Misschien is het leuk om voor jou als lezer te weten dat ik deze column eerst aan mijn vriendin heb laten lezen alvorens ik hem naar de redactie van Kek Mama heb gestuurd. Ik probeer in mijn columns namelijk zo dicht mogelijk bij de waarheid te blijven, maar ik wil ook geen mensen kwetsen of ruzie met bijvoorbeeld een juf. Dat laatste is trouwens wel een soort van gebeurd vorig jaar. Tijdens een tienminutengesprek was ík ineens onderwerp van gesprek. De juf had mijn column gelezen, maar vond dat ik voortaan eerst bij haar verhaal moest halen. “Echte journalisten checken hun bron.” “Tja”, zei ik haar. “Mijn kleine bronnetje was zo overtuigd van haar verhaal dat ik per abuis geen andere bron heb gecheckt. Excuses.” Shit…
Goed, om terug te komen op ‘mijn spook’: ik heb dus heel hard mijn ‘ik-probeer-niet-te-oordelengevoel’ geprobeerd uit te schakelen, maar nadat ik mezelf had afgevraagd of ik zelf op vakantie zou gaan als mijn kind jarig zou zijn en het antwoord daarop toch echt nee bleek te zijn, vond ik het tóch lastig. Het hele voorval deed me denken aan mijn vader. Mijn geplande keizersnede en zijn golftoernooi in Spanje vielen toevallig op dezelfde datum. Of ik het erg vond als hij een dag later zou aanschuiven aan mijn kraambed. Ik heb toen maar ‘Ja, eh, nee tuurlijk’ geantwoord, maar ik had op dat moment wel besloten dat ik bij alle bevallingen van mijn kinderen zal zijn. Of ik nu een superspeciale gratis maanreis van Elon Musk aangeboden zou krijgen of niet.
Eerlijkheidshalve gebiedt mij te zeggen dat als ik terugdenk aan mij eigen jeugd, mijn verjaardagen niet per se de uitblinkers waren als het gaat om speciale herinneringen. Mijn meest liefdevolle herinneringen zijn juist de random momenten geweest. Bijvoorbeeld die keer dat mijn moeder me voor het eerst meenam op een koude dinsdag naar een manege. Of toen ik zo vreselijk met mijn oma moest lachen om een buurman die uitgleed en zij vertelde dat ze in haar broek had geplast. Die momenten koester ik meer dan mijn verjaardagen. Dus is het daadwerkelijk echt zo erg om op de verjaardag van je kind er een paar dagen tussenuit te knijpen als ouders zijnde? Mijn vriendin is een fantastische moeder. Ik heb nog nooit een ouder gezien met zo belachelijk veel geduld. En de liefde voor haar kinderen spat er per definitie van af. Ook op de gewone woensdagmiddagen. Dus who am I to judge? Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.