Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
‘Ik heb helemaal geen fases in mijn leven.’
Het zijn de woorden van een nieuwe collega die ik net een half uur ken. We zitten achterin het vliegtuig en op een onbewaakt moment is onze smalltalk veranderd in een diep gelaagd gesprek. Ze vliegt al 35 jaar en heeft iets moederlijks. Een energie waar je direct tegenaan wilt schurken, het veilige soort.
Ik vlieg pas net, maar heb in korte tijd al geleerd hoe ik mijn 47 jaar op aarde bondig kan samenvatten. Iedere vlucht betekent immers een nieuwe collega. En dat gegeven draagt een paar uitgangsprincipes in zich mee: je blijft óf aan de oppervlakte, óf je komt snel tot the real stuff.
Mijn beknopte levensverhaal luidt meestal als volgt: twee kinderen, gescheiden, een paard, columniste en een boek geschreven. En dat laatste is vaak voer voor een vervolggesprek. Dan vertel ik dat het een roman over IVF is, en iedere keer verbaas ik me opnieuw over hoeveel lotgenoten ik om me heen heb. Het principe what you give is what you get geldt blijkbaar ook in de lucht.
Ze vertelt dat zij en haar man ook IVF hebben gehad, maar dat ze tot hun grote verdriet kinderloos zijn gebleven. En, zegt ze, deze wond wordt de laatste tijd weer woest opengekrabd. Haar vriendinnen worden een voor een oma. En niet alleen de mededeling doet pijn, maar vooral de woorden die eraan vastkleven. Oma worden is nog beter dan moeder worden. Het is écht het mooiste dat er is, zegt ze, haar zinnen gedipt in een bijna theatraal sausje. Geen lasten, alleen maar lusten.
Ze vertelt dat haar vriendinnen stuk voor stuk pronken met deze fase. En dat maakt haar intens verdrietig, omdat zij als kinderloos stel helemaal geen fases kent. ‘Mijn leven is één grote fase,’ zegt ze. ‘Van mij en mijn man. That’s it.’
Ik voel me kwetsbaar, want ineens sta ik aan de andere kant. Waar ik me eerder nog kon verschuilen in de categorie wel gelukt, maar niet zonder slag of stoot, hoor ik nu onmiskenbaar bij de gewone moeders. Moeders die niet verder hebben gekeken dan hun eigen lot.
Ik absorbeer haar pijn, want dat is eigenlijk het enige wat ik op 10.000 meter hoogte kan doen. Ik bied mijn onwetende, ietwat rare excuses aan en zeg haar dat ik dankbaar ben dat ze dit met mij heeft willen delen. Want ik had me niet gerealiseerd dat ongewilde kinderloosheid zich later in het leven opnieuw aandient. Als een boemerang. In de vorm van onwetendheid.
De captain roept om dat we bijna gaan landen. En dat is ook wat ik doe. Ik land. Met weer een stukje wijzere empathie.
We nemen afscheid bij de gate. De kans is groot dat ik haar nooit meer zie. We geven elkaar een knuffel en ik voel haar warme lichaam tegen me aan. Heel even voelt ze als mijn eigen moeder. We zwaaien nog een keer, en dan roept ze me na: ‘Je mag daar best een column over schrijven, hoor!’
En dat doe ik. Omdat sommige levens geen fases kennen, maar wel verhalen die gehoord moeten worden.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.