Fotografie: Paulien van Beusekom
Mijn dochter is tweeënhalf en een paar weken geleden ontvingen wij de basisschool-brief. Dat betekent dat we nu al een basisschool voor haar moeten kiezen.
Sterker nog: we moeten drie scholen kiezen en daar een heuse ‘top 3’ van maken. Daarna is het maar afwachten of onze dochter wordt gekozen voor een van die scholen naar wens. Ik was best verbaasd toen ik dat las, in die basisschool-brief, want ik woon nou niet bepaald in een stad als Amsterdam. Ik ging zelfs nog even twijfelen en besloot mijn voordeur uit te wandelen om het te checken. Toen ik niet direct overreden werd door vijf Birò’s, drie trams en een bakfiets kon ik concluderen: nee, ik woon écht niet in Amsterdam.
Ik vind het maar lastig, kiezen welke onderwijsvorm bij mijn kind van tweeënhalf past. Zo heb je het Montessori-onderwijs, waar kinderen hoofdzakelijk veel zelf mogen doen. Dat past helemaal bij de levensfilosofie van mijn dochter, dat ‘zelluf doen’, ware het niet dat veel dingen die zij ‘zelluf doet’ catastrofaal mislukken.
Dan heb je Jenaplan-onderwijs, waar ze werken met stamgroepen waar kinderen van verschillende leeftijden in zitten. Het heeft een sterke sociale focus. Nu zou je mijn dochter best sociaal kunnen noemen. Tenminste, als je even vergeet dat ze met regelmaat de harses van een ander kind op de opvang in ramt, omdat ze niet bijster goed is in speeltjes delen.
Dan heb je de vrije school, waar vooral veel creatief gedaan wordt. Ik kan de meest recente tekening van mijn dochter invoeren als bewijsstuk A om te beargumenteren waarom ik ook bij deze onderwijsvorm mijn twijfels heb.
En dan heb je natuurlijk nog alle basisscholen die een bepaalde geloofsovertuiging als basis hebben. Bij ons in de buurt heb je alle smaakjes, van protestants-christelijk tot islamitisch. Leuk en aardig allemaal, maar mijn peuter gelooft niet zoveel, behalve dat de wereld om haar draait.
Van een collega uit Amsterdam hoorde ik dat het daar toch nog een stapje verder gaat: ouders schrijven er vaak motivatiebrieven waarin ze vertellen waarom hun kind perfect bij de school naar keuze past. Het moge duidelijk zijn dat het maar goed is dat ik dat niet hoef te doen.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.