Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Kinderen zijn bijzonder veerkrachtige wezens. Ze vergeten binnen tien seconden dat ze ruzie hadden
met hun beste vriend, ze gaan na een hevige huilbui zo weer over op de orde van de dag en
schakelen moeiteloos over van speelgoed naar huiswerk alsof het niks is. Je moet ook wel, hoe leer je
anders ooit lopen als je niet direct weer opstaat nadat je gevallen bent?
Ik zie bij mijn eigen kinderen hoe schijnbaar moeiteloos ze zich voegen in een nieuwe levensstijl in
een vreemd land en een nieuwe cultuur. Waar wij volwassenen nog bezig zijn met vergelijken en
relativeren, gaan zij gewoon mee in de flow en zijn ze zonder blikken of blozen Nederlanders met een
Zuid-Afrikaans sausje geworden. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Neem rugby: de volkssport van Zuid-Afrika en tevens een sport waar mijn oudste zoon voor onze
verhuizing nog nooit van gehoord had. Voor mij beperkt het spelbegrip van deze sport zich nog
steeds louter tot een kluwe potige mannen boven op elkaar die een bal (die de helft van de tijd niet
zichtbaar is) over een lijn proberen te drukken. Mijn zoon weet echter inmiddels alles van deze sport.
Hij komt regelmatig met groen-bruine knieën, dijen (en soms voorhoofd) uit school en deelt dan zijn
nieuwste tackletechnieken of laat trots een zijwaartse worp zien.
Onze jongste mixt ondertussen Nederlands en Engels alsof het één taal is: “Mag ik dat also?” of “die
tekening is van mine.” Soms gooit hij er ook nog een Zuid-Afrikaanse uitdrukking of Xhosa-woord
tussendoor. En in het weekend vraagt hij doodleuk wanneer we weer gaan braaien. Het woord
barbecue bestaat niet eens in zijn vocabulaire.
En toch: het Nederlandse kind in hen is niet verdwenen. Hagelslag en pepernoten worden gemist, en
als er op school niet naar buiten gegaan wordt omdat het regent, klinkt er verontwaardiging: “Dit zijn
duidelijk geen Nederlanders, mam.” Regenlaarzen zijn bovendien verboden op school, dus dan maar
met nette schoenen in de plassen stampen.
Wat ik misschien nog wel het mooiste vind: ze groeien op tussen kinderen van allerlei kleuren en
achtergronden, zonder dat dat ook maar íets bijzonders voor ze is. Dat is de normaalste zaak van de
wereld, en precies zo hoort het ook. Wat ze hier leren, gaat nooit meer uit hun systeem. Dat is geen
souvenir dat je in je koffer stopt, dat is een levenshouding. En als we weer teruggaan naar Nederland,
dan neem ik niet alleen twee kinderen mee, maar ook een rugbybal, een braairooster en een flinke
portie Zuid-Afrikaanse flair.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
Donderdag zat Soundos El Ahmadi (44) aan tafel bij de Vlaamse VRT-talkshow De Afspraak, waar het ging over onveiligheid voor vrouwen. Presentator Bart Schols (51) twijfelde of het probleem wel zo groot is, maar Soundos liet zich niet van de wijs brengen.
