Fotografie: Emma Peijnenburg
“Ik wil weg uit dit gat!” snikte ik tegen een verbaasde vakkenvuller terwijl ik hoogzwanger naar een leeg vak minimais staarde.
Een week eerder waren we vanuit de grote stad naar een dorp verhuisd. Ik was een echte stadsmeid. Zo eentje die denkt dat ze in het buitenland is zodra ze buiten de ring komt. En zonder knipperen tien euro betaalt voor een havercappu. Sterker nog: dat normaal vindt. Maar nu was ik zwanger en ineens zag ik mezelf geen kind opvoeden in een drukke stad waar je met een kinderwagen moet slalommen tussen fietsen, scooters en terrasstoelen.
Ik wilde dat die kleine buiten kon spelen zonder risico om onder een tram te belanden. En dat we iets meer leefruimte hadden dan vijftig vierkante meter. Dus daar gingen we, van de Jordaan naar een dorp. Op fietsafstand van de stad, maar toch. Ik ging het avontuur vol goede moed aan. Tot bleek dat er nergens een matcha latte met havermelk en vanillesiroop te vinden was en ik op zondag voor een dichte supermarkt stond. Nog geen week later lag ik dus hysterisch huilend op de grond van diezelfde buurtsuper met een onstilbare zwangerschapscraving naar minimais.
Blame it on the hormonen, maar die eerste weken heb ik me regelmatig afgevraagd hoe ik zo’n grote fout had kunnen maken. Tot ik er op een dag achter kwam dat ik mijn fiets niet op slot had gezet en hij er ’s avonds nog gewoon stond. Vanaf dat moment begon het langzaam te wennen. De stilte, de rust, de natuur. Inmiddels zijn we weer kind en verhuizing verder en moet ik er niet meer aan denken om middenin het bruisende hart van de stad te wonen.
Als ik nu met een kinderwagen door het centrum van Amsterdam manoeuvreer, tussen de hondenpoep en bakfietsen die rakelings langs mijn tenen scheren, kan ik niet wachten om terug te keren naar mijn burgerlijke wijkje. Waar mijn kinderen gewoon de straat op kunnen rennen. Waar we in het weekend de buurt-eenden gedag zeggen. En waar het ’s avonds stil is. Het stadsmeisje zit nog steeds in me, hoor. Ik ben er wekelijks te vinden om zonder blikken of blozen die veel te dure havercappu te halen. Maar niets voelt zo vrij als daarna weer de stad uit fietsen. Helemaal vrijwillig. Wie had dat gedacht?
Heather (33) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoon (5) en dochter (2). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Meer columns van Heather lees je hier. Of volg haar op Instagram.
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Geen enkele ouder wil horen dat hun kind wordt buitengesloten of gepest. Maar minstens zo moeilijk is het moment waarop blijkt dat je eigen kind iemand anders pijn heeft gedaan of aan het pesten is?
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Voor Dionne Stax liggen geluk en verdriet dicht bij elkaar. Terwijl ze volop geniet van het moederschap met dochter Lexie, verwerkt de presentatrice tegelijkertijd het verlies van haar moeder.
Op haar 29e lijkt Kiona Holland (36) een gezond en actief leven te leiden. Ze werkt met veel plezier in de zorg, woont samen met haar partner Phil (32) en denkt na over de toekomst.
Je baby ongevraagd aanraken: voor veel ouders is het een grote ergernis. Toch gebeurt het regelmatig, tot verbazing van kersverse moeder Romy (25). Zij vertelt hoe zo’n ogenschijnlijk onschuldig gebaar haar flink dwarszit.
