Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Peoples! Er gaat iets gruwelijk mis met onze puppy’s.
En wij ouders zijn, zonder dat we het doorhebben, een groot deel van het probleem. Wat me deze week ter ore kwam, schokte me tot in mijn diepste feministische core. Mijn oudste baby, inmiddels vijftien, vertelde me dat ze volgend jaar naar Knokke wil gaan met een groep vriendinnen. Leuk, dacht ik nog. Maar waarom daar? “Omdat iedereen daarheen gaat,” was haar repliek.
Sure. Maar wat ze er niet bij zei, en wat ik later hoorde: in België mag je drinken vanaf je zestiende. En ja hoor, “het is gewoon héél leuk daar.” Right. Ik ben er zelf twee keer geweest en als rasechte Zandvoortse vind ik Knokke vooral lijken op een dystopische filmset. Mijn god, wat een lelijke flats. Maar dat terzijde.
Wat ik nog meer leerde over deze populaire tienerhotspot is dat zodra je de grens over bent, er ineens een strakke scheidslijn lijkt te ontstaan tussen jongens en meisjes. Alsof de Belgische zeelucht ‘oude’ rolpatronen nieuw leven inblaast.
Hele hordes Nederlandse jongeren reizen af naar onze zuiderburen om daar eens flink de bloemetjes buiten te zetten. De meisjes zijn amper herkenbaar onder de dikke lagen make-up, en de jongens… tja, die zijn maar op één ding uit: vechten.
Huh? Komt het door het Belgische bier? De zeelucht die het testosteron aanwakkert? De TikTok-manobullshit? Of gewoon de afwezigheid van grenzen? Hoe kan een doodnormale Nederlandse jongen ineens veranderen in een vechtersbaas?
Want dat ligt toch niet aan Knokke. En ook niet aan onze pubers. Dit ligt aan ons. Aan de maatschappij. Aan het patriarchaat waar we maar niet vanaf komen. En aan de eindeloze genderstereotypen waarin we onze kinderen blijven stoppen.
Mijn dochter praat erover alsof het de normaalste zaak van de wereld is. “Tja mam, jongens vechten nou eenmaal in Knokke.” En dan wordt er wat gegniffeld over “knokken in Knokke”. Maar ik lach niet. Ik heb vooral medelijden met de jongens, want ik kan me niet voorstellen dat je daar op je gemak rondloopt als puber.
Toen ik dit gesprek deelde met mijn momfriends, gaf een moeder toe dat ze hoopte dat haar zoon daar niet zou gaan vechten, want dat was niet echt handig. Hij ging na de zomer namelijk rechten studeren. Mijn mond viel open. Niet handig? Niet handig?! Get your parenting-act together. Tjeez Lowies.
Ik doe een oproep aan alle ouders die nog aan de wieg staan: Zeg nou eens níét tegen je dochter dat ze er mooi uitziet in dat jurkje. En zeg nou eens níét tegen je zoon dat hij een stoer mannetje is. Zeg liever iets wat je kind een mooi mens maakt. Zoals: je bent zacht. Of slim. Of dapper als je anders durft te zijn.
Want dáár begint het. In de box. Tussen de luiers. Bij onze opvoedskills…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Sommige moeders plannen weken vooruit, anderen worden op een doodgewone dinsdag ineens eventmanager. Want als een kind besluit dat er een feestje komt, dan komt er een feestje, punt.
Sommige weekenden bestaan uit voetbal langs de lijn en stapels was wegwerken. En soms verandert je woonkamer ineens in een minishowbizzfeestje. Voor de familie Wildeman uit Een huis vol was het er zo een waar ze nog jaren over napraten.
De zon schijnt, de ramen kunnen open en heel Nederland krijgt ineens de drang om kasten uit te mesten, plinten af te soppen en dat ene keukenkastje (je weet welke) eindelijk aan te pakken.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
Lisanne en haar ex zijn niet bijzonder goed uit elkaar gegaan. Nu zijn ze beiden gelukkig met nieuwe partners en verwachten ze allebei een kindje. Maar ze had nooit verwacht hem tijdens haar bevalling tegen het lijf te lopen.
Spreekbeurten waren ooit bedoeld als een simpele opdracht, maar in sommige huishoudens uitgegroeid tot een complete productie. Waar het ene kind nog last-minute wat feitjes van Wikipedia print, zit het andere al weken in een strak gepland traject, met dank aan moeders die er nét iets te veel in opgaan.