Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Mijn jongste zoon is drie. Hij liegt nog niet. Dat klinkt als iets positiefs. Dat is het niet altijd. Eerlijkheid is prachtig, totdat je er zelf het onderwerp van bent. Er is geen filter, geen verzachting, geen sociaal wenselijke saus. Alleen de waarheid. Rauw geserveerd en zonder pardon.
Zo stond ik laatst na het eten in de keuken. Ik had te veel opgeschept, te veel wijn ingeschonken en droeg een broek die met beiden geen rekening hield. Net toen ik overwoog om de bovenste knoop los te maken en mezelf wijs te maken dat niemand dat zou zien, keek mijn zoon me aan. ‘Mamma,’ zei hij, met de ernst van een arts, ‘heb jij een baby in je buik?’ Ik had geen baby in mijn buik. Ik had pasta in mijn buik.
Een ander moment in diezelfde week speelde zich af in de supermarkt. We passeerden een vrouw in een scootmobiel. Mijn zoon bleef staan met een geïnteresseerde blik. Dit vroeg om onderzoek. ‘Waarom zit jij in zo’n karretje?’
De vrouw, vriendelijk, spraakzaam, waarschijnlijk al even niemand gesproken, begon uitgebreid te vertellen. Over haar reuma, haar hart, haar beperkingen. Het soort verhaal waarbij je als volwassene automatisch knikt, humt en af en toe ‘wat heftig’ zegt. Ik stond erbij en deed precies dat. Mijn zoon niet. Die luisterde even, bekeek het voertuig met veel interesse en stelde toen de vraag die voor hem daadwerkelijk relevant was: ‘Waarom rijd je eigenlijk zo langzaam?’
De vrouw pakte wederom haar podium. Ze legde uit, gepassioneerd en lichtelijk verontwaardigd, dat de gemeente de maximale snelheid van scootmobielen had teruggeschroefd van 18 naar 15 kilometer per uur. Belachelijk, vond ze. Een schande. Of we een idee hadden hoeveel langer ze er nu over deed om bij de HEMA te komen? Ik had geen idee. Mijn zoon ook niet. Die zocht het knopje van de toeter.
Ik knikte weer. ‘Ja, die rotgemeente,’ hoorde ik mezelf zeggen. ‘Nee, vreselijk zeg.’ Alsof ik al jaren campagne voerde voor de rechten van scootmobielrijders. Alsof ik thuis aan de keukentafel had zitten mokken over precies dat besluit. Ik had geen mening over scootmobielen. Ik had nog nooit één seconde nagedacht over scootmobielen. Maar daar stond ik, verontwaardigde medestander, hoofdschuddend over het gemeentelijk beleid, terwijl mijn zoon de situatie al lang had beoordeeld.
Hij keek nog één keer. En toen was hij klaar. Hij draaide zich resoluut om en liep met ferme pas richting de broodafdeling. Geen afronding, geen beleefd afscheid, geen toneelstukje. Gewoon: informatie ontvangen, interesse verloren, door. En ik bleef achter. Met de vrouw, met het gesprek. Met mijn zorgvuldig opgebouwde betrokkenheid. En ergens ook met het besef dat ik dat allemaal niet per se deed omdat ik het zo voelde, maar omdat het zo hoort.
Op het schoolplein gebeurde gisteren iets vergelijkbaars. Mijn zoon wees naar de moeder van een klasgenootje. ‘Is dat jouw oma?’ ‘Nee,’ zei het meisje, ‘dat is mijn moeder.’ Korte stilte. Analyse. Conclusie. ‘Waarom lijkt jouw moeder op een oma?’ De moeder had grijs haar. En in de wereld van een kind is dat geen nuance, maar een categorie. Grijs haar is oma.
Later thuis legde ik hem uit dat je haar kunt verven (of niet) en de kleur van je haar dus niet direct iets hoeft te zeggen over je leeftijd. Ik liet hem oude foto’s zien van mezelf van vroeger, toen ik mijn haar nog bruin verfde. Ik vond mezelf er eigenlijk vrij goed uitzien. Jong, glad, hip. Mijn zoon keek mee over mijn schouder. ‘Mam,’ zei hij, zonder enige aarzeling, ‘dit is echt lelijk’. Eerlijkheid duurt het langst. Maar gezellig is anders.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
De zon schijnt, de ramen kunnen open en heel Nederland krijgt ineens de drang om kasten uit te mesten, plinten af te soppen en dat ene keukenkastje (je weet welke) eindelijk aan te pakken.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Spreekbeurten waren ooit bedoeld als een simpele opdracht, maar in sommige huishoudens uitgegroeid tot een complete productie. Waar het ene kind nog last-minute wat feitjes van Wikipedia print, zit het andere al weken in een strak gepland traject, met dank aan moeders die er nét iets te veel in opgaan.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
Eline’s buren hadden blijkbaar problemen met haar kinderen. In plaats van dat gewoon aan te geven, besloten ze het op een ander manier aan te kaarten.
Wie jonge kinderen heeft, herkent het speelgoed ongetwijfeld: een zingende speelgoedtelefoon, tellende theepot of kletsende kinderkassa. Maar van wie is toch dat vrolijke stemmetje? Grote kans dat de 25-jarige Elaine Hakkaart dagelijks door je woonkamer klinkt.
