Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Tot mijn grote verbazing schijnen er haters en lovers te zijn. Niet van Taylor Swift, niet van havermelk, maar van kerstkaarten. Je hebt dus mensen die tegen het sturen van kerstkaarten zijn. Laat dit even tot je doordringen.
Ik had dit gewoon echt niet verwacht.
Ik ken mensen die gewoon géén kerstkaarten sturen. Vroeger vond ik dat jammer. Tegenwoordig oordeel ik daar zacht over. Het is voor de meeste mensen met een gezin sowieso een teringjantjedrukke tijd. Van komkommerkerstbomen knutselen voor het kerstschoolontbijt, tot op het allerlaatste moment een foute kersttrui scoren voor de kerstborrel op werk.
Dus als jij mij geen kerstkaart stuurt: I get it!
Zelf ben ik wel een fervent kerstkaartstuurder. Dat doe ik ieder jaar trouw naar de mensen die de eindronde van mijn adresboekje hebben gehaald. Maar ik moet er wel bij vertellen dat ik ieder jaar hetzelfde morele dilemma heb.
“Moet ik die écht nog een kerstkaart sturen, ook al hebben we eigenlijk nul contact meer?” En dan doe ik het toch. Elk jaar weer. Want zielig. Kerst-karma. Of gewoon omdat ik diegene al járen stuur. Een soort kerstkaart-relatie. Ja en zij sturen mij ook een kaart dus ik denk dat we allebei niet durven te stoppen.
Goed. Ik hoorde dus van de week een mevrouw met een hele aardige stem op de radio zeggen dat ze kerstkaarten haat. Haat. Hoe dan? Hoe kun je een lief gebaar, met in tien van de tien gevallen een lief tafereel van een sneeuwpop, een rendier of een warm verlicht raamkozijn, haten? Dan moet je toch ergens in je leven een soort kersttrauma hebben opgelopen.
En dan lieve mensen, gaan mijn overvolle hersens draaien. Was het een eng schoot-bezoek van een verdwaalde kerstman? Een aanrijding met een rendier? Een verbrande bovenlip van warme chocomelk?
Echt. Wát is er in je leven gebeurd dat je op de nationale radio zegt dat je kerstkaarten haat?! Of is het de polarisatie die zelfs hier is binnengeslopen? Dat ook kerstkaarten inmiddels een kamp hebben?
Iets verderop in hetzelfde radioprogramma hoor ik het nieuws. De laatste mensen uit de Donbas moeten hun huizen verlaten. Het zijn vooral oude en zieke mensen. En bedenk me dat deze mensen er alles voor over zouden hebben om op hun eigen adres een kerstkaartje te ontvangen…
Want misschien zijn het maar kleine, papieren dingen, maar ze zeggen wel: ik zie je. Ik denk aan je. Je doet ertoe. En daarom ben ik team kerstkaart. En jij?
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Monique Westenberg (48) laat op Instagram zien hoe een ochtendroutine met zoon Dré (9) eruit ziet. Één ding is zeker: zonder deze gewoonte gaat Dré niet de deur niet.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Opvoeden draait niet alleen om regels, grenzen en dagelijkse routines. Vaak zijn het juist de eenvoudige uitspraken van ouders die jarenlang blijven hangen. Zinnen die je vroeger misschien met een zucht aanhoorde, maar die later ineens verrassend veel waarheid blijken te bevatten.