Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Een van mijn kinderen was en is soms HSP. Een Highly Sensitive Person. Klinkt chic. Alsof je kind een soort deluxe uitvoering is, met extra voelsprieten en een ingebouwde alarmsysteem. In werkelijkheid betekent het vooral: randjes aan sokken zijn de duivel, labeltjes in onderbroeken pure terreur en een vouw in het dekbed… nou ja, daar kan een gemiddelde aardbeving nog wat van leren.
Als ukkie van vier, vijf, zes, zeven, acht en negen (ja, het leek soms een eeuwigheid) kon dit schatje me werkelijk tot waanzin drijven met die gevoeligheid. Zomaar. Uit het niets. Dan lag alles goed. Alles. En toch: paniek. Wanhoop. Tranen alsof er ieder moment een bom af kon gaan. En dan sta je daar. Als liefhebbende ouder. Met je beste intenties en je steeds korter wordende lontje. En gelukkig was de mijne zo goed als altijd lang genoeg, maar holy pieeeep!!
Want wat doe je? Je sust, veert mee, probeert mee en vooruit te denken. Je haalt de trigger weg. Je buigt je over sokken, knipt labeltjes eruit alsof je een chirurg bent, want er mag geen mini-puntje blijven zitten en je trekt het dekbed recht alsof het een Michelin-inspectie moet doorstaan. Geen bobbel. Geen vouw. Geen hoekje verkeerd. Alles strak. Alles perfect. En daaronder ligt je kind. Te piepen. Te voelen. Te woelen. Klaar om ieder moment… whaaaa!!! Potverdddd… Ik was jarenlang als een koorddanser boven een ravijn.
“Daar. Nog. Iets.”
Dus ga je weer. Nog een keer. Nog iets rechter. Nog iets gladder. En nét als je denkt: dit is het, wordt het dekbed met één woedende schop compleet weggeschopt. Alsof het hele ritueel een grap was. Een test. Een escape room voor ouders, maar dan zonder uitgang. Holy canoly, ik voel het weer in heel mijn lijf nu ik dit schrijf.
Ik weet nog dat ik daar soms stond, aan het voeteneind van het bed, met een glimlach die verdacht veel leek op een grimas. Vol stress. Vol liefde. Met een intense drang om óf te huilen, te brullen óf heel hard de kamer uit te lopen en nooit meer terug te komen. (Wat ik natuurlijk niet deed.)
Het lastige? Het was compleet inconsequent. Wat de ene avond heilig was, was de volgende avond onacceptabel. Wat gisteren troostte, was vandaag fout. Logica deed niet mee. Regels waren vloeibaar. En mijn grenzen? Die werden dagelijks opgerekt, getest en soms genadeloos genegeerd.
En toch. En tóch. Dit kind voelde ook alles dieper. Liefde. Onrecht. Verdriet. Blijdschap. De wereld kwam ongefilterd binnen. Dat is vermoeiend — voor iedereen — maar ook bijzonder. Kwetsbaar. Mooi. En ja, soms bloedvermoeiend. Vooral ook voor het kind zelf.
Heb jij een kind met overgevoeligheid? Blijf lief. Blijf geduldig. En wees mild voor jezelf. Het is oké als je het soms niet meer ziet zitten en even wegloopt. Even op adem komen. Even tellen tot 10. Je faalt niet omdat je leegloopt op een dekbed. Je bent gewoon mens.
En ooit — echt — wordt het rustiger. Tot die tijd, blijf ademen en vergeef elkaar. Iedere keer weer.
O ja, je bent niet alleen in deze ervaring, niet enige met een (prachtig) HSP-kind. Soms kan praten met iemand in dezelfde situatie enorm opluchten. Liefs.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
Naomi (30) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (3). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Altijd druk, nooit klaar en tóch het gevoel dat je tekortschiet? Welkom in het moderne ouderschap. Maar er is goed nieuws: volgens psychotherapeut Dr. Zoe Shaw hoeft het allemaal echt niet zo ingewikkeld. Sterker nog, minder doen maakt je vaak een betere ouder. Doe jij deze zes dingen al? Dan ben je een betere ouder […]
Er is opnieuw babyvoeding uit de schappen gehaald.