Beeld: Captured on the island
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar op Instagram.
De sfeer in de kamer was koud en kil, net als zijn harde, emotieloze woorden: “U bent ongeneeslijk ziek verklaard en heeft waarschijnlijk nog maar maximaal een jaar te leven.”
Alvleesklierkanker met uitzaaiingen naar de lever was geconstateerd. De woorden van de arts kwamen op dat moment niet aan. Het was alsof hij het over een ander had, niet over mijn moeder. Het enige wat ik voelde, was boosheid, een enorme hoeveelheid boosheid. Gek genoeg kwam dit vreselijke nieuws bij mijn ouders totaal niet als een verrassing, alsof zij al wisten waar dit naartoe zou gaan. Alsof zij zich al voorbereid hadden op dit scenario.
Zij legden zich er in mijn ogen ook maar ‘gewoon’ bij neer, terwijl ik onderweg naar huis op de achterbank van de auto van alles aan het roepen was wat we eventueel nog zouden kunnen doen.
“We kunnen naar een andere kliniek gaan”, riep ik. “In België schijnen goede dokters te zitten.” Dit was iets dat ik toevallig had opgevangen tijdens mijn werk als tandartsassistente. “Of we vragen een second opinion aan in een ander ziekenhuis in Nederland? Er zal toch wel iets mogelijk zijn?!”
Maar het leek wel of mijn ouders mij niet hoorden, ik kwam totaal niet bij ze binnen. Zij hadden hun conclusie allang getrokken en zich er duidelijk bij neergelegd. Ze raakten zelfs wat geïrriteerd door mij, waarschijnlijk omdat zij ook hadden gehoopt nog iets te kunnen doen en de waarheid voor hen ook veel te pijnlijk was.
Maar dat maakte mij alleen maar nog bozer. Ik voelde me niet gehoord, niet begrepen. Was ik dan de enige die wilde dat mama zou genezen?
Natuurlijk was dat niet het geval, maar dit is wel hoe ik het op die leeftijd, in die vreselijke emotie, ervaarde. Ik wilde vechten en er echt alles aan doen om ervoor te zorgen dat zij gewoon zou genezen, zodat ze nog heel lang mijn moeder zou zijn hier op aarde. Een leven zonder moeder, dat kan toch gewoon niet? Dat is niet eens een optie.
Ik kon het gewoon niet geloven. Hoe kan mijn moeder, mijn altijd hardwerkende, sterke, nooit zieke of klagende moeder, die altijd voor een ander klaarstond, nu ongeneeslijk ziek zijn verklaard? Het voelde gewoon zo oneerlijk!
Je hoorde dit wel eens ver buiten je eigen kring. Maar je bedenkt toch niet dat je dit van zo dichtbij mee moet maken. Avondenlang lag ik met die gedachten mezelf in slaap te huilen. Ik voelde me altijd zo alleen, in mijn donkere, stille kamer, gevuld met mijn ongelooflijke verdriet en frustratie. Ik kon er met niemand over praten, want degene met wie ik altijd graag praatte, was degene die de hoofdrol speelde in deze nachtmerrie. En om haar niet nog meer verdriet aan te doen, leek het mijn vader verstandig haar niet te veel te belasten met dat van ons.
Zo werd het een eenzaam proces waarbij ik mijn gevoelens en emoties vaak maar wegstopte, omdat hier toch geen ruimte voor was. Ik had haar zo graag nog van alles willen vertellen.
Uiteindelijk gaf mijn moeder groen licht voor een of ander schoolonderzoek, waarbij ze bepaalde medicatie hadden uitgevonden die ervoor zou moeten zorgen dat je iets langer zou leven en dat de kwaliteit van die extra maanden ook beter zou zijn. Ook zij wilde natuurlijk alles behalve komen te overlijden, dus om ons en zichzelf nog enigszins tegemoet te komen, koos ze daarvoor. Of ze dat had moeten doen, betwijfel ik inmiddels. Maar toen voelde het als een stiekeme kleine hoop.
Meer columns van Kimberley lezen? Ze vertelt je haar levensverhaal hier.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.
Een bakfiets aanschaffen is één ding. Er vervolgens ook nog mee op vakantie gaan met twee jonge kinderen vraagt om een flinke dosis vertrouwen. Frederique deed het. En kwam verrassend enthousiast terug.
Werkende moeders krijgen anno 2026 alle vrijheid, zeggen we graag in Nederland. Maar volgens presentator en schrijver Lisa Loeb is er nog behoorlijk wat sprake van schijnvrijheid.
Fans van Een huis vol kunnen hun hart waarschijnlijk weer ophalen, want de kans is groot dat het populaire NPO-programma in de zomer van 2026 terugkeert op televisie.
Een paar maanden geleden was het nog afwachten hoe de nieuwe liefdessituatie van André Hazes eruit zou gaan zien binnen zijn gezin, maar inmiddels lijkt alles op z’n plek te vallen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy, die door het mooie Moederdagcadeau wat haar man haar gaf wist dat ze wilde scheiden.