Heather (33) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoon (4) en dochter (1). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Sinds dit jaar is het zover: mijn zoontje gaat naar de basisschool. Daarmee is Sinterklaas ineens méér dan een paar pepernoten in de supermarkt en een schoentje voor de deur. Het hele feest leeft – en hoe.
Van sinterklaasliedjes mompelen in zijn slaap tot Pietjes spotten op de daken (“Ik zag een Piet lopen, kijk dááár!”). Ik geniet ervan om hem zo enthousiast te zien en zijn oogjes die oplichten bij elk aangevreten worteltje die hij ’s ochtends aantreft in zijn schoen. Het brengt me ook terug naar mijn eigen jeugd, toen ik ook nog geloofde in de magie van de Sint.
Nou ja, tot die ene dag in groep 3.
Sinterklaas en zijn pieten kwamen langs op school. Hét hoogtepunt van het jaar. De spanning in de klas was om te snijden; we wachtten vol verwachting tot de beste man en zijn entourage eindelijk bij ons lokaal aanklopte. En daar zat hij dan, Sinterklaas, met zijn grote rode boek en imposante verschijning op een klein, houten schoolstoeltje. Elk kind mocht om de beurt met knikkende knietjes naar voren komen, waar hij iets persoonlijks over je vertelde. Totdat… Jesper.
Jesper was het jongetje uit de klas dat altijd net iets te veel plezier beleefde aan chaos. Terwijl hij plaats nam op de schoot van de goedheiligman, deed hij het ondenkbare: hij rukte zo de baard van Sinterklaas van zijn gezicht. Er viel een doodse stilte. Nou ja, bijna. Vera met haar lange blonde vlechten en hoge stemmetje slaakte een hoge gil.
Onze juf, in een wanhopige poging om het feest te redden, riep zo snel ze kon: ‘Oh maar jongens, dit is natuurlijk een hulpsinterklaas!’ Tja, voor mij was het over. Basta. De bubbel was geknapt.
Het goede nieuws: het heeft me niet minder laten genieten van het sinterklaasfeest in de jaren erna. Ik heb uiteraard nog een tijd braaf tekeningen voor Sint gemaakt, bang dat ik anders geen cadeautjes meer van mijn ouders zou krijgen. Maar hoewel ik al snel wist hoe het echt zat, bleef ik dol op de gezelligheid, de cadeautjes en de spanning van de intocht.
Nu, als moeder, kijk ik met nog meer bewondering naar hoe mijn zoontje dit feest beleeft. En maak ik het zelf ook weer vanuit de ogen van een kind mee. Laten we hopen dat hij geen Jesper in de klas heeft en nog heerlijk lang mag geloven.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.