Consequent zijn, een vast ritme aanhouden en nooit schreeuwen: Mariëtte Middelbeek wist het wat ze zó makkelijk vond aan het opvoeden van kinderen. Toen ze ze zelf nog niet had, welteverstaan.

  1. Kijk, dat hele opvoeden, da’s natuurlijk gewoon een kwestie van consequent zijn. Nee is nee, ja is ja en als je dan voet bij stuk houdt, snapt zo’n dreumes / peuter / kleuter / puber binnen een uurtje precies dat er met mama niet te sollen valt. En al die ouders met schreeuwende en slaande zeurkinderen, die hebben het er natuurlijk wel een beetje zelf naar gemaakt. Kijk ze eens toegeven, de slappelingen.
     
  2. Met baby’s is het ook al zo eenvoudig. Gewoon de drie D’s aanhouden: duidelijkheid, duidelijkheid, duidelijkheid. Slapen doe je in je eigen bed, als mama druk is moet je maar even iets voor jezelf gaan doen in de box, en als het nog geen tijd is om te drinken, hoeft er ook niet gehuild. Makkie, toch?
     
  3. Als we toch in de letters zitten: de drie R’en. Bestaan al eeuwen en als je ze gewoon tot je nieuwe mantra benoemt, kan er weinig meer fout gaan. Maar ja, als je ervoor kiest om de hele tijd te gaan lopen slepen met de kinderen en je bovendien ook nog toegeeft aan ‘ik wil niet naar bed’-gezeur, dan maak je het jezelf natuurlijk wel een beetje moeilijk. Nee, dat zou ik natuurlijk heel anders (lees: beter) aanpakken. Behalve dan dat ik even niet nadacht over zoiets als een peuter met een eigen mening of een sociaal leven, maar dat leerde ik later pas.
     
  4. Snapte ik niks van: speelgoedinvasies in huiskamers. Want waarom zou je in vredesnaam én de hele Little People-collectie én een vijftien puzzels én een poppenwagen met geluidseffecten én vier loopwagens aanschaffen? En ook geen mooie, maar hardplastic gevallen in primaire kleuren. Nu mijn huiskamer inmiddels is overgenomen door vijf (ik schaam me) loopfietsen, -wagens en -karretjes, heel veel plastic en meer boekjes dan ik redelijkerwijs gedurende de kindertijd kan voorlezen, begrijp ik volledig waarom het blankhouten speelgoed dat ik zo graag als kraamcadeau gaf, vooral om naar te kijken is.
     
  5. Al die peuters die beter dan ik weten hoe Netflix en YouTube werken, dat zou ik zelf natuurlijk heel anders gaan doen. De mijne zou uiteraard op commando met autootjes spelen en heel incidenteel Baby TV mogen kijken. Ja de mijne wel.
     
  6. Schreeuwen tegen je kind, wie dééd zoiets? Dat had natuurlijk helemaal geen zin, want a, ze gingen er niet beter van luisteren en b, je was toch geen aso. Totdat ik kennismaakte met de oneindige irritatie die peuterongehoorzaamheid kan oproepen, en ik me inmiddels bij tijd en wijle ook schuldig maak aan geschreeuw (ten koste van groot schuldgevoel, maar toch).
     
  7. Een kind in bed leggen, dat was natuurlijk in drie minuten gepiept. Dekentje erover, klaar. Over het badderen van een protesterende peuter, tandenpoetsen bij een bijtgrage baby en 51 keer naar boven omdat er altijd wel iemand een speen / fles / deken kwijt is, had ik gewoon nooit zo nagedacht. En o ja, iedereen zou natuurlijk altijd in z’n eigen bed slapen, want dat was uiteraard gewoon een kwestie van niet toegeven. Behalve dan als je een baby krijgt die geen speen blieft maar wel uitermate goed slaapt naast de levende equivalent ervan (ik).
     
  8. Druk? Hoezo druk? Ík had het pas druk, met m’n tachtigurige werkweek. Terwijl de moeders die ik kende allemaal juist minder gingen werken, dus die moesten het dan natuurlijk wel rustiger hebben. En tijd om de krant te lezen, ook. Tja, ik was een tikje naïef, zeg maar.


Mariëtte Middelbeek (34) is schrijver en chef redactie van Kek Mama. Ze is getrouwd met Erik, met wie ze zoon Casper (3) en dochter Nora (1) heeft. Deze column verscheen vorig jaar.

 

Tijdelijke aanbieding: Neem nu een abonnement op Kek Mama en krijg een gratis tas naar keuze >


kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >