Een tweeling; allemaal hartstikke enig, tot ze peuters zijn en niet meer willen slapen. Ik ben kapot.
Elke avond ben ik zeker 2 uur bezig met mijn jongens naar bed brengen. Peuters kunnen als de besten tijd rekken als het bedtijd is, nietwaar? ‘Mama, de maan aan!’. Maanlampje aan. ‘Mama, dorst!’. Beker water naast hun bed. ‘Mama, Dikkie Dik!’. We lezen nog één verhaaltje. ‘Mama, kus!’. Nog allebei drie kussen. ‘Mama, zingen!’. ‘Twinkel, twinkel, kleine ster…’. ‘Mama, maan uit!’. Maanlampje weer uit. Tot zover niets bijzonders aan ons naar bed-brengen-ritueel. Maar dan begint het gedonder. Ik ga naar beneden en hoor ze nog vrolijk verder spelen. Lachen. Klieren. Met hun vrachtwagens op hun bed rijden en alle konijnen en dekens door de kamer slepen. Ik ga weer naar boven en spreek ze streng toe. ‘Nu is het écht bedtijd, jongens!’. Het helpt niet. Dit herhaalt zich zo nog een keer of drie, vier. Soms moet ik er natuurlijk ook om lachen. Maar soms is het gewoon erg veel streng moeten doen en dat dan alsnog niemand luistert. En dan ben ik dus twee uur verder en is het half tien. Weg is je avond voor jezelf en ja, de kinderen zijn veel te laat gaan slapen waardoor ze morgenochtend moe zijn. Vreselijk. Vermoeiend, ook. Iets wat je niet kent voordat je peutermoeder bent, want je denkt misschien dat het eerste babyjaar het zwaarst is wat slapen betreft… Nou, nee. Deze leeftijd is veel pittiger.
Maar ja, wat kan ik er aan doen? Ze uit elkaar halen helpt ook niet. Een paar nachten had ik de bedjes uit elkaar gezet en sliepen ze op aparte kamers. Wat gebeurde er? Ze gingen naar elkaar roepen en gooiden tennisballen bij elkaar in de kamer en vonden dat enorm grappig. Dus ook dat helpt niet. Het irritante is: als mijn man ze naar bed brengt, luisteren ze vaak heel braaf en zijn ze binnen tien minuten stil. Hoe dan? Hij kijkt me dan verbaasd aan en maakt zo’n opmerking als: ‘Nou ik snap niet waar jij je altijd druk om maakt met dat naar bed brengen, hoor’. Het liefst wurg ik hem dan, maar ja, toch de vader van mijn kinderen hè.
Soms kan ik dan ook echt even niets anders dan zuchten, huilen of klagen. Dan ben ik ook gewoon moe en klaar met het avondspitsuur ná een volle werkdag en dan sta je wéér om 21 uur nog een stout kind uit een racebaan te plukken. Het moederschap zit vol verrassingen en uitdagingen, zullen we maar zeggen. Maar weet je wat misschien wel het ergste is? Als Daaf en Bodi dan godsamme eindelijk lekker slapen en het is stil boven, word ik opeens zelf onrustig. Dan ga ik dus – ja echt, al 3 jaar lang – bij hun bedjes kijken om te zien of ze wel lekker liggen en of ze nog wel ademen. En dan… ga ik op de bank beneden naar alle foto’s en filmpjes van die dag kijken. Dat is pas vreselijk, toch? Eerst zeuren omdat ze maar niet gaan slapen, en dan slapen ze… En dan mis ik ze. Ik zal wel een moeder zijn. Tessa Heinhuis (32) is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (3). Ze woont samen met haar zoons en man Billy in Bussum en is hoofdredacteur van Mama Magazine.
View this post on Instagram
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Heugelijk babynieuws! Maxime Offerman, bekend van Married at First Sight en MAFS: Second Chance, laat via Instagram weten dat ze bevallen is van haar zoontje.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.