Mariëtte Middelbeek is chef redactie van Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper (5) en dochter Nora (4).
Er bestaan van die passief-agressieve opmerkingen die onschuldig klinken, maar eigenlijk zo veel oordeel bevatten dat de ander net zo goed kan zeggen wat-ie echt bedoelt. Veel van dit soort opmerkingen hebben betrekking op het eeuwige dilemma to work or not to work als je moeder bent. Of eigenlijk: to opvang or not to opvang.
Mijn favoriete opmerking in dit spectrum: ‘Daar heb ik geen kinderen voor gekregen.’ Ik wel. Ik wilde eigenlijk helemaal geen kinderen, maar in de loop van 2013 zat ik te kijken naar de stand van de kinderopvang en dacht ik: dit kan echt niet. Dus baarde ik twee klanten, puur om de vaderlandse crèches te sponsoren. Dat gaat me gewoon heel erg aan het hart. Net als het floreren van de luchtvaart, zodat ik me gedwongen voel soms een weekend weg te gaan met mijn man. Nee, daar heb ik geen kinderen voor gekregen zeg, om ze zomaar twee dagen bij opa en oma te parkeren. Maar EasyJet wil ook wat.
Lees ook
‘Dit is waarom je nooit kritiek moet hebben op andere moeders’ >
Nog eentje: ‘Ik zou het niet kunnen.’ Deze is leuk, want nog breder inzetbaar dan alleen het werk-dilemma. ‘Mijn kinderen moeten in hun eigen bed slapen.’ ‘Ik zou het niet kunnen.’ Dat idee. Hiermee zeg je eigenlijk: dat jij het wel kan, zegt iets over jou. Jij meedogenloze egoïst. Ik weet nooit zo goed hoe ik hierop moet reageren, waardoor ik doorgaans met iets kom als: “Ja, oké, haha, nou, dat is ook wat”, terwijl ik eigenlijk zou willen zeggen: ‘Wil je ophouden met je verkapte kritiek?’ Want dat is het, en misschien niet eens zozeer omdat de ander mij van kritiek wil voorzien, maar om zichzelf een beter gevoel te bezorgen.
Ik vind het moederschap soms een aaneenschakeling van grote en minder grote keuzes, waarbij ik doorgaans op gevoel kies. Dan doe ik maar gewoon wat ik denk dat goed is, en als dat een andere keuze is dan die van iemand anders, kan diegene dat zien als het afkeuren van zijn of haar eigen keuze. Maar om daarom passief-agressief kritiek te leveren lijkt mij dan weer niet nodig. Of, om bij het onderwerp te blijven: ik zou het niet kunnen.
Deze column staat in Kek Mama 05-2020.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Na jaren samen een leven te hebben opgebouwd, hebben Channah Koerten en Nordin Blessing besloten ieder hun eigen weg te gaan.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.