Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Kinderen zijn bijzonder veerkrachtige wezens. Ze vergeten binnen tien seconden dat ze ruzie hadden
met hun beste vriend, ze gaan na een hevige huilbui zo weer over op de orde van de dag en
schakelen moeiteloos over van speelgoed naar huiswerk alsof het niks is. Je moet ook wel, hoe leer je
anders ooit lopen als je niet direct weer opstaat nadat je gevallen bent?
Ik zie bij mijn eigen kinderen hoe schijnbaar moeiteloos ze zich voegen in een nieuwe levensstijl in
een vreemd land en een nieuwe cultuur. Waar wij volwassenen nog bezig zijn met vergelijken en
relativeren, gaan zij gewoon mee in de flow en zijn ze zonder blikken of blozen Nederlanders met een
Zuid-Afrikaans sausje geworden. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Neem rugby: de volkssport van Zuid-Afrika en tevens een sport waar mijn oudste zoon voor onze
verhuizing nog nooit van gehoord had. Voor mij beperkt het spelbegrip van deze sport zich nog
steeds louter tot een kluwe potige mannen boven op elkaar die een bal (die de helft van de tijd niet
zichtbaar is) over een lijn proberen te drukken. Mijn zoon weet echter inmiddels alles van deze sport.
Hij komt regelmatig met groen-bruine knieën, dijen (en soms voorhoofd) uit school en deelt dan zijn
nieuwste tackletechnieken of laat trots een zijwaartse worp zien.
Onze jongste mixt ondertussen Nederlands en Engels alsof het één taal is: “Mag ik dat also?” of “die
tekening is van mine.” Soms gooit hij er ook nog een Zuid-Afrikaanse uitdrukking of Xhosa-woord
tussendoor. En in het weekend vraagt hij doodleuk wanneer we weer gaan braaien. Het woord
barbecue bestaat niet eens in zijn vocabulaire.
En toch: het Nederlandse kind in hen is niet verdwenen. Hagelslag en pepernoten worden gemist, en
als er op school niet naar buiten gegaan wordt omdat het regent, klinkt er verontwaardiging: “Dit zijn
duidelijk geen Nederlanders, mam.” Regenlaarzen zijn bovendien verboden op school, dus dan maar
met nette schoenen in de plassen stampen.
Wat ik misschien nog wel het mooiste vind: ze groeien op tussen kinderen van allerlei kleuren en
achtergronden, zonder dat dat ook maar íets bijzonders voor ze is. Dat is de normaalste zaak van de
wereld, en precies zo hoort het ook. Wat ze hier leren, gaat nooit meer uit hun systeem. Dat is geen
souvenir dat je in je koffer stopt, dat is een levenshouding. En als we weer teruggaan naar Nederland,
dan neem ik niet alleen twee kinderen mee, maar ook een rugbybal, een braairooster en een flinke
portie Zuid-Afrikaanse flair.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
