Fotografie: Paulien van Beusekom
Er is een trend gaande. Wolletjes. Zo worden kledingstukken en dekentjes van wol genoemd door de moeders die zich erg met deze trend bezighouden.
Tijdens mijn zwangerschap was het er ook al hoor, de wolletjes-propaganda. Het zou werkelijk het hoogst haalbare zijn om je pasgeboren baby zoveel mogelijk in wolletjes te wikkelen. Het is namelijk vriendelijk voor de gevoelige babyhuid en er was ook iets met temperatuurregulatie. Ik weet het niet meer precies, maar ik viel er voor en sloeg ook allerlei (dure!) wolletjes in.
Die wolletjes zijn allemaal gesneuveld. Op één na, die is gedegradeerd tot poppendekentje. Ergens te midden van de zindelijkheidstraining van mijn dochter is-ie grandioos ondergezeken, samen met nog wat ander textiel dat op de bank lag. Ik heb toen die hele berg textiel in de wasmachine gemieterd zonder te bedenken dat het wolletje daar niet erg van zou opknappen. Het kwam er onherkenbaar en vooral heel klein uit en is nu een poppendekentje. Het duurste poppendekentje dat ooit bestaan heeft.
De andere wolletjes zijn al eerder verloren gegaan. Iets met pies, kots, kak of andere gore substanties. Substanties die kinderen nou eenmaal veel produceren. Daarnaast knoeien ze te pas en te onpas. En dat is precies de reden waarom ik de wolletjes-hype niet helemaal begrijp.
Ik ben nu bijna drie jaar moeder en als er íéts is dat ik heb geleerd over kinderen, is het dat je het liefst alles in hun wijde omtrek in de wasmachine wil kunnen wassen. En dan graag héél heet en met allerlei chemische middelen. Niet een of ander wolprogramma waarbij het item in kwestie heel zachtjes rond beweegt in heel koud water. Dat is niet voldoende.
Toen het laatst sneeuwde, gingen de wolletjes-moeders massaal naar buiten om hun wolletjes in de sneeuw te leggen. Dat is een manier om de wolletjes op te frissen. Daar voel ik dus ook niet zo veel voor. Niet in de laatste plaats omdat het eens in de vijf jaar goed sneeuwt in Nederland. Als je daarvan afhankelijk bent wat betreft opfrisserij dan vind ik dat niet zo… fris. Zeker in geval van -ik noem het nog maar een keer- pies, kots, kak en andere gore substanties.
Daarnaast schijn je nog van alles te kunnen doen met het fenomeen ossengalzeep. Let op: het gaat hier om een handwas. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik daar gewoonweg geen zin in heb. Want dat is het tweede ding dat ik heb geleerd sinds ik moeder ben: ik maak het mezelf graag zo makkelijk mogelijk. Wolletjes-moeders zullen nu vast denken: waar een wol is, is een weg. Maar ik wol het gewoon niet.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
Je kinderen spreken het misschien niet elke dag uit, maar hun gedrag zegt alles. Herken jij deze elf signalen? Grote kans dat jij meer goed hebt gedaan in de opvoeding dan je denkt.
Hij komt niet graag in parfumeriewinkels, scant ruimtes op huisdieren en checkt voedseletiketten op noten. Het is dagelijkse kost voor René Watzema (35). Zijn 2-jarige dochter Noré kampt namelijk met heftige allergieën en eczeem. “Het is hartverscheurend. Daarom is humor het beste medicijn.”
Het is belangrijk om je kind al op jonge leeftijd te helpen met het reguleren van zijn of haar emoties. Lees hier hoe je dit kan doen.
Lidia’s zoon is van het kaliber: eerst denken, dan doen. Zijn zus daarentegen is meer van: zien, doen, … ‘oh.’ En soms pakt dat pittig gênant uit. Zo ook met een rode knop.
Soms denk je: lekker even een sportief avondje voor jezelf. Racket in de hand, haren in een staart, gáán. Maar voor Janneke Jelies (42) liep dat uit op een avond die ze liever had geskipt.