Hoezo willen kinderen uren tv-kijken? Liever willen ze spelen met hun ouders. In deze ontroerende video zie je waarom.
“Als de kinderen uit school of uit de opvang komen, is het bij ons vaak meteen spitsuur. Er moet van alles en tijd om te spelen heb ik niet. Maar na het eten, als de jongste in bed ligt, zet ik mijn telefoon uit. Het maakt echt niet uit wie er belt, of hulp nodig heeft, of in de penarie zit: ik neem echt niet op. Dan ga ik met mijn oudste lekker kwartetten en grapjes maken en vliegtuigje spelen tot hij in zijn broek piest van het lachen. Tijd om de krant of een blog te lezen, heb ik na negen uur dan wel weer. En de afwasmachine kan ook echt wel wachten.”
“Ik word er zelf heel rustig van als ik op zaterdagochtend alle was in één keer kan fixen en het huis kan opruimen, maar tegen de tijd dat ik klaar ben, is de dag alweer een heel eind gevorderd en zijn de kinderen chagrijnig omdat ze amper aandacht hebben gehad. Daarom probeer ik nu om op zaterdagochtend de huishoud-radar uit te zetten en in plaats daarvan bijvoorbeeld fantasiespelletjes te spelen met mijn jongste, iets waar hij dol op is. Dan gaan we ijs eten in Australië en met de trein naar opa in Engeland. De was loopt niet weg, en het hoeft ook niet allemaal in één keer klaar te zijn.”
“Ik kan er slecht tegen als dingen niet af zijn, dan houd ik de hele tijd een onrustig gevoel. Op woensdagochtend ga ik vaak werken tot mijn zoontje om twee uur uit school komt. Eerst stopte ik dan om vijf voor twee met werken, zodat ik allerlei andere dingen – opruimen, regeldingen, telefoontjes naar instanties, noem maar op – voor mijn gevoel meteen moest doen zodra ik hem had opgehaald. Dan was het maar af. Ondertussen stond hij te bedelen of ik alsjeblieft met hem wilde trampolinespringen. Niet fijn voor ons allebei. Tegenwoordig stop ik om één uur met werken, ga dan nog een uur van alles van mijn to do-lijst strepen en als hij uit school komt, staan we zo drie kwartier op de trampoline. Dat uur werk, dat haal ik dan ’s avonds wel weer in.”
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.