Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Mijn kids en hun mobieltjes. Ik weet niet of je weleens geprobeerd hebt aan een dood paard te trekken. Niet figuurlijk dan, hè. Geen beweging in te krijgen. Nou, zo voelt het hier als ik mijn kinderen probeer los te weken van hun telefoons. Je trekt, je praat, je zucht, je foetert — maar het resultaat blijft hetzelfde: een emotieloos hoofd boven een schermpje. Glazige blik. Zweetvingers. En een soort digitale verlamming die elk initiatief, elke vonk van spontaniteit, effectief de nek omdraait.
Laat me eerlijk zijn: ik zie heus ook de voordelen. Ze vinden de weg naar uitjes en vriendjes via Google Maps, sturen me een appje als ze bij een vriendin blijven eten (nou ja, die ene keer), ze chatten tot ’s avonds laat met vrienden en klasgenoten en ze spreken dankzij een stroom aan YouTube-filmpjes waanzinnig goed Engels. Maar het gemak waarmee dat scherm hun hele wereld overneemt, is ronduit eng. En wat nog enger is: dat ik er soms zelf ook in meegezogen word. Even checken of de app van school iets zegt — vijf minuten later zit ik een video te kijken over een kat die leert skateboarden. Niemand is veilig.
Maar terug naar de kinderen. Probeer ze maar eens van dat ding af te krijgen zonder ruzie. Ik heb het geprobeerd met redelijkheid (“Lieverd, zou je even willen helpen met de tafel dekken?”), met dreiging (“Als je nu niet komt, gaat je schermtijd morgen de helft korter!”) en met pure wanhoop (“HOEVEEL VIDEO’S OVER SLIME KUN JE KIJKEN IN EEN DAG?!”). De gezichten die ik terugkrijg variëren van totale apathie tot een soort woedende verontwaardiging alsof ik hun leven wil afpakken. En misschien is dat ook wel zo, in hun beleving dan. Want dat scherm is hun leven geworden.
Het is lastig hoor, als vader van kinderen die zijn opgegroeid met een touchscreen in plaats van een fopspeen. Ik wil ze niet zonder de voordelen van hun mobieltje laten opgroeien, maar ik wil ook dat ze leren praten met echte mensen, leren zich te vervelen, leren kijken naar een boom in plaats van een TikTok-dansje. En ik weet dat het niet alleen aan hen ligt — die dingen zijn gewoon ontworpen om je verslaafd te maken. Niet voor niets zei Steve Jobs ooit dat zijn eigen kinderen géén mobieltjes hadden. De uitvinder van de iPhone, dames en heren. Hij wist wat hij in huis had.
Dus wat doe je dan? Bij ons thuis ligt het mobieltje nu in een la tijdens het eten. Eén schermvrije dag per weekend. En als we naar buiten gaan, gaat-ie niet mee — tenzij het écht moet. En nee, dat gaat niet zonder strijd. Maar hé, dode paarden verplaatsen zich ook niet vanzelf. Soms moet je er gewoon naast gaan zitten en ze reanimeren tot ze weer leven tonen en nu zijn de kids weer aanspreekbaar, kijken ze vol aandacht naar diertjes in het zand en… Oké, dit is natuurlijk compleet verzonnen. Ik wilde gewoon heel graag dat het waar was wat ik schreef. Eigenlijk zijn we compleet verloren met z’n allen.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]