Fotografie: Paulien van Beusekom
Mijn kat is niet zo’n fan van mijn dochter. Dat kan iets te maken hebben met het feit dat zij het een leuk spelletje vindt om het beest te laten schrikken. En ook iets met het feit dat ze eigenlijk continu voor veel kabaal en totale chaos zorgt.
Toch, en de kat zal dat niet snel toegeven, lijken de twee behoorlijk op elkaar.
Zo kunnen ze allebei erg chagrijnig wakker worden na een dutje. De een communiceert dat gevoel van ongenoegen met iets meer decibel dan de ander, maar de chagrijnigheid is in beide gevallen ontzettend aanwezig.
Ze nemen het beide niet zo nauw met personal space. Voor de een (het kind) fungeer je sowieso als vleesgeworden klimrek. Als het voor kinderen juist voelt, gaan ze ook gerust óp je gezicht zitten. Daar wordt dan over gedaan alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Katten vinden het ook fijn om heel erg op je lip te zitten, vooral als het niet uit komt. Als je achter je laptop een hele belangrijke mail zit te typen, gaan ze het liefst op je typende handen zitten. Op je toetsenbord, waardoor er plots ‘afoijaepriojaewrkjalkfja’ in je mail staat. Het feit dat hun anus hierbij direct contact maakt met jouw huid, boeit ze ook helemaal niks.
Peuters en katten zijn ook geen sterren in het accepteren van hulp. Als ik het in mijn hoofd heb gehaald om het Danoontje van mijn dochter te openen, terwijl ze dat ‘zelluf’ had willen doen, dan horen ze de gevolgen daarvan drie straten verder nog. Toen mijn kat laatst niet van een kastje naar beneden durfde te springen, was ik zo lief om hem er even af te tillen. Ik heb de oorlogswonden daarvan nog in mijn gezicht staan.
Ze zijn ook nogal kieskeurig, op een -vind ik- hypocriete manier. Als mijn kat al een inimini plasje in zijn kattenbak heeft gedaan, eist hij een verschoning. Dat vind ik nogal decadent voor iemand die zijn eigen poepgat schoon likt. Ik bedoel, zo hygiënisch ben je dan ook weer niet. Mijn dochter vist elk groen stukje uit haar maaltijden, want: vies, maar alle groene stukjes in haar neus worden smakelijk opgegeten. Dat zeg ik je: hypocriet.
Ze laten je altijd struikelen als je net een triljoen dingen in je handen hebt, ze houden niet van gesloten deuren, ze denken dat zij the center of the universe zijn en hun lompheid leidt vaak tot kapotte objecten. Het is maar goed dat ze schattig zijn, katten en peuters. Want ook dát hebben ze gemeen en daardoor vergeven we ze alles.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.