Fotografie: Paulien van Beusekom
‘Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest’ wordt weleens gezegd. Bij mij speelt dat nu even heel erg rondom het onderwerp ‘zindelijkheid’.
Onze dochter is 2,5 jaar en er is door ons nog geen enkele stap gezet richting zindelijkheid. In meer of mindere mate heeft dat te maken met het feit dat we daar gewoonweg geen zin in hadden.
Als ik aan het proces van zindelijk maken denk, denk ik aan ongelukjes. En dan lijd ik het meest aan het vrezen van nachtelijke ongelukjes. Ons kind slaapt namelijk door en dat is een lange weg geweest. Iets dat dit doorslapen mogelijk kan verstoren is iets waar ik werkelijk niks mee te maken wil hebben. Ik heb een vriendin wiens dochter altijd heerlijk uitsliep tot een uurtje of 8. Sinds zij ‘s nachts geen luier meer draagt (de dochter, niet de vriendin) gebeurt dat nooit meer. De blaas redt het namelijk niet, rond half 6 is het tijd voor het eerste toiletbezoekje van de dag. Sinds ik dit hoorde, vraag ik mij stevig af: is zindelijkheid nou wel écht een stap voorwaarts en zo ja, voor wie?
Alle gekheid (en egoïstische argumenten) op een stokje: natuurlijk besef ik mij goed dat het mijn ouderlijke plicht is om mijn dochter te begeleiden naar een zindelijk leven. Daarom heb ik onlangs een of andere doos in huis gehaald. In deze doos zitten allerlei handleidingen, posters, stickers en diploma’s. Ik kocht deze doos, omdat het mij gaat vertellen hoe ik mijn dochter zindelijk krijg. Dat vind ik prettig, omdat ik geen flauw benul heb. De doos beloofde me ook nog eens dat het in één week tijd gaat lukken.
Toen deze doos werd bezorgd en ik een dag later ook een stapel onderbroeken voor mijn dochter aanschafte, kwam er weliswaar een vleugje motivatie tot mij. ‘We gaan er volgende week mee beginnen’, riep ik plots daadkrachtig.
Bij het openen van de doos vervloog die motivatie alleen al gauw. Allereerst omdat ik nog een miljoenmiljard dingen bleek aan te moeten schaffen. Met name kleine cadeautjes. Heel veel kleine cadeautjes. Maar de motivatie vervloog bovenal omdat in die vrolijke roze doos een stevig regime bleek te zitten.
Zo eist de doos het volgende: blijf de gehele week thuis. Zeg al je werk af. Zeg alle opvangdagen van je kind af. Heb je eventueel nog andere kinderen? Zet ze de deur uit. Wil je ‘s avonds een warme maaltijd eten? Kook die als je kind slaapt. Houd een week lang je ogen strak gericht op je kind en waag het niet om te knipperen! Oké, dat laatste stond er niet, maar al het andere wel.
Sinds ik dit weet, lijd ik weer een beetje door het lijden dat ik vrees. Het lijkt me allemaal een enorme toestand, maar we zetten door, we beginnen volgende week! Wens me succes. O, en mijn dochter natuurlijk ook.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Maureen was net vier maanden aan het daten met Jonathan, toen ze onverwacht zwanger werd. Ze dacht dat Valentijnsdag de uitgelezen kans was om hem dat te vertellen. Het liep net even anders.
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
Volgens een lerares zijn dit vijf duidelijke signalen dat je kind thuis te veel schermtijd krijgt. Herken jij ze?
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Valentijnsdag. De dag van liefde, romantische cadeaus en grootse gebaren. Of nou ja… dat is het idee.
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?