Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Ik ben al een tijdje compleet geobsedeerd door het fenomeen de blinde vlek. Het begon met het onderzoeken van die van mijn huisgenoten. Maar aangezien de helft van hen minderjarig is, heb ik besloten dat kinderen daar nog vrijstelling voor krijgen. Ze zijn volop in ontwikkeling en die groei gaat meestal gepaard met het verdwijnen of juist ontmaskeren van een hoop blinde vlekken.
Ik daarentegen, als perimenopauze vrouw, en voordat je denkt dat ik een box op je voorloop, de perimenopauze begint vaak al rond je 38e, zit midden in mijn ‘hé blinde vlek ik zie je ineens-fase’. Uiterst fascinerend als je het mij vraagt. Want ik dacht dat ik mijn eigen blinde vlekken wel even kon opdreunen, dat ze ergens in mijn makkelijk toegankelijke bewustzijn lagen opgeslagen. Maar niets bleek minder waar. Ze zaten aan de andere kant van de maan. Daar waar het pikdonker is. Daar moet je met je jezelf in een eenpersoonsraket naar toe. En dan moet het ook maar net lukken om in orbit te komen, dicht genoeg bij de die mysterieuze zijde om iets te ontdekken.
Als je dan eindelijk de moed hebt verzameld en je langzaam de donkerte in beweegt, met je ziel als zaklamp, is het ineens veel enger dan je had verwacht. Want terwijl je langs de maan scheert, waar je blinde vlekken zich als kraters aan je tonen, zie je ook het grote zwarte vacuüm eromheen, de ruimte waar nog zoveel meer verborgen ligt. Met mijn handen stevig aan het stuur van mijn raket kijk ik over mijn schouder en vraag me af of ik er wel klaar voor ben, voor alles wat daar nog meer in het duister ligt, waar ik met mijn perimenopauzale emoties blijkbaar naartoe wordt getrokken. Ik adem diep in en besluit dat ik later nog wel een keertje terugkom. Eerst maar eens die blinde vlekken lokaliseren.
Wanneer ik de motor van mijn maanlandertje start, bonkt mijn hart als een malle. It’s time. Na een scheiding, het verlies van mijn moeder en de ontdekking van een neurodiversiteitsstoornis, lees ADHD, ben ik er klaar voor. Sterker nog, ik ben eraan toe. Ik wil zien wat ik niet zie. Weten wat ik niet kon weten. Zijn wie ik voel dat ik ben.
De eerste blinde vlek die ik tegenkom is lachwekkend. Hoe heb ik die al die tijd niet kunnen zien? De tweede is een stuk serieuzer. Ik herken er karaktertrekken in die ik altijd mijn vader had toegeschreven. Ik sla mijn hand voor mijn mond en voel hoe het besef door mijn roze astronautenpak sijpelt. Hoe heb ik dit allemaal niet kunnen zien!?
De reis blijkt confronterend maar ook helend. Het is ten tijde ook hilarisch, kennelijk kun je dus wél hardop lachen in je eentje in de ruimte. Eenmaal veilig terug op aarde ben ik dankbaar dat ik de reis heb gemaakt. Mijn pelgrimstocht naar de achterkant van de maan is misschien one small step for humankind, maar one big motherf*cking step for me. Ik ben iets minder blind, en iets beter emotioneel gelaagd.
Ik nodig je uit om in je eigen raket te stappen. Je zult verbaasd zijn wat je ziet, wat je niet zag…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
De familie Bal was dit jaar voor het eerst te zien in Een huis vol, en dat maakte meteen indruk. Vader Simon en moeder Lisa hebben namelijk een bijzonder verhaal: ze haalden de vier kinderen van Lisa’s zus in huis en vormen nu, samen met hun eigen kinderen, een druk maar gelukkig gezin van negen.
Het mooiste nieuws, met een randje. Barbara Sloesen is moeder geworden.
Altijd druk, nooit klaar en tóch het gevoel dat je tekortschiet? Welkom in het moderne ouderschap. Maar er is goed nieuws: volgens psychotherapeut Dr. Zoe Shaw hoeft het allemaal echt niet zo ingewikkeld. Sterker nog, minder doen maakt je vaak een betere ouder. Doe jij deze zes dingen al? Dan ben je een betere ouder […]