Fotografie: Paulien van Beusekom
Aan het begin van het jaar bezochten Rosie, haar vader en ik vier basisscholen. We kregen er rondleidingen. Vooraf leek het simpel: kies gewoon de leukste school. Maar toen bleek elke school wel iets leuks te hebben.
De ene school had een prachtige bibliotheek, de andere school deed iets heel sympathieks rondom moestuintjes, de volgende school had een bijzonder aardige directeur en weer eentje had iedere dag dezelfde schooltijden.
Dat laatste sprak me persoonlijk erg aan. Ik zag plots een heel overzichtelijk leven voor me. Elke dag school tot kwart over twee. Dat gaf me een veel gestructureerder gevoel dan drie dagen per week tot drie, een keertje tot twaalf en ook nog een dag tot half één. Laten we eerlijk zijn: de dag dat ik veel te vroeg of veel te laat op het schoolplein zou staan, zou waarschijnlijk in de eerste schoolweek al aanbreken.
Goed, er waren dus een boel afwegingen die zorgvuldig gemaakt moesten worden. Ging ik voor dat gestructureerde leven? Of wilde ik liever dat mijn dochter steengoed zou worden in moestuinieren? Vond ik het niet heel prettig dat die ene school de bovenbouw in een ander pand had gepropt, zodat mijn kleuter niet platgestampt zou worden door een groep acht-er? En zo ja, hoe zwaar vond ik dat wegen?
Er werd een keuze gemaakt. We vulden een heuse top 3 in. Weken later kregen we het heuglijke nieuws dat onze dochter een plek had gekregen op onze nummer 1-keuze. Woepiedepoepie!
Ik dacht dat de inschrijving hiermee voltooid was. Bij het invullen van die top 3 ging namelijk ook het invullen van een boel gegevens gepaard. Maar dat was het nog niet. De inschrijving moest nog beginnen. Middels een inschrijfformulier van vijftien kantjes.
Ik wist niet wat ik zag. Vijftien kantjes vol met vragen over de persoonlijkheid van mijn 3-jarige kind. De school in kwestie wilde zo intens veel weten over het, toch wel vrij simplistische karaktertje van mijn dochter (snoep = blij, geen snoep = boos), dat ik soms van gekkigheid niet wist wat ik moest antwoorden.
‘Heeft je kind plezier in het leven?’ was een van de vragen. Er was geen ruimte voor mitsen en maren. ‘Ja, mits alles gaat zoals zij het wil en haar geen ‘nee’ wordt verkocht’, kon ik bijvoorbeeld niet opschrijven. Bij de vraag ‘hoe gaat je kind om met andere kinderen?’ was dan wel weer veel schrijfruimte. Daar kwam ik alleen niet veel verder dan ‘gezellig’.
Er volgden nog een kleine drieduizend vragen over de zintuiglijke, lichamelijke en sociaal-emotionele ontwikkeling van mijn dochter. Ze vroegen op welke leeftijd ze haar eerste woordje zei en op welke leeftijd ze haar eerste stap zette. Dat vergde wat opzoekwerk. Ook vroegen ze hoe haar geboorte verliep. Ik zat al druk te pennen over mijn hechtingen, toen me ter ore kwam dat ze alleen geïnteresseerd zijn in zaken als vroeggeboorte en zuurstofgebrek.
Inmiddels is de inschrijving voltooid. Daar heb ik zo lang over gedaan dat de eerste schooldag ook al bijna voor de deur staat. Daarmee ook de dag dat ik veel te vroeg of veel te laat op het schoolplein sta, want de school die mij een gestructureerd leven zou bieden, is het niet geworden.
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.