Fotografie: Paulien van Beusekom
“Mama, ik heb jou getekend”, riep mijn dochter. Ik keek naar haar tekening en zag iets dat meer weg had van een platgereden aardappel.
“O, wat mooi, schatje”, zei ik. Het feit dat ik zojuist was uitgebeeld als een zielig hoopje cultuurgewas probeerde ik maar even niet heel persoonlijk op te vatten. “Waar zit mama’s hoofd dan?” vroeg ik nog wel. “O, vergeten”, zei ze en ze tekende nog even een enorme spaceshuttle met twee haren erop.
Toen haar vader die middag thuis kwam, pakte ze haar tekening en zei ze: “Kijk, ik heb een modderpoel getekend.” “O”, riep ik, “ik dacht dat ik dat was.” “Nee”, zei ze resoluut, “dit is een modderpoel en dit Papa Big.” Ze wees naar de enorme spaceshuttle die die ochtend nog mijn hoofd moest voorstellen.
Als je een kind krijgt, zegt iedereen dat je er ‘zoveel voor terug krijgt’, maar ik wist niet dat ze daarmee ‘zoveel beledigingen’ bedoelen. Laatst wees mijn dochter met haar mollige peutervingertje naar mijn hoofd en riep ze: “Haha, jouw haren staan rechtop, dat is gek.” Ze had het over een stel afgebroken haren bovenop mijn hoofd die inderdaad nooit eens gezellig slap willen gaan hangen tussen de rest van de bos. Haren waarvan ik ooit heb vernomen dat ze een ‘postpartum kwaal’ betreffen en daarom dus eigenlijk mijn dochters schuld zijn.
Een tijd terug had ik een koortslip en wees datzelfde mollige vingertje ernaar. Daarna sprak ze het heel opbeurende woord ‘bah’ uit. Koortslippen schijnen te ontstaan bij stress, slecht slapen en een lage weerstand. Ook die koortslip was dus duidelijk mijn dochters schuld. Het minste wat ze zou kunnen doen, is dingen zeggen als ‘je ziet er niks van hoor, mam’ of ‘staat je goed’, maar het probleem is dat mijn dochter geen geweten heeft.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over al die keren dat mijn dochter zonder blikken of blozen ‘nee’ antwoordde op vragen als ‘vind je mama lief?’, ‘vind je mama’s jurk mooi?’ of ‘kan je het enigszins waarderen dat mama zich vandaag de hele godganse dag voor je heeft uitgesloofd?’. Men zegt vaak dat kinderen zo leuk zijn vanwege hun kinderlijke eerlijkheid. Ik vind die eigenschap behoorlijk overgewaardeerd.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
Welmoed Sijtsma is terug op tv na haar zwangerschapsverlof. In oktober beviel ze van haar eerste kindje. In de uitzending van Goedemorgen Nederland werd de presentatrice afgelopen maandagochtend dan ook warm ontvangen.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.