Fotografie: Paulien van Beusekom
Dames en heren, het is weer gebeurd. Ik weet dondersgoed hoe het werkt en toch ben ik er weer ingetuind. Tegen beter weten in, heb ik iets gejinxt. Met wekenlange ellende tot gevolg.
Ik was in gesprek met een Kek Mama-collega (Elsemieke, als je dit leest, hai hai!). Het ging over haar zoontje, dat nogal knuffelig van aard is en mijn dochter, die dat niet is. Ik vertelde dat mijn dochter mij met regelmaat bruut wegduwt als ik haar wil knuffelen. Zij vertelde dat haar zoontje het liefst altijd aan haar vastgeplakt zit.
Ik maakte mijn jaloezie kenbaar, waarna zij liet weten dat een aanhankelijk kind niet altijd hiep hiep hoera in de gloria is. Zo heeft ze nogal wat problematiek ervaren bij het inleveren van haar kind bij de opvang. En met problematiek bedoel ik: een huilend kind.
En toen gebeurde het. Met mijn domme hoofd sprak ik de volgende woorden uit: dat heb ik nog nooit gehad, Rosie huilt nooit bij de opvang, zij loopt altijd met een grote lach naar binnen en kijkt niet eens meer achterom, daar ben ik toch zo blij mee!
PATS BOEM gejinxt natuurlijk. Een paar weken later zou mijn dochter overgaan naar een nieuwe groep. Ineens wilde ze dat absoluut niet. Het begon met een aversie tegen haar verjaardag. Ze wist dat 3 jaar worden ook betekende dat ze naar die nieuwe groep moest, dus ze wilde geen 3 jaar worden. Toen kwamen de nachtmerries. Zelfs in haar onderbewuste spookte het.
Drie weken lang was wegbrengen dikke ellende. Ze begon ‘s ochtends in haar bed al met huilen toen ze besefte wat er die dag op het programma stond. Ze huilde het hardst toen ik haar bij de juf achterliet. Ze bleef huilen tot ergens halverwege de ochtend. Dan ontving ik eindelijk de eerste foto zonder tranen. Het leek wel lichtjaren te duren. Na drie weken was het over.
Ik heb hier veel van geleerd. Ten eerste dat het best heel fijn is om een kind te hebben dat onafhankelijk is. Ten tweede dat ik, als zacht gekookt ei, het helemaal niet aan kan om een aanhankelijk kind te hebben dat geen afscheid van mij kan nemen. En dat het mij heel veel moeite kost om bij zo’n afscheid niet nóg harder te huilen dan het kind zelf.
En ten derde: dat jinxen echt een ding is. Dat wist ik natuurlijk al, want ik heb al talloze nachten verziekt door te zeggen ‘dat ze de laatste tijd zo goed doorslaapt’ en virussen op ons afgeroepen door te zeggen ‘dat we al zo lang niet ziek zijn geweest’. Maar nu sta ik weer op scherp. Vind je me dus nogal negatief over het ouderschap? Weet dan dat ik het gewoon niet meer durf uit te spreken als dingen goed gaan.
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Claudia* had al een jaar een affaire met een vriend. Net toen ze ervoor besloten te gaan en hun relaties zouden verbreken, bleek de vriendin van haar affaire zwanger. Hij dumpte Claudia. Alleen… had Claudia haar eigen partner ook al de bons gegeven. Ze blijft met niets over.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Fantastisch babynieuws voor oud-De Bondgenoten-kandidaat Thérèse en haar vriend Twan. Het stel verwacht hun eerste kindje samen en deelt het bijzondere nieuws met hun volgers op Instagram.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Freya (41) en haar partner besluiten hun seksleven nieuw leven in te blazen. Ze boeken kaartjes voor een exclusief seksfeest, maar daar wacht haar een veel grotere verrassing dan ze ooit had kunnen bedenken.
Hanneke is 38 en als 20 jaar samen met Bas. Ze zijn heel gelukkig, maar hun seksleven was de laatste jaren niet heel spannend meer. Tot Hanneke Joey leerde kennen.