Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Peoples! Er gaat iets gruwelijk mis met onze puppy’s.
En wij ouders zijn, zonder dat we het doorhebben, een groot deel van het probleem. Wat me deze week ter ore kwam, schokte me tot in mijn diepste feministische core. Mijn oudste baby, inmiddels vijftien, vertelde me dat ze volgend jaar naar Knokke wil gaan met een groep vriendinnen. Leuk, dacht ik nog. Maar waarom daar? “Omdat iedereen daarheen gaat,” was haar repliek.
Sure. Maar wat ze er niet bij zei, en wat ik later hoorde: in België mag je drinken vanaf je zestiende. En ja hoor, “het is gewoon héél leuk daar.” Right. Ik ben er zelf twee keer geweest en als rasechte Zandvoortse vind ik Knokke vooral lijken op een dystopische filmset. Mijn god, wat een lelijke flats. Maar dat terzijde.
Wat ik nog meer leerde over deze populaire tienerhotspot is dat zodra je de grens over bent, er ineens een strakke scheidslijn lijkt te ontstaan tussen jongens en meisjes. Alsof de Belgische zeelucht ‘oude’ rolpatronen nieuw leven inblaast.
Hele hordes Nederlandse jongeren reizen af naar onze zuiderburen om daar eens flink de bloemetjes buiten te zetten. De meisjes zijn amper herkenbaar onder de dikke lagen make-up, en de jongens… tja, die zijn maar op één ding uit: vechten.
Huh? Komt het door het Belgische bier? De zeelucht die het testosteron aanwakkert? De TikTok-manobullshit? Of gewoon de afwezigheid van grenzen? Hoe kan een doodnormale Nederlandse jongen ineens veranderen in een vechtersbaas?
Want dat ligt toch niet aan Knokke. En ook niet aan onze pubers. Dit ligt aan ons. Aan de maatschappij. Aan het patriarchaat waar we maar niet vanaf komen. En aan de eindeloze genderstereotypen waarin we onze kinderen blijven stoppen.
Mijn dochter praat erover alsof het de normaalste zaak van de wereld is. “Tja mam, jongens vechten nou eenmaal in Knokke.” En dan wordt er wat gegniffeld over “knokken in Knokke”. Maar ik lach niet. Ik heb vooral medelijden met de jongens, want ik kan me niet voorstellen dat je daar op je gemak rondloopt als puber.
Toen ik dit gesprek deelde met mijn momfriends, gaf een moeder toe dat ze hoopte dat haar zoon daar niet zou gaan vechten, want dat was niet echt handig. Hij ging na de zomer namelijk rechten studeren. Mijn mond viel open. Niet handig? Niet handig?! Get your parenting-act together. Tjeez Lowies.
Ik doe een oproep aan alle ouders die nog aan de wieg staan: Zeg nou eens níét tegen je dochter dat ze er mooi uitziet in dat jurkje. En zeg nou eens níét tegen je zoon dat hij een stoer mannetje is. Zeg liever iets wat je kind een mooi mens maakt. Zoals: je bent zacht. Of slim. Of dapper als je anders durft te zijn.
Want dáár begint het. In de box. Tussen de luiers. Bij onze opvoedskills…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]