Patricia: ‘Voordat je denkt: Woke Patricia heeft weer een pen in haar hand, leeftijdsdiscriminatie treft iedereen’

column patricia van liemt Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt
Patricia van Liemt
Leestijd: 3 minuten

Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.

Lees verder onder de advertentie

Dat ieder jaar een kaarsje bijkomt op mijn verjaardagstaart, heb ik zelf geen probleem mee. Andere mensen gek genoeg wel. De hoeveelheid mensen die ineens twintig jaar van mijn leeftijd aftrekken tijdens het feliciteren, wordt ieder jaar groter. Forever twenty nine! zijn de leuzen die als verjaardagsslingers om me heen hangen. Ik laat dan vaak een stilte vallen, eentje die voor velen ongemakkelijk aanvoelt, want de jubelstemming verdwijnt direct als ik mijn juiste leeftijd benoem. Dan zie ik blikken die nog het meeste weg hebben van gezichten van mensen die zojuist getuige zijn geweest van een taboe.

Lees verder onder de advertentie

Leeftijdsdiscriminatie

Maar het is vooral leeftijdsdiscriminatie. En de Amerikanen hebben daar een mooi woord voor: ageism. Voordat je denkt: Woke Patricia heeft weer een pen in haar hand, geef me nog een paar regels de kans. Want leeftijdsdiscriminatie betreft niet alleen de veertigplussers onder ons. Ook jongeren die net het werkveld betreden, worden gediscrimineerd op basis van hun leeftijd. Denk aan alle generatiegrapjes. En misschien wel de meest onzichtbare zichtbare groep: vrouwen rond hun dertigste. Want aan een groot gedeelte dat op die leeftijd een bedrijf binnenkomt, kleeft al snel het ze-wordt-binnenkort-vast-zwanger-stigma.

Lees verder onder de advertentie

Zwanger

Zo vertelde een vriendin laatst dat iedereen op haar werk verbolgen was toen ze erachter kwamen dat ze iemand hadden aangenomen die later zwanger bleek te zijn. Haar verlof zou ongeveer gelijk vallen met dat van een collega die óók zwanger was. En dus moesten ze niet één, maar twee vervangers regelen. Iets in mij schuurde. Want waarom zou een vrouw niet mogen solliciteren op een baan terwijl ze zwanger is, ook al weet ze dat haar toekomstige collega ook zwanger is? Dat moeten wij als samenleving toch gewoon beter opvangen?

Lees verder onder de advertentie

Gewoon achtenveertig dus

Ik weet nog goed dat ik zelf solliciteerde terwijl ik elf weken zwanger was. Ik voelde me een charlatan eerste klas. Een oplichter. Maar ik wist ook dat ik daarvoor al twee miskramen had gehad en dat deze zwangerschap dus óók een garantie tot aan de deur was. Uiteindelijk heb ik verteld dat ik zwanger was en kreeg ik de baan niet. Maar dat had natuurlijk níéts met mijn zwangerschap te maken. Yeah right. Dat moest ik dan maar op zijn blauwe ogen geloven.

Lees verder onder de advertentie

Goed, waar was ik? O ja. Ik ben jarig. Achtenveertig dus. En ik hoef daar geen twintig jaar vanaf. Dat doen mannen toch ook niet? Ik heb nogal mijn best gedaan om hier te komen. En volgend jaar word ik gewoon 49. Zet die kaarsjes maar op de taart. Allemaal. Dat ik daarna hulp nodig heb om ze uit te blazen, is een heel ander verhaal…

Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail