Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Ik zeg het maar gewoon: ik wil geen brave kinderen.
Niet nu, niet later, nooit. Tuurlijk, ik had vroeger ook dat ideaalplaatje. Zo’n kind dat “ja mama” zegt, glimlacht met tandpastasmile en keurig zijn sokken in de wasmand gooit. Nou. Hahaha. Wat naïef.
Ik heb ze in alle leeftijden, maar ik zit hier nu met een puber. En holy moly, wat een ervaring. Er wordt geschreeuwd, gezucht, ogen gerold, met deuren gesmeten. Soms zelfs met argumenten, en die doen het meeste pijn. “Jij luistert nooit!”, gilt ze dan, terwijl ik denk: kind, ik luister zó hard dat m’n trommelvliezen trillen. En als deze column haar onder ogen komt, ai… Ik denk dat ik vast een schuilkelder ga graven hier in de tuin.
Maar ergens, tussen die storm van hormonen en chaos, voel ik trots. Want dit — dit is precies wat ik wil. Een kind dat tegenspreekt. Eigen grenzen heeft. Dat vragen stelt, dat weigert zomaar te slikken wat de wereld haar voorschotelt. Want brave kinderen groeien op tot brave volwassenen. En brave volwassenen knikken ja bij onrecht. Ze zwijgen op kantoor, slikken hun mening in aan de keukentafel, doen wat “de baas” zegt, want dat hoort zo. En dan krijgen we een maatschappij vol volgzame werknemers, keurige burgers, en mensen die denken dat gehoorzaamheid hetzelfde is als goedheid.
Nee dank je.
Ik wil een kind dat denkt, voelt, praat, roept, schopt, twijfelt. Dat haar eigen pad zoekt, zelfs als dat betekent dat ik af en toe de wind van voren krijg. Want de wereld heeft geen behoefte aan meer volgzame soldaten. Fuck hogerhand.
Toen ze twee was, gooide ze met speelgoed als ze haar zin niet kreeg. Toen ze vier was, vroeg ze waarom de juf altijd gelijk had. Toen ze acht was, zei ze: “Dat is oneerlijk.” En nu, als puber, is het volume gewoon wat opgeschroefd. Maar de kern is hetzelfde: een kind dat voelt dat ze iets te zeggen heeft.
En ja, soms verlang ik naar stilte. Naar een dag zonder strijd, zonder deuren die trillen in hun sponningen. Maar dan besef ik: elke discussie is een teken van groei. Elke “waarom” is een zaadje van bewustzijn.
Ik wil dat ze leert luisteren — niet gehoorzamen. Dat ze leert nadenken — niet volgen.
En ik wil dat ze weet dat ze fouten mag maken, haar stem mag gebruiken, en dat ik haar liefheb, ook als ze brult dat ze me haat. Want later, als ze de wereld in trekt, wil ik dat ze stevig staat. Dat ze kritisch is, empathisch, moedig en dat ze mooie praatjes, beloften, manipulaties en smerige spelletjes op ieder niveau doorziet.
Dat ze niet buigt voor “omdat het zo hoort”.
Dat ze durft te zeggen: nee, dit klopt niet.
Dus ja, ik heb mijn handen vol aan haar. Maar liever dat, duizend keer liever dat, dan een kind dat keurig stil is.
Liever storm dan stilte.
Liever vuur dan volgzaamheid.
Liever een mens dan een marionet.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Na jaren samen een leven te hebben opgebouwd, hebben Channah Koerten en Nordin Blessing besloten ieder hun eigen weg te gaan.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.