Fotografie: Paulien van Beusekom
“Mama, ik heb jou getekend”, riep mijn dochter. Ik keek naar haar tekening en zag iets dat meer weg had van een platgereden aardappel.
“O, wat mooi, schatje”, zei ik. Het feit dat ik zojuist was uitgebeeld als een zielig hoopje cultuurgewas probeerde ik maar even niet heel persoonlijk op te vatten. “Waar zit mama’s hoofd dan?” vroeg ik nog wel. “O, vergeten”, zei ze en ze tekende nog even een enorme spaceshuttle met twee haren erop.
Toen haar vader die middag thuis kwam, pakte ze haar tekening en zei ze: “Kijk, ik heb een modderpoel getekend.” “O”, riep ik, “ik dacht dat ik dat was.” “Nee”, zei ze resoluut, “dit is een modderpoel en dit Papa Big.” Ze wees naar de enorme spaceshuttle die die ochtend nog mijn hoofd moest voorstellen.
Als je een kind krijgt, zegt iedereen dat je er ‘zoveel voor terug krijgt’, maar ik wist niet dat ze daarmee ‘zoveel beledigingen’ bedoelen. Laatst wees mijn dochter met haar mollige peutervingertje naar mijn hoofd en riep ze: “Haha, jouw haren staan rechtop, dat is gek.” Ze had het over een stel afgebroken haren bovenop mijn hoofd die inderdaad nooit eens gezellig slap willen gaan hangen tussen de rest van de bos. Haren waarvan ik ooit heb vernomen dat ze een ‘postpartum kwaal’ betreffen en daarom dus eigenlijk mijn dochters schuld zijn.
Een tijd terug had ik een koortslip en wees datzelfde mollige vingertje ernaar. Daarna sprak ze het heel opbeurende woord ‘bah’ uit. Koortslippen schijnen te ontstaan bij stress, slecht slapen en een lage weerstand. Ook die koortslip was dus duidelijk mijn dochters schuld. Het minste wat ze zou kunnen doen, is dingen zeggen als ‘je ziet er niks van hoor, mam’ of ‘staat je goed’, maar het probleem is dat mijn dochter geen geweten heeft.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over al die keren dat mijn dochter zonder blikken of blozen ‘nee’ antwoordde op vragen als ‘vind je mama lief?’, ‘vind je mama’s jurk mooi?’ of ‘kan je het enigszins waarderen dat mama zich vandaag de hele godganse dag voor je heeft uitgesloofd?’. Men zegt vaak dat kinderen zo leuk zijn vanwege hun kinderlijke eerlijkheid. Ik vind die eigenschap behoorlijk overgewaardeerd.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Het moment waar elke moeder stiekem een beetje tegenop ziet (en tegelijkertijd naartoe werkt): je kind dat uitvliegt. Bij Sylvie Meis is dat moment inmiddels realiteit.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Denise, wiens affaire na een ongeluk in het ziekenhuis ligt, wat ze natuurlijk met niemand kan delen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Lotte, wiens schoonmoeder haar hele leven verpest.