Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Kinderen zijn bijzonder veerkrachtige wezens. Ze vergeten binnen tien seconden dat ze ruzie hadden
met hun beste vriend, ze gaan na een hevige huilbui zo weer over op de orde van de dag en
schakelen moeiteloos over van speelgoed naar huiswerk alsof het niks is. Je moet ook wel, hoe leer je
anders ooit lopen als je niet direct weer opstaat nadat je gevallen bent?
Ik zie bij mijn eigen kinderen hoe schijnbaar moeiteloos ze zich voegen in een nieuwe levensstijl in
een vreemd land en een nieuwe cultuur. Waar wij volwassenen nog bezig zijn met vergelijken en
relativeren, gaan zij gewoon mee in de flow en zijn ze zonder blikken of blozen Nederlanders met een
Zuid-Afrikaans sausje geworden. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Neem rugby: de volkssport van Zuid-Afrika en tevens een sport waar mijn oudste zoon voor onze
verhuizing nog nooit van gehoord had. Voor mij beperkt het spelbegrip van deze sport zich nog
steeds louter tot een kluwe potige mannen boven op elkaar die een bal (die de helft van de tijd niet
zichtbaar is) over een lijn proberen te drukken. Mijn zoon weet echter inmiddels alles van deze sport.
Hij komt regelmatig met groen-bruine knieën, dijen (en soms voorhoofd) uit school en deelt dan zijn
nieuwste tackletechnieken of laat trots een zijwaartse worp zien.
Onze jongste mixt ondertussen Nederlands en Engels alsof het één taal is: “Mag ik dat also?” of “die
tekening is van mine.” Soms gooit hij er ook nog een Zuid-Afrikaanse uitdrukking of Xhosa-woord
tussendoor. En in het weekend vraagt hij doodleuk wanneer we weer gaan braaien. Het woord
barbecue bestaat niet eens in zijn vocabulaire.
En toch: het Nederlandse kind in hen is niet verdwenen. Hagelslag en pepernoten worden gemist, en
als er op school niet naar buiten gegaan wordt omdat het regent, klinkt er verontwaardiging: “Dit zijn
duidelijk geen Nederlanders, mam.” Regenlaarzen zijn bovendien verboden op school, dus dan maar
met nette schoenen in de plassen stampen.
Wat ik misschien nog wel het mooiste vind: ze groeien op tussen kinderen van allerlei kleuren en
achtergronden, zonder dat dat ook maar íets bijzonders voor ze is. Dat is de normaalste zaak van de
wereld, en precies zo hoort het ook. Wat ze hier leren, gaat nooit meer uit hun systeem. Dat is geen
souvenir dat je in je koffer stopt, dat is een levenshouding. En als we weer teruggaan naar Nederland,
dan neem ik niet alleen twee kinderen mee, maar ook een rugbybal, een braairooster en een flinke
portie Zuid-Afrikaanse flair.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
