Kimberley van Heiningen woont samen met Kevin, is (bonus)mama van Norah (5) en baby Jackie. Ze schrijft over het moederschap en alles wat daarbij komt kijken. Deze week over de tranen die rijkelijk vloeien.
Lees verder onder de advertentie
Vanaf de positieve test is het janken. Janken om de eerste echo, grienen om het geslacht (een meisje!), snotteren om mijn babybuik die eerst niet zichtbaar was en daarna omdat ‘ie me veel te dik werd. Daarna huilen toen ze eindelijk op mijn borst lag, voor het eerst in haar eigen bedje sliep en nog veel harder toen ze dat (slapen) besloot niet te doen. Maandenlang.
Lees verder onder de advertentie
Alle soorten tranen
Er wordt dus wat afgejankt in huis. Door haar, door mij. Alle soorten tranen passeren de revue. Van krampjestranen tot hongertranen en ik ben zo moe-tranen. Van jij bent het allermooiste wat me ooit is overkomen- tot hoe the fuck doen andere moeders dit?- tranen. Of als iemand je ooit pijn doet, maak ik hem (of haar) dood-tranen. Van ik kán niet meer-tranen tot je schaterlachte net naar me en dat raakt me in iedere vezel-tranen. Er is weinig voor nodig of daar komen de waterlanders weer. Naast de grootverpakkingen luiers en billendoekjes was een dozijn tissuedozen (maat XXL alsjeblieft) geen overbodige luxe op de uitzetlijst geweest. En steeds als ik denk: en nú hebben we het wel gehad – met dat gegrien – is er weer zo’n nieuwe ‘eerste keer’ die mijn sluizen wijd openzet.
Het dieptepunt, of hoogtepunt van mijn traanproductie – het is maar net hoe je het bekijkt, was toen ik weer begon met werken. Voor het eerst als moeder. Tijdens mijn verlof kwamen de muren op me af, maar die eerst week op kantoor wilde ik niets liever dan weer thuis zijn. Ik vond het heerlijk om me weer tussen de volwassenen te begeven en mijn cappuccino warm (Halleluja!!!) te drinken, maar afschuwelijk om mijn baby achter te laten.
“Alle soorten tranen passeren de revue.”
Lees: bij papa met wie ik het de eerste drie maanden helemaal samen heb gedaan (dankzij het uitgebreide ouderschapsverlof) en die Jackie sneller in slaap wiegt dan ik. Bij opa en oma (die mij toch volwassen en wel hebben afgeleverd
) of op de opvang waar de leidsters hartstikke lief en vakbekwaam zijn. Toch bleek de wendag er vooral één voor mama te zijn.
Droge ogen
Inmiddels zijn we een maand verder en lukt het me haar met droge ogen af te leveren. Om zonder schuldgevoel naar kantoor te gaan en extra te genieten als ik dan weer thuiskom. Maar ja… nu is het wachten op dat eerste woordje, het eerste stapje, de eerste keer fietsen, de eerste schooldag, de eerste keer ongesteld, het eerste vriendje, voor het eerst op kamers… Mijn hemel! Kan iemand alvast de tissues aangeven?
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Een bevalling is een ervaring die alles van je vraagt: je lijf, je hoofd en soms ook je gevoel voor realiteit. En toch doen miljoenen vrouwen het, vaak bewuster en sterker dan ze ooit van zichzelf hadden gedacht.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Van zelf veters strikken tot netjes eten met mes en vork: volgens Supernanny Jo Frost zijn het juist die alledaagse vaardigheden waar steeds meer kinderen moeite mee hebben.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.