Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (13) en Phaedra (10). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
De blinde vlek! In heel veel huishoudens lopen er een paar van rond. Kleine schattige blinde vlekjes, waar we liever niet over praten. Zo heb ikzelf jarenlang niet willen horen dat mijn jongste dochter infantiel sprak. En eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik het ook echt niet meer hoorde. Achteraf weet ik zeker dat al mijn vrienden hetzelfde dachten, maar dat maar een enkeling een keer een opmerking heeft gemaakt, uit angst voor mijn reactie.
Het is toch interessant dat je met je bff over alles kunt praten, van schaamlipcorrecties tot overspelige gedachten, maar iets zeggen over elkaars kinderen is een mijnenveld. Vaak zien we het als kritiek, maar het is natuurlijk geen kritiek als een goede vriendin mij erop attendeert dat het wellicht de overweging waard is om met een logopedist te praten. Dat is eigenlijk een vorm van liefde en meedenken. En het beste willen voor het kind van je beste vriendin.
‘Je kunt met je bff over alles praten, maar iets zeggen over elkaars kinderen is een mijnenveld’
Maar nee, dat aanhoren en als goedbedoeld advies aannemen, daar zijn wij ouders over het algemeen bar- en barslecht in. Hoe komt dat toch? In eerste instantie geef ik die blinde vlek de schuld. Als je je kind dagelijks om je heen hebt, zie – of in mijn geval hóór – je het gewoon niet meer. Dan denk je echt: ‘Waar heb je het over’ of ‘Zo erg is het helemaal niet’.
Lees ook: ‘Ik zou mijn kinderen vandaag de dag een compleet andere naam geven’
Niets menselijks is mij vreemd en zo overkwam het mij laatst ook. Een vriendin van mij heeft een zoon die overduidelijk gay is. Elton John bungelt ergens ver onder hem, zullen we maar zeggen. Toen ik dacht dat ik daar best iets over kon zeggen, keek ze me vragend aan en vroeg ze: ‘Echt? Gay? Zou je denken?’ Ik voelde me een indringer. Waar bemoeide ik me mee? Misschien is dit niet het allerbeste voorbeeld, omdat geaardheid iets is waar niemand iets van moet en mag vinden, maar het gaat mij om het feit dat ze het zelf dus helemaal niet zag.
‘Ik voelde me een indringer. Waar bemoeide ik me mee?’
Inmiddels ben ik wel iets milder naar die blinde vlek gaan kijken en vind ik het hebben van een blinde vlek helemaal niet zo erg. Het laat ons als ouders soms imperfect zijn zónder dat we het doorhebben. En laten we wel wezen: dat is ook weleens prettig 😉
Wil je nog meer mooie en herkenbare verhalen van mede-mama’s lezen? Neem nu een abonnement en ontvang Kek Mama elke maand als eerst op jouw deurmat.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
We vroegen jullie op Instagram wat jullie van het tropenrooster vinden. En of jullie een mening hebben!
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Als moeder ben je jarenlang druk met opvoeden. Luiers verschonen, boterhammen smeren, ruzies sussen, grenzen stellen en ondertussen hopen dat je iets goed doet en je later een hechte band hebt met je kind.
