders doen om hun kinderen onderling een gezonde en liefdevolle band te laten krijgen? Het antwoord: ze met rust laten. Is er helemaal geen ruzie meer in huis? Absoluut niet. Maar nu ik er geen deel meer van uit maak, gaan de ruzies veel meer over de aanleiding zelf. En vechten om een lichtzwaard is nou eenmaal minder interessant dan ruziën over mijn liefde en aandacht.’

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >