Mam, heb je nou geen bh aan?’, schalt het over de ontbijttafel. Afgelopen week werd ik getroffen door een longontsteking (ja, ik gebruik hier een dramatisch woord want holy shit wat is dat een intense ervaring). Dit lichamelijk ongenoegen kwam volledig van links en voordat ik er erg in had zat ik in een soort van mini lockdown. Omdat ik mij in deze dagen uitsluitend verplaatste van mijn bed naar de bank was een bh overbodig. Nu heb een bescheiden B75 (hoogstwaarschijnlijk trouwens een andere maat, maar ik heb het nog steeds niet kunnen opbrengen een medewerker van een lingeriewinkel mijn daadwerkelijke maten op te laten meten) en heb ik dus geen kilo’s hout voor de deur liggen, maar kennelijk was het niét dragen van een bustier een grote happening voor mijn oudste dochter.
Ik vond haar observatie interessant en ben eens in bh-dragend Nederland gedoken. Tot mijn grote verbazing had ik de free-the-boobies-quarantaine trend helemaal gemist. Klaarblijkelijk zat elke zelf respecterende feminist thuis te werken zónder bh. Lekker bh-loos zoomen en tussendoor een bh-loos wasje draaien. Bij nader zelfonderzoek kwam ik tot de conclusie dat het dragen van een bh voor mij net zo ‘normaal’ is als het poetsen van mijn tanden. Maar waarom eigenlijk? In mijn mini-onderzoek moest ik ook meteen aan een vriendin denken. Zij heeft namelijk vier jaar geleden besloten geen bh’s meer te dragen. Ik vond dat een super stoere Allanis Morisset-move van haar, maar ik sla de mijne toch liever op in een H&M-etje. Als ik haar zie dan kijk ik wel stiekem altijd even of de zwaartekracht haar beslissing afstraft, maar niets blijkt minder waar. Als je haar borsten met twee bergbeklimmers vergelijkt, is de een misschien net iets verder dan de andere, maar dat heeft wel iets. Goed, na 5 dagen voelde ik me gelukkig ietsepietsje beter en tot mijn grote verbazing ging dat gepaard met het dragen van een bh. Je kunt dus concluderen; bh aan = gezond, bh uit = ziek. En toch voelde dat ding ineens als een keurslijf. De feminist in mij schreeuwde direct ‘free those nipples, Patries! Come on, you can do it!’, maar ik vind het lastig. En toch liet het me niet los en zocht ik naar antwoorden op het wereldwijde web. Wat ik daar aantrof vond ik schokkend en wil ik graag met je delen.
Lees ook: Patricia: ‘Nee, wij vrouwen houden niet van dickpics!’
Een Franse onderzoeker heeft namelijk 15 jaar lang de borsten van 320 vrouwen onderzocht. Dit kun je oprecht een borstenman noemen lijkt me. Zonder enig seksistische bijbedoelingen! Goed, volgens dit onderzoek worden onze tepels met gemiddeld zeven millimeter per jaar gelift als je je beha in de kast laat liggen. Want een beha houdt de natuurlijke groei van het ondersteunende borstweefsel tegen. Joehoe! Sterker nog de bh zorgt ervoor dat onze borsten eerder gaan hangen, omdat de spieren niet meer zelf aan de slag hoeven. En daar worden ze lui van. Klinkt logisch, toch? Slapen met een bh moet je al helemaal niet doen, want daardoor kunnen de lymfeklieren rond je borsten en onder je oksels afknellen en kunnen dan hun werk niet doen, wat weer vrij belangrijk is, want ze vallen schadelijke stoffen aan. Tja. Ik was ook even stil.
Je snapt dat mijn inner feminist én hypochonder nu samen aan een wijntje zitten. Maar zoals ik al zei ik vind het lastig om mijn borsten vrij te laten. Ik denk dat mijn volgende stap een bralette is. Dat is zo’n topje zonder bh-beugel. Ik kan er vast wel een van mijn oudste dochter lenen… Wil je nog meer mooie en herkenbare verhalen van mede-mama’s lezen? Neem nu een abonnement en ontvang Kek Mama elke maand als eerst op jouw deurmat.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
We vroegen jullie op Instagram wat jullie van het tropenrooster vinden. En of jullie een mening hebben!
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Als moeder ben je jarenlang druk met opvoeden. Luiers verschonen, boterhammen smeren, ruzies sussen, grenzen stellen en ondertussen hopen dat je iets goed doet en je later een hechte band hebt met je kind.