Nu heb ik het al niet zo op groepslessen an sich, maar groepslessen in de sportschool zijn dan toch wel het toppunt van misère.
De combinatie van andere mensen en tegelijkertijd sporten – het is wat. Er is altijd één Expert die heel erg vooraan staat, dichtbij de spiegel, naast de juf of meester. Die kan het. Nee nee, sterker nog: die vindt het léuk. Ik puf me door de zogeheten – jawel ik ken de termen inmiddels – ‘Jumping Jacks’, ‘Grapevines’ en ‘Squats’ heen, terwijl ik vanbinnen vloek waarom ik überhaupt ben gegaan vandaag. Dat binnensmonds vloeken valt minder op door het zweet dat van m’n tomatenhoofd af gutst en het feit dat ik naar adem moet happen om te overleven, dat dan weer wel. Wie. Doet. Dit. Voor. De. Lol. Vervolgens is er ook altijd iemand die vragen stelt: “Hoe kan ik mijn buikspieren nog beter aanspannen?”. “Kan ik dit ook thuis oefenen?”. Ik lig intussen gekreukeld in een ‘Downward Dog’ en ik denk aan wat ik zo zal halen als toetje als beloning. Een reep Tony? Of anders haal ik een appeltaartje. Niet vergeten dat de vers geklopte slagroom ergens anders staat. Ik doe een wijze poging tot ‘Lunges’, maar ik wiebel te veel, waardoor het praktischer is om gewoon even stil te staan. Nog een vaste klant: De Fanatiekeling die nét even een hupsje en een sprongetje extra doet. ‘Gewoon, lekker, je weet wel, tussen de oefeningen door, hup-hup, vlug-vlug, kunnen we verder? Ik heb energieeeee ja-ja-ja en ik ben zooooo fit-fit-fit!’ Zo iemand. Niet zo goed als De Expert, maar fanatieker dan goudenmedaillewinnaars zelf. Ik wil zo iemand, zij het met mijn blik, graag vermoorden. Maar dat mag niet tijdens een ‘Zonnegroet’, dat snap ik zelf ook wel. De gewichten worden er door de medemensen in mijn groep vrolijk bij gehaald en volgens de klok zijn we 17 minuten bezig. Het criterium van De Groepsles is: je kunt niet zomaar stoppen en óók niet als je bijna sneuvelt. Geen longen meer hebt. Je benen niet voelt. Je je moeder spontaan mist. De Lenige Spriet naast mij ligt alweer languit op de yogamat te ‘Side-Planken’, een been in de lucht, welja, nog een arm erbij – met het gemak alsof ze op de bank een zak chips ligt te eten. Goed idee. Welke smaak zal ik zo halen? Bolognese? Of toch die spicy chili’s? Nee. Op groepslessen heb ik het niet zo. Tessa Heinhuis (32) is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (3). Ze is hoofdredacteur van Mama Magazine en schrijft over het eerlijke moederschap.
View this post on Instagram
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Er zijn van die momenten waarop je als moeder serieus aan jezelf begint te twijfelen. Ilse weet dat als geen ander: haar dochter kwam iedere dag in een andere outfit thuis.
In de nieuwste beelden van zijn docuserie laat Jorik Scholten, beter bekend als Lil Kleine, een kwetsbare kant zien. En die draait niet om muziek, maar om vaderschap.
Gentle parenting – je komt het overal tegen. Van TikTok tot het schoolplein, iedereen lijkt er een mening over te hebben. Het klinkt mooi: opvoeden met geduld, empathie en zonder straf. Maar is het ook goed voor je kind? Of leren we onze kinderen juist niet om met teleurstellingen om te gaan? Twee opvoedexperts leggen […]
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (11), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Met lichte slapers kan een avond ineens heel anders verlopen dan gepland. Dat ondervond de 30-jarige Liz, die zichzelf op een avond noodgedwongen twee uur opsloot in de badkamer.