Fotografie: Paulien van Beusekom
Mijn kat is niet zo’n fan van mijn dochter. Dat kan iets te maken hebben met het feit dat zij het een leuk spelletje vindt om het beest te laten schrikken. En ook iets met het feit dat ze eigenlijk continu voor veel kabaal en totale chaos zorgt.
Toch, en de kat zal dat niet snel toegeven, lijken de twee behoorlijk op elkaar.
Zo kunnen ze allebei erg chagrijnig wakker worden na een dutje. De een communiceert dat gevoel van ongenoegen met iets meer decibel dan de ander, maar de chagrijnigheid is in beide gevallen ontzettend aanwezig.
Ze nemen het beide niet zo nauw met personal space. Voor de een (het kind) fungeer je sowieso als vleesgeworden klimrek. Als het voor kinderen juist voelt, gaan ze ook gerust óp je gezicht zitten. Daar wordt dan over gedaan alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Katten vinden het ook fijn om heel erg op je lip te zitten, vooral als het niet uit komt. Als je achter je laptop een hele belangrijke mail zit te typen, gaan ze het liefst op je typende handen zitten. Op je toetsenbord, waardoor er plots ‘afoijaepriojaewrkjalkfja’ in je mail staat. Het feit dat hun anus hierbij direct contact maakt met jouw huid, boeit ze ook helemaal niks.
Peuters en katten zijn ook geen sterren in het accepteren van hulp. Als ik het in mijn hoofd heb gehaald om het Danoontje van mijn dochter te openen, terwijl ze dat ‘zelluf’ had willen doen, dan horen ze de gevolgen daarvan drie straten verder nog. Toen mijn kat laatst niet van een kastje naar beneden durfde te springen, was ik zo lief om hem er even af te tillen. Ik heb de oorlogswonden daarvan nog in mijn gezicht staan.
Ze zijn ook nogal kieskeurig, op een -vind ik- hypocriete manier. Als mijn kat al een inimini plasje in zijn kattenbak heeft gedaan, eist hij een verschoning. Dat vind ik nogal decadent voor iemand die zijn eigen poepgat schoon likt. Ik bedoel, zo hygiënisch ben je dan ook weer niet. Mijn dochter vist elk groen stukje uit haar maaltijden, want: vies, maar alle groene stukjes in haar neus worden smakelijk opgegeten. Dat zeg ik je: hypocriet.
Ze laten je altijd struikelen als je net een triljoen dingen in je handen hebt, ze houden niet van gesloten deuren, ze denken dat zij the center of the universe zijn en hun lompheid leidt vaak tot kapotte objecten. Het is maar goed dat ze schattig zijn, katten en peuters. Want ook dát hebben ze gemeen en daardoor vergeven we ze alles.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Carice van Houten speelt voor het eerst in zeven jaar weer in een speelfilm: A Family. In de film staat de impact van een scheiding op kinderen centraal, een thema dat haar persoonlijk raakt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Hanne (31) haar vraagstuk. Kan ze haar twee kinderen in de bakfiets laten zitten als ze de supermarkt in glipt voor een snelle boodschap?
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
In de nieuwste beelden van zijn docuserie laat Jorik Scholten, beter bekend als Lil Kleine, een kwetsbare kant zien. En die draait niet om muziek, maar om vaderschap.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..