Fotografie: Paulien van Beusekom
Dames en heren, het is weer gebeurd. Ik weet dondersgoed hoe het werkt en toch ben ik er weer ingetuind. Tegen beter weten in, heb ik iets gejinxt. Met wekenlange ellende tot gevolg.
Ik was in gesprek met een Kek Mama-collega (Elsemieke, als je dit leest, hai hai!). Het ging over haar zoontje, dat nogal knuffelig van aard is en mijn dochter, die dat niet is. Ik vertelde dat mijn dochter mij met regelmaat bruut wegduwt als ik haar wil knuffelen. Zij vertelde dat haar zoontje het liefst altijd aan haar vastgeplakt zit.
Ik maakte mijn jaloezie kenbaar, waarna zij liet weten dat een aanhankelijk kind niet altijd hiep hiep hoera in de gloria is. Zo heeft ze nogal wat problematiek ervaren bij het inleveren van haar kind bij de opvang. En met problematiek bedoel ik: een huilend kind.
En toen gebeurde het. Met mijn domme hoofd sprak ik de volgende woorden uit: dat heb ik nog nooit gehad, Rosie huilt nooit bij de opvang, zij loopt altijd met een grote lach naar binnen en kijkt niet eens meer achterom, daar ben ik toch zo blij mee!
PATS BOEM gejinxt natuurlijk. Een paar weken later zou mijn dochter overgaan naar een nieuwe groep. Ineens wilde ze dat absoluut niet. Het begon met een aversie tegen haar verjaardag. Ze wist dat 3 jaar worden ook betekende dat ze naar die nieuwe groep moest, dus ze wilde geen 3 jaar worden. Toen kwamen de nachtmerries. Zelfs in haar onderbewuste spookte het.
Drie weken lang was wegbrengen dikke ellende. Ze begon ‘s ochtends in haar bed al met huilen toen ze besefte wat er die dag op het programma stond. Ze huilde het hardst toen ik haar bij de juf achterliet. Ze bleef huilen tot ergens halverwege de ochtend. Dan ontving ik eindelijk de eerste foto zonder tranen. Het leek wel lichtjaren te duren. Na drie weken was het over.
Ik heb hier veel van geleerd. Ten eerste dat het best heel fijn is om een kind te hebben dat onafhankelijk is. Ten tweede dat ik, als zacht gekookt ei, het helemaal niet aan kan om een aanhankelijk kind te hebben dat geen afscheid van mij kan nemen. En dat het mij heel veel moeite kost om bij zo’n afscheid niet nóg harder te huilen dan het kind zelf.
En ten derde: dat jinxen echt een ding is. Dat wist ik natuurlijk al, want ik heb al talloze nachten verziekt door te zeggen ‘dat ze de laatste tijd zo goed doorslaapt’ en virussen op ons afgeroepen door te zeggen ‘dat we al zo lang niet ziek zijn geweest’. Maar nu sta ik weer op scherp. Vind je me dus nogal negatief over het ouderschap? Weet dan dat ik het gewoon niet meer durf uit te spreken als dingen goed gaan.
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Opa’s en oma’ kunnen een heerlijke extra laag liefde en koekjes toevoegen aan het leven van je kind. Of… net dat beetje chaos, bemoeienis of verwarring brengen waar je als ouder niet altijd op zit te wachten.
Veel mensen denken bij een goede opvoeding meteen aan liefde, aandacht of de juiste middelen. Maar uit nieuw onderzoek van Harvard University komt een andere factor naar voren die opvallend veel invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen.
Fantastisch babynieuws! Jennifer Hoffman is bevallen van een dochtertje. Op Instagram deelt de 45-jarige actrice de eerste foto van het meisje en laat ze weten dat hun gezin nu compleet voelt.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: we zijn toch allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Romée en Johnny.
Je ligt elke maand krom om wat spaargeld opzij te zetten voor je kinderen, blijkt je vriend die centjes op te maken aan pokeren.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.