Kimberley van Heiningen woont samen met Kevin, is (bonus)mama van Norah (5) en baby Jackie. Ze schrijft over het moederschap en alles wat daarbij komt kijken. Deze week over de tranen die rijkelijk vloeien.
Lees verder onder de advertentie
Vanaf de positieve test is het janken. Janken om de eerste echo, grienen om het geslacht (een meisje!), snotteren om mijn babybuik die eerst niet zichtbaar was en daarna omdat ‘ie me veel te dik werd. Daarna huilen toen ze eindelijk op mijn borst lag, voor het eerst in haar eigen bedje sliep en nog veel harder toen ze dat (slapen) besloot niet te doen. Maandenlang.
Lees verder onder de advertentie
Alle soorten tranen
Er wordt dus wat afgejankt in huis. Door haar, door mij. Alle soorten tranen passeren de revue. Van krampjestranen tot hongertranen en ik ben zo moe-tranen. Van jij bent het allermooiste wat me ooit is overkomen- tot hoe the fuck doen andere moeders dit?- tranen. Of als iemand je ooit pijn doet, maak ik hem (of haar) dood-tranen. Van ik kán niet meer-tranen tot je schaterlachte net naar me en dat raakt me in iedere vezel-tranen. Er is weinig voor nodig of daar komen de waterlanders weer. Naast de grootverpakkingen luiers en billendoekjes was een dozijn tissuedozen (maat XXL alsjeblieft) geen overbodige luxe op de uitzetlijst geweest. En steeds als ik denk: en nú hebben we het wel gehad – met dat gegrien – is er weer zo’n nieuwe ‘eerste keer’ die mijn sluizen wijd openzet.
Het dieptepunt, of hoogtepunt van mijn traanproductie – het is maar net hoe je het bekijkt, was toen ik weer begon met werken. Voor het eerst als moeder. Tijdens mijn verlof kwamen de muren op me af, maar die eerst week op kantoor wilde ik niets liever dan weer thuis zijn. Ik vond het heerlijk om me weer tussen de volwassenen te begeven en mijn cappuccino warm (Halleluja!!!) te drinken, maar afschuwelijk om mijn baby achter te laten.
“Alle soorten tranen passeren de revue.”
Lees: bij papa met wie ik het de eerste drie maanden helemaal samen heb gedaan (dankzij het uitgebreide ouderschapsverlof) en die Jackie sneller in slaap wiegt dan ik. Bij opa en oma (die mij toch volwassen en wel hebben afgeleverd
) of op de opvang waar de leidsters hartstikke lief en vakbekwaam zijn. Toch bleek de wendag er vooral één voor mama te zijn.
Droge ogen
Inmiddels zijn we een maand verder en lukt het me haar met droge ogen af te leveren. Om zonder schuldgevoel naar kantoor te gaan en extra te genieten als ik dan weer thuiskom. Maar ja… nu is het wachten op dat eerste woordje, het eerste stapje, de eerste keer fietsen, de eerste schooldag, de eerste keer ongesteld, het eerste vriendje, voor het eerst op kamers… Mijn hemel! Kan iemand alvast de tissues aangeven?
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Erina, die spijt heeft van de vasectomie van haar man.
Lang borstvoeding geven, Lieve merkt dat mensen daar nogal wat van vinden. Ook nu haar zoon naar de basisschool gaat. Maar waarom eigenlijk? Waar bemoeien mensen ze zich mee?
In Een Huis Vol krijgen we een kijkje in het leven van de familie Bal, een bijzonder Rotterdams gezin dat al héél wat heeft meegemaakt. Vader Simon Bal deelt nu een prachtig eerbetoon aan zijn nichtjes.
Het waren even billenknijpen voor Lukas Wildeman, bekend van Een huis vol. De realityster moest onder het mes vanwege ernstige klachten aan zijn duim, en dat zorgde voor flink wat spanning.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]