Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (13) en Phaedra (10). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
‘Dus je gaat voor zes dagen naar Houston! Zes dagen!?’
Alle ogen aan de lunchtafel waren plotseling op mij gericht. Waar ik normaal gesproken prima uit mijn woorden kom, hoorde ik nu louter krekels in de krochten van mijn hersens.
‘Ehh, ja?’, was mijn onzekere antwoord. ‘Ik ga naar een vriendin die ik al jaren niet heb gezien’…
Echt? Voor maar zes dagen?’, galmde het weer mijn kant op.
Shit, dacht ik. Dus dit is wat ze ‘vliegschaamte’ noemen. En ik voelde een zware deken over me heen vallen.
Degene die mij een beetje kennen, weten dat ik vooroploop als het gaat om verandering. En als het schuurt en knettert vind ik dat geen enkel probleem. Ik sta vaak als eerste op de barricade en steek daarbij mijn feministische denkbeelden zeker niet onder stoel of banken. Ook vinden er maandelijks een hoop automatische afschrijvingen plaats richting stichtingen als Wakker Dier en Varkens in Nood. Maar vliegschaamte had ik tot op heden nog niet echt gevoeld.
“Moet ik dan daadwerkelijk minder gaan vliegen? Of moet ik gewoon niet zo hard roepen dat ik ga vliegen?”
Tot die ene middag in de kantine dus. Waarbij één collega overduidelijk mijn evenknie was op activistisch terrein, alleen dan op het klimatologische speelveld. Duizend vragen duikelden over elkaar heen in mijn hoofd. Moet ik dan ook daadwerkelijk minder gaan vliegen? Of moet ik het in sommige samenstellingen gewoon niet zo hard roepen dat ik ga vliegen? En wellicht voortaan geen gezellige kiekjes meer plaatsen op Instagram bij een vliegtuigtrap?
Eenmaal op adem, vroeg ik mijn collega of zij zelf dan helemaal niet meer vloog. Haar antwoord verbaasde me, want ze vloog één keer per jaar binnen Europa.
‘Maar’, vroeg ik haar iets wat gesterkt ‘wie bepaalt hier dan de spelregels?’
Dat was lastig, gaf ze eerlijk toe. En toen opperde ze een soort van puntensysteem. Een leuk gedachtenexperiment waar de rest van de collega’s op aanhaakte.
We kwamen tot de conclusie dat iedereen een x-aantal punten zou krijgen dat je naar behoeve kon inzetten. En ik, als vegetariër, zou een aantal punten erbij kunnen krijgen en deze weer inzetten voor een extra vliegreis (Al denk ik dat één tripje Houston gelijk staat aan 100.000 hamburgers, maar dat terzijde. Het was een gedachtenexperiment).
We filosofeerden nog wat door aan de lunchtafel en ik voelde mijn vliegschaamte wat wegebben. We kwamen helaas wel tot de conclusie dat het puntensysteem waarschijnlijk in voordeel voor de rijken zou zijn. Zoals eigenlijk alles op aarde. En zo sneuvelde het nog voordat we de kantine weer uitliepen.
‘Zeg Patrice, wat ga je eigenlijk van de zomer doen?’, vroeg ze toen we weer op onze werkplekken zaten. Toen heb ik mijn geplande reis naar Thailand toch maar even achterwege gelaten en iets gemompeld over een camping in Frankrijk…
Wil je de column van Patricia liever luisteren? Dat kan. Elke zondag tussen 16.00 en 18.00 leest ze ‘m voor op Wild FM.
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.