Fotografie: Emma Peijnenburg
“Ik wil weg uit dit gat!” snikte ik tegen een verbaasde vakkenvuller terwijl ik hoogzwanger naar een leeg vak minimais staarde.
Een week eerder waren we vanuit de grote stad naar een dorp verhuisd. Ik was een echte stadsmeid. Zo eentje die denkt dat ze in het buitenland is zodra ze buiten de ring komt. En zonder knipperen tien euro betaalt voor een havercappu. Sterker nog: dat normaal vindt. Maar nu was ik zwanger en ineens zag ik mezelf geen kind opvoeden in een drukke stad waar je met een kinderwagen moet slalommen tussen fietsen, scooters en terrasstoelen.
Ik wilde dat die kleine buiten kon spelen zonder risico om onder een tram te belanden. En dat we iets meer leefruimte hadden dan vijftig vierkante meter. Dus daar gingen we, van de Jordaan naar een dorp. Op fietsafstand van de stad, maar toch. Ik ging het avontuur vol goede moed aan. Tot bleek dat er nergens een matcha latte met havermelk en vanillesiroop te vinden was en ik op zondag voor een dichte supermarkt stond. Nog geen week later lag ik dus hysterisch huilend op de grond van diezelfde buurtsuper met een onstilbare zwangerschapscraving naar minimais.
Blame it on the hormonen, maar die eerste weken heb ik me regelmatig afgevraagd hoe ik zo’n grote fout had kunnen maken. Tot ik er op een dag achter kwam dat ik mijn fiets niet op slot had gezet en hij er ’s avonds nog gewoon stond. Vanaf dat moment begon het langzaam te wennen. De stilte, de rust, de natuur. Inmiddels zijn we weer kind en verhuizing verder en moet ik er niet meer aan denken om middenin het bruisende hart van de stad te wonen.
Als ik nu met een kinderwagen door het centrum van Amsterdam manoeuvreer, tussen de hondenpoep en bakfietsen die rakelings langs mijn tenen scheren, kan ik niet wachten om terug te keren naar mijn burgerlijke wijkje. Waar mijn kinderen gewoon de straat op kunnen rennen. Waar we in het weekend de buurt-eenden gedag zeggen. En waar het ’s avonds stil is. Het stadsmeisje zit nog steeds in me, hoor. Ik ben er wekelijks te vinden om zonder blikken of blozen die veel te dure havercappu te halen. Maar niets voelt zo vrij als daarna weer de stad uit fietsen. Helemaal vrijwillig. Wie had dat gedacht?
Heather (33) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoon (5) en dochter (2). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Meer columns van Heather lees je hier. Of volg haar op Instagram.
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
De Oranjes zijn tijdens Koningsdag neergestreken op een Fries schip, waar ze zich wagen aan een fanatieke quiz over de provincie zelf.
Koningsdag lijkt altijd zo’n gezellige, onschuldige dag. Oranje outfits, kleedjes op straat en kinderen die trots hun oude speelgoed verkopen. Maar voor Lis (38) kreeg deze dag een onverwachte wending. Iets waar ze totaal niet op voorbereid was.
Bridget Maasland laat zich van een opvallend kwetsbare kant zien. In een openhartig interview vertelt ze dat ouder worden voor haar niet alleen maar vrijheid en wijsheid betekent, maar ook twijfels, angst en eenzaamheid.
Niks time-out en naughty chairs; als ’t aan de Amerikaanse psycholoog Becky Kennedy ligt stoppen we met straffen en tonen we begrip voor onze kinderen, bepleit ze in haar bestseller Het goede in ons.
Een jeugdliefde lijkt vaak onschuldig, maar kan onverwacht uit de hand lopen. Daar kan de 31-jarige Sammy over meepraten, want wat begon als een zwoele vakantieromance, eindigde in een leugen waar ze zich nog steeds voor schaamt.
Zelfverzekerd een zaal toespreken? Voor veel mensen al spannend, maar volgens koningin Máxima vinden vooral vrouwen dat soms een flinke uitdaging.
