Mariëtte Middelbeek is chef redactie van Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper (5) en dochter Nora (4).
Er bestaan van die passief-agressieve opmerkingen die onschuldig klinken, maar eigenlijk zo veel oordeel bevatten dat de ander net zo goed kan zeggen wat-ie echt bedoelt. Veel van dit soort opmerkingen hebben betrekking op het eeuwige dilemma to work or not to work als je moeder bent. Of eigenlijk: to opvang or not to opvang.
Mijn favoriete opmerking in dit spectrum: ‘Daar heb ik geen kinderen voor gekregen.’ Ik wel. Ik wilde eigenlijk helemaal geen kinderen, maar in de loop van 2013 zat ik te kijken naar de stand van de kinderopvang en dacht ik: dit kan echt niet. Dus baarde ik twee klanten, puur om de vaderlandse crèches te sponsoren. Dat gaat me gewoon heel erg aan het hart. Net als het floreren van de luchtvaart, zodat ik me gedwongen voel soms een weekend weg te gaan met mijn man. Nee, daar heb ik geen kinderen voor gekregen zeg, om ze zomaar twee dagen bij opa en oma te parkeren. Maar EasyJet wil ook wat.
Lees ook
‘Dit is waarom je nooit kritiek moet hebben op andere moeders’ >
Nog eentje: ‘Ik zou het niet kunnen.’ Deze is leuk, want nog breder inzetbaar dan alleen het werk-dilemma. ‘Mijn kinderen moeten in hun eigen bed slapen.’ ‘Ik zou het niet kunnen.’ Dat idee. Hiermee zeg je eigenlijk: dat jij het wel kan, zegt iets over jou. Jij meedogenloze egoïst. Ik weet nooit zo goed hoe ik hierop moet reageren, waardoor ik doorgaans met iets kom als: “Ja, oké, haha, nou, dat is ook wat”, terwijl ik eigenlijk zou willen zeggen: ‘Wil je ophouden met je verkapte kritiek?’ Want dat is het, en misschien niet eens zozeer omdat de ander mij van kritiek wil voorzien, maar om zichzelf een beter gevoel te bezorgen.
Ik vind het moederschap soms een aaneenschakeling van grote en minder grote keuzes, waarbij ik doorgaans op gevoel kies. Dan doe ik maar gewoon wat ik denk dat goed is, en als dat een andere keuze is dan die van iemand anders, kan diegene dat zien als het afkeuren van zijn of haar eigen keuze. Maar om daarom passief-agressief kritiek te leveren lijkt mij dan weer niet nodig. Of, om bij het onderwerp te blijven: ik zou het niet kunnen.
Deze column staat in Kek Mama 05-2020.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]