Patrick: ‘Ik laat mijn kinderen veel te vrij online’

Patrick van Rhijn

21 mei, 2026 - 19:00

Leestijd: 4 minuten

What happens on SnapChat stays on SnapChat. Mijn kinderen hebben het niet letterlijk zo gezegd, maar ze handelen er wel naar. Ze houden me overal buiten. Handen voor schermen, weggedraaide mobieltjes als ik binnenkom en ik mag niet met ze ‘connecten’ (als ik überhaupt een SnapChat- of TikTokaccount gehad zou hebben). Als ik dat voorstel kijken ze me aan alsof ik gek ben geworden; alsof het idee dat je als vader een digitaal oogje in het zeil wilt houden heel vreemd is.

Op zulke momenten voel ik me – naast een beetje buitengesloten – ook een soort paria. Mijn kids zijn niet losgeslagen en zitten goed in elkaar en daarom ben ik niet van de strenge regels thuis. Natuurlijk zijn er grenzen en is het geen Wild Westen of Sodom en Gomorra op onze Spaanse finca hier, maar ik laat hen graag ruimte voor zelfontwikkeling. Fouten maken mag. Daar leer je van. Misschien sta ik er juist zo vrij in omdat het bij mij thuis – en ja, het was een andere tijd – als kind totaal niet vrij was.

Hij maakte aanstalten om de ring zonder pardon uit mijn oorlel te scheuren

Toen ik als 12-jarige graag een oorbel wilde en deed alsof ik een ringetje had laten zetten, deed mijn vader op zijn beurt alsof hij niet doorhad dat het gewoon een doorgeknipt pennerringetje was. Hij greep mijn oor vast en maakte aanstalten om de ring zonder pardon uit mijn oorlel te scheuren. Ik heb daarna nooit meer een oorbel genomen. En zo waren er meer situaties waarin ik me als kind niet vrij voelde en vooral moest gehoorzamen. Misschien ben ik daardoor in mijn puberteit juist extreem opstandig geworden. En misschien is dat ook wel de reden dat ik nu zoveel toelaat en mee veer.

Zelf hun bedtijd bepalen, hun kleding uitkiezen, rekening houden met hun eetwensen, logeerfeestjes to the max, een incidenteel jointje dat gerookt wordt of een alcoholisch drankje op een feestje; ze komen er meestal wel mee weg. En dus ook met hun gedrag online. Ze chatten avonden, dagen en weekenden lang met vrienden en vriendinnen. Ook om twee uur ’s nachts. En ik denk dan alleen: je zult het morgen wel voelen als de wekker gaat voor school.

Het is iets sociaals en ook een manier om contact te houden met vrienden die verder weg wonen. Vroeger betekende een verhuizing vaak het einde van een vriendschap. Hooguit kreeg je nog eens een kaartje of een brief, maar dat was het dan. Nu onderhouden ze met tientallen mensen digitale contacten via streaks en appgroepen, op manieren die ik als ‘boomer’ niet eens meer begrijp.

Op jonge leeftijd gevaar inschatten blijft lastig

Misschien moet ik mijn opstelling daarin toch wat herzien. Regelmatig hoor je in het nieuws over volwassen figuren die zich online voordoen als kinderen om seksueel getinte beelden van jonge kinderen te krijgen. De wereld zit vol met gekken en pedo’s, bleek ook weer rondom die Epstein-files waar je tot voor kort veel over hoorde. Note to self: Dus iets meer controle van mijn kant zou misschien helemaal niet zo gek zijn, Patrick!

Mijn kids lopen door hun vrijheid en zelfstandigheid niet meteen in zeven sloten tegelijk, maar op jonge leeftijd gevaar goed inschatten blijft lastig. En misschien is dat uiteindelijk ook gewoon onderdeel van opvoeden anno nu: zoeken naar de grens tussen vertrouwen geven en beschermen.

Hoe zit dat bij andere ouders tegenwoordig? Ben jij van de strakke regels en controle, of mag jouw kind juist veel zelf bepalen?

Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.

Abonneer met cadeau of korting

Ga voor me-time met Kek Mama

Ga voor me-time