Laurie’s zoon liegt niet: ‘Dat klinkt als iets positiefs, maar dat is het lang niet altijd’

Laurie Broekhuizen

20 april, 2026 - 13:00

Leestijd: 4 minuten

Mijn jongste zoon is drie. Hij liegt nog niet. Dat klinkt als iets positiefs. Dat is het niet altijd. Eerlijkheid is prachtig, totdat je er zelf het onderwerp van bent. Er is geen filter, geen verzachting, geen sociaal wenselijke saus. Alleen de waarheid. Rauw geserveerd en zonder pardon.

Zo stond ik laatst na het eten in de keuken. Ik had te veel opgeschept, te veel wijn ingeschonken en droeg een broek die met beiden geen rekening hield. Net toen ik overwoog om de bovenste knoop los te maken en mezelf wijs te maken dat niemand dat zou zien, keek mijn zoon me aan. ‘Mamma,’ zei hij, met de ernst van een arts, ‘heb jij een baby in je buik?’ Ik had geen baby in mijn buik. Ik had pasta in mijn buik.

Scootmobiel

Een ander moment in diezelfde week speelde zich af in de supermarkt. We passeerden een vrouw in een scootmobiel. Mijn zoon bleef staan met een geïnteresseerde blik. Dit vroeg om onderzoek. ‘Waarom zit jij in zo’n karretje?’

De vrouw, vriendelijk, spraakzaam, waarschijnlijk al even niemand gesproken, begon uitgebreid te vertellen. Over haar reuma, haar hart, haar beperkingen. Het soort verhaal waarbij je als volwassene automatisch knikt, humt en af en toe ‘wat heftig’ zegt. Ik stond erbij en deed precies dat. Mijn zoon niet. Die luisterde even, bekeek het voertuig met veel interesse en stelde toen de vraag die voor hem daadwerkelijk relevant was: ‘Waarom rijd je eigenlijk zo langzaam?’

De vrouw pakte wederom haar podium. Ze legde uit, gepassioneerd en lichtelijk verontwaardigd, dat de gemeente de maximale snelheid van scootmobielen had teruggeschroefd van 18 naar 15 kilometer per uur. Belachelijk, vond ze. Een schande. Of we een idee hadden hoeveel langer ze er nu over deed om bij de HEMA te komen? Ik had geen idee. Mijn zoon ook niet. Die zocht het knopje van de toeter.

Lees ook

Columns

Laurie: ‘‘Mijn kinderen bepalen zelf wel hoe ze spelen,’ zei ze, met een ondertoon die ergens tussen zen en licht ontvlambaar hing’

Omdat het zo hoort

Ik knikte weer. ‘Ja, die rotgemeente,’ hoorde ik mezelf zeggen. ‘Nee, vreselijk zeg.’ Alsof ik al jaren campagne voerde voor de rechten van scootmobielrijders. Alsof ik thuis aan de keukentafel had zitten mokken over precies dat besluit. Ik had geen mening over scootmobielen. Ik had nog nooit één seconde nagedacht over scootmobielen. Maar daar stond ik, verontwaardigde medestander, hoofdschuddend over het gemeentelijk beleid, terwijl mijn zoon de situatie al lang had beoordeeld.

Hij keek nog één keer. En toen was hij klaar. Hij draaide zich resoluut om en liep met ferme pas richting de broodafdeling. Geen afronding, geen beleefd afscheid, geen toneelstukje. Gewoon: informatie ontvangen, interesse verloren, door. En ik bleef achter. Met de vrouw, met het gesprek. Met mijn zorgvuldig opgebouwde betrokkenheid. En ergens ook met het besef dat ik dat allemaal niet per se deed omdat ik het zo voelde, maar omdat het zo hoort.

Echt lelijk

Op het schoolplein gebeurde gisteren iets vergelijkbaars. Mijn zoon wees naar de moeder van een klasgenootje. ‘Is dat jouw oma?’ ‘Nee,’ zei het meisje, ‘dat is mijn moeder.’ Korte stilte. Analyse. Conclusie. ‘Waarom lijkt jouw moeder op een oma?’ De moeder had grijs haar. En in de wereld van een kind is dat geen nuance, maar een categorie. Grijs haar is oma.

Later thuis legde ik hem uit dat je haar kunt verven (of niet) en de kleur van je haar dus niet direct iets hoeft te zeggen over je leeftijd. Ik liet hem oude foto’s zien van mezelf van vroeger, toen ik mijn haar nog bruin verfde. Ik vond mezelf er eigenlijk vrij goed uitzien. Jong, glad, hip. Mijn zoon keek mee over mijn schouder. ‘Mam,’ zei hij, zonder enige aarzeling, ‘dit is echt lelijk’. Eerlijkheid duurt het langst. Maar gezellig is anders.

Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.

Abonneer met cadeau of korting

Ga voor me-time met Kek Mama

Ga voor me-time