Juf Ilva: ‘Ik heb een geheime afspraak in de huishoek’

https://www.kekmama.nl/artikel/persoonlijk/gevoelens-ex-laaien-op-school Eigen beeld
Juf Ilva
Juf Ilva
Leestijd: 3 minuten

Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.

Lees verder onder de advertentie

In onze school zijn alle lokalen voorzien van veel ramen, zowel aan de buitenkant als aan de gangkant. Dat is super fijn, want dat betekent veel licht en het geeft een ruimtelijk gevoel. Ook bij oudergesprekken zorgt het voor een open situatie waarin altijd zichtbaar is dat je met iemand in gesprek bent. Je zit als het ware in een soort aquarium, maar zonder dat je je de hele tijd bekeken voelt. Er zijn echter oudergesprekken, waarbij dit effect net niet de bedoeling is en je toch op zoek moet naar een andere, ‘geheime’ plek.

Lees verder onder de advertentie

Verstoppen

Onze school heeft niet zoveel spreekkamers, dus in de regel voer ik al mijn oudergesprekken in mijn eigen lokaal. Heel normaal is dat in het onderwijs trouwens. De oudergesprekken zijn na schooltijd en soms kan het dan gebeuren dat een kind bij de BSO is. En de BSO bij onze school speelt heel veel met de kinderen buiten, pal voor mijn lokaal. Bob is een jongetje uit mijn klas, die er elke middag de traditie op na houdt om tijdens dat buitenspelen even te kloppen op mijn raam en gezellig naar mij te zwaaien. Maar deze middag komen zijn ouders bij mij op gesprek. Tussendoor van hun werk om daarna ook weer snel terug te gaan. Om om te voorkomen dat Bob bij het zien van zijn ouders direct mee naar huis wil, moeten we dit gesprek dus ongezien zien te voeren. Het is immers beter te voorkomen, dan te genezen.

“Ik ga met de ouders van Bob heel gezellig en hutje mutje op kleine stoeltjes in de huishoek zitten”

Lees verder onder de advertentie

Terwijl ik rondkijk in mijn lokaal besef ik me nog maar eens extra dat er geen enkel plekje ‘niet zichtbaar’ is van buitenaf. Behalve… de huishoek. Dus je raadt het al: ik ga met de ouders van Bob heel gezellig en hutje mutje op kleine stoeltjes in de huishoek zitten. De moeder van Bob vindt het idee klaarblijkelijk wel een goed alternatief. Zij kijkt achterom naar het speelgoedaanrechtje, pakt demonstratief een paar kleine koffiekopjes en schuift ze naar ons toe. “Kopje koffie erbij doen?” vraagt ze.

Toch even zwaaien

We lachen er samen even erg hard om en voeren daarna uiteraard gewoon serieus het 10-minutengesprek in de huishoek. Het gesprek gaat over de vraag of Bob wel of niet over kan gaan naar groep 3 en wat het zou betekenen als hij nog een jaartje bij mij in groep 2 blijft. Tijdens het gesprek zie ik vanuit mijn ooghoek de ene na de andere collega, die voorbij komt in de gang, moeite doen om niet te lang naar binnen te kijken. Je ziet ze denken: óf hier vindt een heel bijzonder oudergesprek plaats, óf iemand haakt mentaal volledig af vlak voor de zomervakantie. Het gesprek verloopt verder prima. Na afloop begeleid ik de ouders ongezien weer de school uit. En Bob? Die lieverd stond tien minuten later nietsvermoedend weer even vrolijk als altijd op het raam van mijn lokaal te kloppen en met een brede glimlach naar mij te zwaaien. Niet wetende dat daarnet een gesprek over hem had plaatsgevonden, midden tussen de speelgoedpannetjes en het plastic fruit.

Lees verder onder de advertentie

Meer lezen van Juf Ilva? Je vindt haar andere columns hier.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail