Heather (33) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoon (4) en dochter (1). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Sinds dit jaar is het zover: mijn zoontje gaat naar de basisschool. Daarmee is Sinterklaas ineens méér dan een paar pepernoten in de supermarkt en een schoentje voor de deur. Het hele feest leeft – en hoe.
Van sinterklaasliedjes mompelen in zijn slaap tot Pietjes spotten op de daken (“Ik zag een Piet lopen, kijk dááár!”). Ik geniet ervan om hem zo enthousiast te zien en zijn oogjes die oplichten bij elk aangevreten worteltje die hij ’s ochtends aantreft in zijn schoen. Het brengt me ook terug naar mijn eigen jeugd, toen ik ook nog geloofde in de magie van de Sint.
Nou ja, tot die ene dag in groep 3.
Sinterklaas en zijn pieten kwamen langs op school. Hét hoogtepunt van het jaar. De spanning in de klas was om te snijden; we wachtten vol verwachting tot de beste man en zijn entourage eindelijk bij ons lokaal aanklopte. En daar zat hij dan, Sinterklaas, met zijn grote rode boek en imposante verschijning op een klein, houten schoolstoeltje. Elk kind mocht om de beurt met knikkende knietjes naar voren komen, waar hij iets persoonlijks over je vertelde. Totdat… Jesper.
Jesper was het jongetje uit de klas dat altijd net iets te veel plezier beleefde aan chaos. Terwijl hij plaats nam op de schoot van de goedheiligman, deed hij het ondenkbare: hij rukte zo de baard van Sinterklaas van zijn gezicht. Er viel een doodse stilte. Nou ja, bijna. Vera met haar lange blonde vlechten en hoge stemmetje slaakte een hoge gil.
Onze juf, in een wanhopige poging om het feest te redden, riep zo snel ze kon: ‘Oh maar jongens, dit is natuurlijk een hulpsinterklaas!’ Tja, voor mij was het over. Basta. De bubbel was geknapt.
Het goede nieuws: het heeft me niet minder laten genieten van het sinterklaasfeest in de jaren erna. Ik heb uiteraard nog een tijd braaf tekeningen voor Sint gemaakt, bang dat ik anders geen cadeautjes meer van mijn ouders zou krijgen. Maar hoewel ik al snel wist hoe het echt zat, bleef ik dol op de gezelligheid, de cadeautjes en de spanning van de intocht.
Nu, als moeder, kijk ik met nog meer bewondering naar hoe mijn zoontje dit feest beleeft. En maak ik het zelf ook weer vanuit de ogen van een kind mee. Laten we hopen dat hij geen Jesper in de klas heeft en nog heerlijk lang mag geloven.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
Sommige dingen kan je als moeder prima mee wegkomen, maar als vader is dat soms net even anders. Dat werd Jeanette pijnlijk duidelijk, toen haar man bijna in elkaar geslagen werd.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Jorinde is al jaren gelukkig getrouwd met Kevin, maar sinds haar oudste zoon op school zit, ziet ze haar ex weer dagelijks. En dat levert toch wat verwarrende gevoelens op.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Buitenspelen is gezond: het stimuleert de fysieke ontwikkeling en draagt bij aan het mentaal welzijn van kinderen. Toch zijn er verschillende factoren die Nederlandse kinderen ervan weerhouden om vaker naar buiten te gaan, zo blijkt uit onderzoek van Jantje Beton en branchevereniging Spelen & Bewegen.