Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (13) en Phaedra (10). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
‘Het wordt een meisje, want de baby wordt vóór december geboren, raaskalt mijn vriendin met een enorme blos op haar wangen. Ik moet om haar lachen, maar ik snap haar ook heel goed. Die eerste weken van je zwangerschap ben je vaak uit het niets ineens super bijgelovig. ‘Het zullen de hormonen zijn’, galmde het vaak om me heen. Ik vond dat vreselijk als, maar wat betreft dit super random geslachtsgokken was ik het er achteraf wel meen eens. Want ook ik dacht: ze zien aan mijn ronde buik dat ik een meisje kreeg. Complete nonsens natuurlijk, maar ontzettend leuk om over te mijmeren.
Lees ook – ‘Ik ben als moeder heel erg vóór de piemelknuffel’ >
Dit soort bijgelovige zaken zijn natuurlijk super onschuldig en dus ook stiekem harstikke leuk even in te geloven. Maar in sommige landen gaan ze net een stapje verder. Zo vertelde een andere vriendin van mij dat ze bijna een dode opengesneden cavia op haar buik had gehad. Ja, laat deze zin maar even op je inwerken. I kid you not. In sommigen delen van Ecuador geloven ze namelijk dat de kleur, de grootte en de positie van de organen van dit arme beestje op magische wijze het geslacht van de baby kan onthullen. Tja en dan mot je zo’n beestje opensnijden. Iek. ‘Oh en ik vergeet ik je bijna te vertellen dat ze de cavia daarna ook nog bakken en opeten…’
“‘Oh en dan vergeet ik je bijna te vertellen dat ze de cavia daarna nog bakken en opeten…”
Heel wat onschuldiger gaat het er in Venezuela aan toe. En ik moet je eerlijk zeggen dat het voor sommige ouders in spé zelfs iets makkelijker wordt gemaakt, want de naam van de baby wordt bepaald op basis van de dag van de week waarop hij of zij geboren wordt. Elke dag van de week heeft een specifieke lijst met namen die aan die dag zijn gekoppeld. Kijk! Dat kan handig zijn. Tja, als je dit zo leest dan is ‘ons’ bijgeloof allemaal vrij onschuldig en niet dwingend. En laten we wel wezen, hoe leuk is het om met een stel vriendinnen een ring aan een touwtje boven je buik te laten bungelen?
Maar goed, to put things in perspective… je weet als ouder toch nooit zeker wat je krijgt. Het kan ook een hen zijn of een jongen dat zich een meisje voelt of vice versa. Dus wellicht moeten we gewoon blij zijn met een gezond kind.
Een bakfiets aanschaffen is één ding. Er vervolgens ook nog mee op vakantie gaan met twee jonge kinderen vraagt om een flinke dosis vertrouwen. Frederique deed het. En kwam verrassend enthousiast terug.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Naomi.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Nena Kreber woont met haar vrouw Shary-An, hun dochters Billie (4) en Claes (2) en hond Freek in Scheveningen. Nena werkt als managers van Shary-An en geeft met haar columns een kijkje in het ouderschap.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.