Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
‘Ik heb helemaal geen fases in mijn leven.’
Het zijn de woorden van een nieuwe collega die ik net een half uur ken. We zitten achterin het vliegtuig en op een onbewaakt moment is onze smalltalk veranderd in een diep gelaagd gesprek. Ze vliegt al 35 jaar en heeft iets moederlijks. Een energie waar je direct tegenaan wilt schurken, het veilige soort.
Ik vlieg pas net, maar heb in korte tijd al geleerd hoe ik mijn 47 jaar op aarde bondig kan samenvatten. Iedere vlucht betekent immers een nieuwe collega. En dat gegeven draagt een paar uitgangsprincipes in zich mee: je blijft óf aan de oppervlakte, óf je komt snel tot the real stuff.
Mijn beknopte levensverhaal luidt meestal als volgt: twee kinderen, gescheiden, een paard, columniste en een boek geschreven. En dat laatste is vaak voer voor een vervolggesprek. Dan vertel ik dat het een roman over IVF is, en iedere keer verbaas ik me opnieuw over hoeveel lotgenoten ik om me heen heb. Het principe what you give is what you get geldt blijkbaar ook in de lucht.
Ze vertelt dat zij en haar man ook IVF hebben gehad, maar dat ze tot hun grote verdriet kinderloos zijn gebleven. En, zegt ze, deze wond wordt de laatste tijd weer woest opengekrabd. Haar vriendinnen worden een voor een oma. En niet alleen de mededeling doet pijn, maar vooral de woorden die eraan vastkleven. Oma worden is nog beter dan moeder worden. Het is écht het mooiste dat er is, zegt ze, haar zinnen gedipt in een bijna theatraal sausje. Geen lasten, alleen maar lusten.
Ze vertelt dat haar vriendinnen stuk voor stuk pronken met deze fase. En dat maakt haar intens verdrietig, omdat zij als kinderloos stel helemaal geen fases kent. ‘Mijn leven is één grote fase,’ zegt ze. ‘Van mij en mijn man. That’s it.’
Ik voel me kwetsbaar, want ineens sta ik aan de andere kant. Waar ik me eerder nog kon verschuilen in de categorie wel gelukt, maar niet zonder slag of stoot, hoor ik nu onmiskenbaar bij de gewone moeders. Moeders die niet verder hebben gekeken dan hun eigen lot.
Ik absorbeer haar pijn, want dat is eigenlijk het enige wat ik op 10.000 meter hoogte kan doen. Ik bied mijn onwetende, ietwat rare excuses aan en zeg haar dat ik dankbaar ben dat ze dit met mij heeft willen delen. Want ik had me niet gerealiseerd dat ongewilde kinderloosheid zich later in het leven opnieuw aandient. Als een boemerang. In de vorm van onwetendheid.
De captain roept om dat we bijna gaan landen. En dat is ook wat ik doe. Ik land. Met weer een stukje wijzere empathie.
We nemen afscheid bij de gate. De kans is groot dat ik haar nooit meer zie. We geven elkaar een knuffel en ik voel haar warme lichaam tegen me aan. Heel even voelt ze als mijn eigen moeder. We zwaaien nog een keer, en dan roept ze me na: ‘Je mag daar best een column over schrijven, hoor!’
En dat doe ik. Omdat sommige levens geen fases kennen, maar wel verhalen die gehoord moeten worden.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Er is een trend gaande. Wolletjes. Zo worden kledingstukken en dekentjes van wol genoemd door de moeders die zich erg met deze trend bezighouden.