Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
‘Ik heb helemaal geen fases in mijn leven.’
Het zijn de woorden van een nieuwe collega die ik net een half uur ken. We zitten achterin het vliegtuig en op een onbewaakt moment is onze smalltalk veranderd in een diep gelaagd gesprek. Ze vliegt al 35 jaar en heeft iets moederlijks. Een energie waar je direct tegenaan wilt schurken, het veilige soort.
Ik vlieg pas net, maar heb in korte tijd al geleerd hoe ik mijn 47 jaar op aarde bondig kan samenvatten. Iedere vlucht betekent immers een nieuwe collega. En dat gegeven draagt een paar uitgangsprincipes in zich mee: je blijft óf aan de oppervlakte, óf je komt snel tot the real stuff.
Mijn beknopte levensverhaal luidt meestal als volgt: twee kinderen, gescheiden, een paard, columniste en een boek geschreven. En dat laatste is vaak voer voor een vervolggesprek. Dan vertel ik dat het een roman over IVF is, en iedere keer verbaas ik me opnieuw over hoeveel lotgenoten ik om me heen heb. Het principe what you give is what you get geldt blijkbaar ook in de lucht.
Ze vertelt dat zij en haar man ook IVF hebben gehad, maar dat ze tot hun grote verdriet kinderloos zijn gebleven. En, zegt ze, deze wond wordt de laatste tijd weer woest opengekrabd. Haar vriendinnen worden een voor een oma. En niet alleen de mededeling doet pijn, maar vooral de woorden die eraan vastkleven. Oma worden is nog beter dan moeder worden. Het is écht het mooiste dat er is, zegt ze, haar zinnen gedipt in een bijna theatraal sausje. Geen lasten, alleen maar lusten.
Ze vertelt dat haar vriendinnen stuk voor stuk pronken met deze fase. En dat maakt haar intens verdrietig, omdat zij als kinderloos stel helemaal geen fases kent. ‘Mijn leven is één grote fase,’ zegt ze. ‘Van mij en mijn man. That’s it.’
Ik voel me kwetsbaar, want ineens sta ik aan de andere kant. Waar ik me eerder nog kon verschuilen in de categorie wel gelukt, maar niet zonder slag of stoot, hoor ik nu onmiskenbaar bij de gewone moeders. Moeders die niet verder hebben gekeken dan hun eigen lot.
Ik absorbeer haar pijn, want dat is eigenlijk het enige wat ik op 10.000 meter hoogte kan doen. Ik bied mijn onwetende, ietwat rare excuses aan en zeg haar dat ik dankbaar ben dat ze dit met mij heeft willen delen. Want ik had me niet gerealiseerd dat ongewilde kinderloosheid zich later in het leven opnieuw aandient. Als een boemerang. In de vorm van onwetendheid.
De captain roept om dat we bijna gaan landen. En dat is ook wat ik doe. Ik land. Met weer een stukje wijzere empathie.
We nemen afscheid bij de gate. De kans is groot dat ik haar nooit meer zie. We geven elkaar een knuffel en ik voel haar warme lichaam tegen me aan. Heel even voelt ze als mijn eigen moeder. We zwaaien nog een keer, en dan roept ze me na: ‘Je mag daar best een column over schrijven, hoor!’
En dat doe ik. Omdat sommige levens geen fases kennen, maar wel verhalen die gehoord moeten worden.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Kirsten Schilder is getrouwd met zanger Nick Schilder en moeder van Nikki, Julian en Jackie. Daarnaast is ze oprichter van Making Memories.
De kinderbijslag is dit jaar opnieuw verhoogd, en dat is goed nieuws voor gezinnen met veel kinderen. Zeker voor de families uit de populaire televisieserie Een Huis Vol.
Roze is voor meisjes en blauw is voor jongens. Tenminste, als het Mara’s (30) schoonmoeder ligt. Mara kon haar oren niet geloven toen haar pasgeboren zoon een paar weken na de geboorte al in een hokje werd geplaats. Dit is wat Mara daarop te zeggen had.
Wie dacht dat alle gezinnen in Een Huis Vol altijd even geliefd zijn, komt van een koude kermis thuis.Vooral de familie Bakhcha uit Amsterdam zorgt dit seizoen voor de nodige wrijving onder de kijkers. Waar ze vorig jaar nog positief werden ontvangen, lijkt de tolerantie nu op te raken. Sommige fans hopen zelfs stiekem dat […]
Het huis van Jay (41) en Saffiera (39) gonst van de spanning: baby nummer zeven is onderweg! Met nog maar een paar weken te gaan, is er in huis nog van alles te doen.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.