Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Een van mijn kinderen was en is soms HSP. Een Highly Sensitive Person. Klinkt chic. Alsof je kind een soort deluxe uitvoering is, met extra voelsprieten en een ingebouwde alarmsysteem. In werkelijkheid betekent het vooral: randjes aan sokken zijn de duivel, labeltjes in onderbroeken pure terreur en een vouw in het dekbed… nou ja, daar kan een gemiddelde aardbeving nog wat van leren.
Als ukkie van vier, vijf, zes, zeven, acht en negen (ja, het leek soms een eeuwigheid) kon dit schatje me werkelijk tot waanzin drijven met die gevoeligheid. Zomaar. Uit het niets. Dan lag alles goed. Alles. En toch: paniek. Wanhoop. Tranen alsof er ieder moment een bom af kon gaan. En dan sta je daar. Als liefhebbende ouder. Met je beste intenties en je steeds korter wordende lontje. En gelukkig was de mijne zo goed als altijd lang genoeg, maar holy pieeeep!!
Want wat doe je? Je sust, veert mee, probeert mee en vooruit te denken. Je haalt de trigger weg. Je buigt je over sokken, knipt labeltjes eruit alsof je een chirurg bent, want er mag geen mini-puntje blijven zitten en je trekt het dekbed recht alsof het een Michelin-inspectie moet doorstaan. Geen bobbel. Geen vouw. Geen hoekje verkeerd. Alles strak. Alles perfect. En daaronder ligt je kind. Te piepen. Te voelen. Te woelen. Klaar om ieder moment… whaaaa!!! Potverdddd… Ik was jarenlang als een koorddanser boven een ravijn.
“Daar. Nog. Iets.”
Dus ga je weer. Nog een keer. Nog iets rechter. Nog iets gladder. En nét als je denkt: dit is het, wordt het dekbed met één woedende schop compleet weggeschopt. Alsof het hele ritueel een grap was. Een test. Een escape room voor ouders, maar dan zonder uitgang. Holy canoly, ik voel het weer in heel mijn lijf nu ik dit schrijf.
Ik weet nog dat ik daar soms stond, aan het voeteneind van het bed, met een glimlach die verdacht veel leek op een grimas. Vol stress. Vol liefde. Met een intense drang om óf te huilen, te brullen óf heel hard de kamer uit te lopen en nooit meer terug te komen. (Wat ik natuurlijk niet deed.)
Het lastige? Het was compleet inconsequent. Wat de ene avond heilig was, was de volgende avond onacceptabel. Wat gisteren troostte, was vandaag fout. Logica deed niet mee. Regels waren vloeibaar. En mijn grenzen? Die werden dagelijks opgerekt, getest en soms genadeloos genegeerd.
En toch. En tóch. Dit kind voelde ook alles dieper. Liefde. Onrecht. Verdriet. Blijdschap. De wereld kwam ongefilterd binnen. Dat is vermoeiend — voor iedereen — maar ook bijzonder. Kwetsbaar. Mooi. En ja, soms bloedvermoeiend. Vooral ook voor het kind zelf.
Heb jij een kind met overgevoeligheid? Blijf lief. Blijf geduldig. En wees mild voor jezelf. Het is oké als je het soms niet meer ziet zitten en even wegloopt. Even op adem komen. Even tellen tot 10. Je faalt niet omdat je leegloopt op een dekbed. Je bent gewoon mens.
En ooit — echt — wordt het rustiger. Tot die tijd, blijf ademen en vergeef elkaar. Iedere keer weer.
O ja, je bent niet alleen in deze ervaring, niet enige met een (prachtig) HSP-kind. Soms kan praten met iemand in dezelfde situatie enorm opluchten. Liefs.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Blijkbaar zijn Luke’s koffie, de eindeloze moeder-dochtergesprekken en Stars Hollow niet het enige wat we aan Gilmore Girls hebben overgehouden. Deze babynaam is namelijk steeds populairder geworden.
Als je kind midden in de nacht steeds benauwder wordt, wil je als ouder maar één ding: dat-ie zo snel mogelijk wordt geholpen. Kaj Gorgels belandde eind augustus met zijn tweejarige zoon Xavier op de eerste hulp op Ibiza, maar hield daar bepaald geen lekker gevoel aan over. Sterker nog: de ervaring laat hem twijfelen […]
Bij de Rijkerswoerdse Plassen bij Arnhem is dinsdagmiddag een lichaam gevonden. Vermoedelijk gaat het om zanger Ben Saunders die sinds dinsdagochtend onbereikbaar was voor familie en vrienden.
Kinderen die tijdens hun jeugd voortdurend probeerden ruzies te voorkomen of de sfeer in huis goed te houden, nemen die rol soms mee naar hun volwassen leven. Zelfs als ze zich daar helemaal niet bewust van zijn.
Een baby brengt natuurlijk vooral heel veel liefde, knuffels en gebroken nachten met zich mee. Maar voor wie droomt van gezinsuitbreiding, is het ook slim om even naar de bankrekening te kijken. Want luiers, opvang en die steeds voller wordende boodschappentas tikken uiteindelijk behoorlijk aan.
Trouwen, kinderen en ondertussen lekker samen genieten van het leven: Jutta Leerdam en Jake Paul hebben volop plannen voor de toekomst. In een Q&A op TikTok beantwoorden de twee vragen van nieuwsgierige fans. En hoewel ze nog niet alles verklappen, wordt wel duidelkijk dat er volop wordt gedroomd over hun leven samen.