Fotografie: Paulien van Beusekom
‘Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest’ wordt weleens gezegd. Bij mij speelt dat nu even heel erg rondom het onderwerp ‘zindelijkheid’.
Onze dochter is 2,5 jaar en er is door ons nog geen enkele stap gezet richting zindelijkheid. In meer of mindere mate heeft dat te maken met het feit dat we daar gewoonweg geen zin in hadden.
Als ik aan het proces van zindelijk maken denk, denk ik aan ongelukjes. En dan lijd ik het meest aan het vrezen van nachtelijke ongelukjes. Ons kind slaapt namelijk door en dat is een lange weg geweest. Iets dat dit doorslapen mogelijk kan verstoren is iets waar ik werkelijk niks mee te maken wil hebben. Ik heb een vriendin wiens dochter altijd heerlijk uitsliep tot een uurtje of 8. Sinds zij ‘s nachts geen luier meer draagt (de dochter, niet de vriendin) gebeurt dat nooit meer. De blaas redt het namelijk niet, rond half 6 is het tijd voor het eerste toiletbezoekje van de dag. Sinds ik dit hoorde, vraag ik mij stevig af: is zindelijkheid nou wel écht een stap voorwaarts en zo ja, voor wie?
Alle gekheid (en egoïstische argumenten) op een stokje: natuurlijk besef ik mij goed dat het mijn ouderlijke plicht is om mijn dochter te begeleiden naar een zindelijk leven. Daarom heb ik onlangs een of andere doos in huis gehaald. In deze doos zitten allerlei handleidingen, posters, stickers en diploma’s. Ik kocht deze doos, omdat het mij gaat vertellen hoe ik mijn dochter zindelijk krijg. Dat vind ik prettig, omdat ik geen flauw benul heb. De doos beloofde me ook nog eens dat het in één week tijd gaat lukken.
Toen deze doos werd bezorgd en ik een dag later ook een stapel onderbroeken voor mijn dochter aanschafte, kwam er weliswaar een vleugje motivatie tot mij. ‘We gaan er volgende week mee beginnen’, riep ik plots daadkrachtig.
Bij het openen van de doos vervloog die motivatie alleen al gauw. Allereerst omdat ik nog een miljoenmiljard dingen bleek aan te moeten schaffen. Met name kleine cadeautjes. Heel veel kleine cadeautjes. Maar de motivatie vervloog bovenal omdat in die vrolijke roze doos een stevig regime bleek te zitten.
Zo eist de doos het volgende: blijf de gehele week thuis. Zeg al je werk af. Zeg alle opvangdagen van je kind af. Heb je eventueel nog andere kinderen? Zet ze de deur uit. Wil je ‘s avonds een warme maaltijd eten? Kook die als je kind slaapt. Houd een week lang je ogen strak gericht op je kind en waag het niet om te knipperen! Oké, dat laatste stond er niet, maar al het andere wel.
Sinds ik dit weet, lijd ik weer een beetje door het lijden dat ik vrees. Het lijkt me allemaal een enorme toestand, maar we zetten door, we beginnen volgende week! Wens me succes. O, en mijn dochter natuurlijk ook.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Erina, die spijt heeft van de vasectomie van haar man.
Lang borstvoeding geven, Lieve merkt dat mensen daar nogal wat van vinden. Ook nu haar zoon naar de basisschool gaat. Maar waarom eigenlijk? Waar bemoeien mensen ze zich mee?
In Een Huis Vol krijgen we een kijkje in het leven van de familie Bal, een bijzonder Rotterdams gezin dat al héél wat heeft meegemaakt. Vader Simon Bal deelt nu een prachtig eerbetoon aan zijn nichtjes.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Senna stopte met faken. Ze had het jaren gedaan, maar nu was ze er klaar me. En toen was haar man er ineens ook klaar mee.
Babynieuws! Lieke Martens en haar man Benjamin van Leer verwachten hun tweede kindje.